Վերաքննիչ քրեական դատարանում պետք է կայանար Դավիթ Ասատրյանի և Գայանե Պապիկյանի գործով բերված վերաքննիչ բողոքների քննությունը:
Գործը քննվել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Մնացական Մարտիրոսյանի նախագահությամբ:
Դատական նիստին չէին ներկայացել ամբաստանյալների պաշտպանը և մեղադրողը:
Կալանքի տակ գտնվող ամուսինները՝ Դավիթն ու Գայանեն, այսօր իրենց հետ ամբաստանյալի աթոռին նստեցրին իրենց նորածին տղային:
Քանի որ Գայանեն վերջերս է ծննդաբերել, նորածին երեխան դեռևս անազատության մեջ գտնվող մոր մոտ է, նրա հետ էլ բերվում է դատարան:
Ընդհանուր իրավասության դատարան Գայանեն ներկայացվում էր հղիության վերջին փուլում:
Ամբաստանյալի աթոռին «նստեցված» նորածին երեխան շատ խելոք էր:
Ամբաստանյալի աթոռը այս նիստի ժամանակ «ընտանեկան աթոռ» կարելի էր անվանել, իսկ եթե ամբաստանյալներին շրջապատած համազգեստավոր ուղեկցողները չլինեին, կողք կողքի նստած երիտասարդ ամուսինները՝ մանկիկն էլ հետները, բոլորովին կալանավորների տպավորություն չէին գործի:
Դավիթը հոգատար ծնողի անհանգստությամբ դատարանի կարգադրիչին խնդրեց դահլիճի դուռը փակել, որ երեխան հանկարծ չմրսի: Շատ սրտաշարժ տեսարան էր:
Սակայն մյուս կողմից այսօր մեծ դժվարությամբ, գավազանը ձեռքին դատարան էին հասել ամբաստանյալ ամուսինների հանցավոր արարքից տուժած Արաքսյա տատիկը, ինչպես նաև տուժող, ներկայումս վատառողջ Լիլիկ տատիկի տարեց եղբայրը: Նրանց նկատմամբ արդեն ամբաստանյալ հայրիկը բացարձակապես անտարբեր էր:
Բազմադրվագ գողությունների ու խարդախությունների համար են դատապարտվել Դավիթն ու Գայանեն: Հափշտակությունները կատարել են տարեց, անօգնական մարդկանց տներից:
Փաստական ամուսիններ, 24-ամյա Դավիթը և 20-ամյա Գայանեն դատարան բերված նորածնից բացի՝ մի մանկիկ էլ ունեն: Փոքրիկ դստրիկ:
Ըստ դատական ակտի՝ Դավիթը գողություններ կատարելու վերաբերյալ փոխադարձ համաձայնության է եկել Գայանեի հետ:
Նրանք տուժող տարեցների տներն են մտել բացահայտ, բայց կատարել են գույքի գաղտնի հափշտակություններ: Տատիկ-պապիկների տներն են մտել այն ժամանակ նորածին իրենց առաջնեկ դստրիկի հետ:
Ամուսինները խաղացել են մանկիկի նկատմամբ ծերերի ջերմ վերաբերմունքի վրա: Մինչ տարիքն առած տանտիկինները գորովալից սիրել են մայրական գրկում գտնվող բալիկին, հայրիկը հափշտակել է այդ տանտիկինների հոգեպահուստ գումարները՝ 20, 30, 40 հազար դրամ ու այդ կարգի այլ գումարներ՝ թոշակային խնայողություններ:
Մասնավորապես՝ 2013 թվականի մայիսի 15-ին, ժամը 16-ի սահմաններում Դավիթն ու Գայանեն իրենց երեխայի հետ, անձրևից պաշտպանվելու պատրվակով և «երեխայի ներկայությունը որպես վստահության երաշխիք օգտագործելով», խաբեությամբ մուտք են գործել Պուշկինի փողոցի բնակչուհի Ա. Ա.-ի բնակարան, որտեղ Գայանեն երեխայի հետ շեղել է տանտիրուհու ուշադրությունը, իսկ Դավիթը հյուրասենյակի բազմոցի ծածկոցի տակից հափշտակել է 40 հազար դրամ: Ապա երիտասարդ ընտանիքը հապճեպ հեռացել է տուժողի տնից:
Դավիթին ու Գայանեին մեղսագրված է նմանատիպ գողությունների մի ամբողջ շարան՝ ծերերին մոլորեցնելու բազում մեթոդների կիրառմամբ…
Նրանց այցելությունից հետո իրենց գումարներից, ըստ մեղադրանքի, զրկվել են տատիկներ Լիլիկը, Սիրանուշը, Արգենիկը, Արևիկը, Լուսաբերը, Արսենուհին, Սեդան, Ռոզան և այլք…
Ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ ամուսիններն ընդունել են մեղքը և միջնորդել, որ գործը քննվի արագացված կարգով: Այդ պատճառով այլևս դատարանում չեն հարցաքննվել տուժած տարեցները: Իսկ 2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ին մահացել է տուժողներից՝ Սիրանուշ Տեր-Սիմոնյանը:
Դավիթ Ասատրյանն ու Գայանե Պապիկյանը մեղավոր են ճանաչվել 9 դրվագ գողությունների ու 2 դրվագ խարդախությունների համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 և 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետերով:
Դավիթ Ասատրյանը վերջին հաշվով դատապարտվել է 7 տարի ազատազրկման, իսկ Գայանե Պապիկյանը՝ 5 տարի ազատազրկման և տուգանքի՝ 1 միլիոն դրամի չափով: Պատիժների սկիզբը՝ 2013 թվականի օգոստոսի 31-ից:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ է բերել ամբաստանյալների շահերի պաշտպանը՝ խնդրելով մեղմացնել իր պաշտպանյալների նկատմամբ սահմանված պատիժները, Գայանե Պապիկյանին էլ ազատել՝ պայմանական դատապարտության կիրառումով:
Այսօր դատարան ներկայացած տուժող Արաքսյա Մովսիսյանը բոլորովին այլ կարծիքի էր: Նա պահանջում էր ավելի խիստ պատժել անսիրտ ամուսիններին, չնայած դրա վերաբերյալ բողոք չէր բերել:
Արաքսյա տատիկը մեր զրույցում հայտնեց, որ 40 տարվա հաշվապահ է, լավ ընտանիքի կին: Իր ամուսինը Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան է եղել: Որդին երեք համալսարան է ավարտել ու հիմա արտերկրում է, որովհետև այստեղ ինժեների գործ էին «տվել», ինչը նրան չէր բավարարել:
Տատիկը մենակ ապրում է երեք սենյականոց բնակարանում:
Որդին հեռվից խորհուրդ է տվել, որ մայրն այդ մեծ բնակարանը վաճառի ու գնի մի հատ մեկ սենյականոց: Ութսունն անց կինը բնակարանը վաճառելու մտադրության մասին ասել է շրջապատում՝ հարևաններին, ծանոթներին: Անցած տարվա հուլիսյան մի օր էլ բակում նստած է եղել, երբ մոտեցել են երիտասարդ ամուսիններ, կնոջ գրկին՝ փոքրիկ երեխա:
Նրանք հետաքրքրվել են՝ տատիկը վաճառո՞ւմ է իր բնակարանը: Հետո ցանկացել են տեսնել այն՝ ասելով, թե հավանելու դեպքում կգնեն:
Մտել են տուն: Ամուսինը ներկայացել է Սամվել անունով, կինը՝ Հասմիկ անունով: Երեխայի անունն էլ են սխալ ասել՝ Էմուլիկ: Եվ տատիկը հալվել է գորովանքից, որովհետև իր քույրիկի անունն էլ էր Էմմա:
«Սամվելը» նայել է տունը, հիացել, ապա «զանգահարել է հորը», ասել, թե մի լավ տատիկի տանն են, դա հրաշալի տուն է:
«Ես քո մինուճարն եմ, չէ՞, պա՛պ, ուրեմն անպայման պիտի էս տունը մեզ համար առնես»,- փողատեր հոր հետ հեռախոսով շատ բարձրաձայն խոսել է «Սամվելը»:
Հետո նստել է հեռուստացույցի դիմաց, սկսել է տնտղել հեռուստացույցը: Տատիկն ասել է, թե հեռուստացույցն իր միակ ընկերն է: «Սամվելն» էլ ասել է, թե ափսոս, լավ չի ցույց տալիս:
Նրանք երկար են մնացել տատիկի տանը, սպասել են՝ մութն ընկնի: Տատիկը նրանց մի քանի անգամ թեյ ու սուրճ է տվել, երեխային՝ մեղր ու կարագ:
«Սամվելը» անվերջ դեսուդեն է գնացել բնակարանում՝ իբր գնորդի աչքով նայելու համար: Իբր՝ սպասել են «Սամվելի» հոր գալուն:
«Սամվելը» իբր նյարդայնացել է, որ հեռուստացույցը վատ է ցույց տալիս ու ասել է, որ հենց մոտակայքում իր ընկերը հեռուստացույցներ է նորոգում: Մինչև հայրիկի գալը կարող է հեռուստացույցը տանել ու մասնագետին ցույց տալ: Տատիկը հավատացել է: «Սամվելը» գրկել է հեռուստացույցը, կնոջն ու երեխային թողել տատիկի մոտ ու դուրս եկել:
Քիչ անց զանգ է եկել «Հասմիկի» հեռախոսին: Իբր՝ ամուսնու հայրն էր:
«Հասմիկը» ասել է՝ շուտ գնամ, կեսրարիս դիմավորեմ ու բերեմ: Երեխային դրել է «թևի տակ՝ ոնց որ վեշչ», ու դուրս է թռել տնից:
Արաքսյա տատիկը երկար է սպասել «գնորդ» ամուսիններին ու իր հեռուստացույցին: Բավական ժամանակ անց հասկացել է, որ խաբվել է: Ոստիկանություն է զանգել:
Ոստիկանները տատիկին հորդորել են ստուգել՝ որևէ այլ բան չի՞ կորել՝ բացի հեռուստացույցից: Տատիկը հայտնաբերել է, որ պայուսակից գողացվել է նաև իր թոշակի մնացորդը՝ 9 հազար դրամը:
«Ինձ ասում են՝ ախր դու շուստռի կին ես, էդ ո՞նց խաբվեցիր: Բայց էրեխու հետ մտել էին իմ տուն, մտքովս կանցնե՞ր, որ գողեր են…»,- ասաց տատիկը:
Անհեռուստացույց մնացած տատիկը, իր ասելով՝ «թաղման համար հավաքած 40 հազար դրամը տվել է ու նոր հեռուստացույց է գնել»: Հիմա պահանջում է իր ինը հազար դրամը, հեռուստացույցի փողը:
«Տղա՛ ջան, դու Սամվե՞լն ես»,- դատարանի դահլիճում Արաքսյա տատիկը հարցրեց ամբաստանյալի տեղում նստած Դավիթ Ասատրյանին:
«Չէ, ի՞նչ Սամվել, ես Դավիթն եմ»,- պատասխանեց ամբաստանյալ Դավիթը՝ տատիկի հարցի մեջ եղած հեգնանքը չնկատելու տալով:
Կնոջն ու նորածին երեխային ամբաստանյալի աթոռին նստեցրած Դավիթը օտար տատիկից ինչո՞ւ պիտի ամաչեր: Հանգիստ ու առանց անհարմարության որևէ երանգի պատասխան տվեց, թե ինքը Դավիթն է:
Ինչպես որ գողությունների գնալիս են իրենց փոքրիկ բալիկին «օգտագործել»՝ «գործը» հեշտացնելու համար, դատարանում էլ նորածին բալիկի հետ են, միգուցե նպաստի՞ պատժի մեղմացում կորզելու համար:
Դատական նիստը հետաձգվեց պաշտպանի ու մեղադրողի բացակայության պատճառով:
Արաքսյա տատիկն ասաց, թե մյուս նիստին էլ անպայման ներկայանալու է, որ իր վրդովմունքը բարձրաձայնի ու պահանջի իր վնասի հատուցումը:
Փոքրիկ տատիկը՝ մանրիկ քայլերով, գավազանին ապավինած, մենակ ու տուժած՝ դուրս եկավ դատարանից՝ մինչ այդ ցավող ձեռքով մանրամասն ու գրագետ դիմում գրելով իր պահանջների մասին:
