Երևանում ոստիկան է սպանվել։ Հոկտեմբերի 16-ին` ժամը 04:20-ին, «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից հաղորդում է ստացվել այն մասին, որ իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել 1981 թվականին ծնված Տիգրան Առաքելյանը և 1994 թվականին ծնված Աարսեն Հակոբյանը։ Պարզվել է, որ հիվանդանոց տեղափոխված անձինք ոստիկանության ծառայողներ են, ովքեր նույն օրը՝ ժամը 03:40-ի սահմաններում, իրենց ծառայությունը կատարելու ընթացքում, «Հաղթանակ» զբոսայգու մուտքի մոտ նկատել են երկու անձի։ Վերջիններս, տեսնելով պարեկային մեքենան, դիմել են փախուստի։ Ոստիկանության ծառայողները հետապնդել են նրանց և Ազատության պողոտայում բռնել։ Բռնված անձինք փորձել են դիմել փախուստի, որի ժամանակ նրանցից մեկը հափշտակել է ոստիկաններից մեկին ամրակցված զենքը, հարվածել Հակոբյանի գլխին և կրակել Առաքելյանի ձախ բազկին, ով ստացած մարմնական վնասվածքներից մահացել է:
Երևանում ոստիկանների վրա հարձակվողները եղբայրներ են, թեպետ, այս պարագայում կարևոր չէ հանցագործները ազգակակններ են թե ոչ, կարևորը ոստիկանի նկատմամբ ձևավոևված վերաբերմունքն ու գործելաճոն է։ Գիտակցությունը որ ոչ միայն կարելի է օրենք խախտել, այլև սպանել օրենքը պաշտպանողին, Գիտակցությունը որ եթե ոստիկանը մահակ ու ատրճանակ չի կիրառում ուրեմն կարելի է սանձարձակ լինել։ Մինչդեռ մենք փորձում են ոստիկաններից ոչ թե վախենալ, այլ հարգել,շատերը օգտվում են այդ իրավիճակից, մոռանալով նախկինում կիրառված ոստիկանական բիրտ ուժը։ Զուր է գոռալ ու արդարություն պահանջել, երբ մեզ տրված ազատությունը դեռ չենք սովորել ճիշտ կիրառել։
