Արցախի պաշտպանության նախկին նախարար Սամվել Բաբայանի գրասենյակը հայտարարություն է տարածել, որում ասվում է, թե արվում է ամեն ինչ՝ բանը հանրահավաքների չհասցնելու համար, սակայն դրանք կարող են դառնալ ժամանակի անհրաժեշտություն, եթե բանակցությունները չհասնեն պատշաճ հանգուցալուծման:
Ի՞նչ բանակցության մասին է խոսքը: Հավանաբար՝ Արցախի իշխանության, որպեսզի, այսպես ասած, ընդունվի Սահմանադրությունը փոխելու Բաբայանի պահանջը, և նա ստանա Արցախի նախագահի ընտրությանը մասնակցելու հնարավորություն:
Այստեղ կա մի հատկանշական հանգամանք: Սամվել Բաբայանի գրասենյակը այնպես է խոսում հանրահավաքային տարբերակի մասին, կարծես խոսքն, այսպես ասած, ծայրահեղ քայլի մասին է: Մինչդեռ հանրահավաքները հասարակական-քաղաքական կյանքի ընդունված ձևերից են, որ կարող են կիրառվել իրապես ըստ անհրաժեշտության: Հետևաբար, երբ դրանք ներկայացվում են որպես, այսպես ասած, ծայրահեղ տարբերակ, բոլոր այլ ճանապարհները սպառվելու պարագայում իրականացվելիք տարբերակ, ապա այստեղ ենթագիտակցորեն կարծես թե արտահայտվում է այն, որ իրականում խոսքը ոչ թե հանրահավաքների, այլ պարզապես ապակայունացման մտադրության մասին է: Այլ կերպ ասած՝ տոնայնությունն ու տողատակը դառնում են շանտաժային: Ունի՞ այդպիսի իրական մտադրություն Սամվել Բաբայանը, թե՞ ոչ, ինչը նրան վերագրվում է մամուլի տարբեր հրապարակումներով՝ դա այլ հարց է:
Միաժամանակ նաև հատկանշական ցուցիչ է այն, որ, համենայնդեպս՝ առայժմ, Սամվել Բաբայանը միարժեք չի արձանագրել, որ ինչպիսին էլ լինեն զարգացումները, ինքն իր կողմից թույլ չի տա Արցախի ապակայունացմանն ուղղված որևէ քայլ: Ի վերջո, մեղմ ասած՝ դժվար չէ պատկերացնել, թե այդպիսի ապակայուն զարգացումը ինչպիսի մեծ ռիսկեր կարող է պարունակել թե՛ Արցախի, թե՛ Հայաստանի համար: Ինչպես, օրինակ, «դավադիր պատերազմի» ռիսկերի մասին Նիկոլ Փաշինյանի բարձրաձայնումից հետո Հայաստանում որևէ ընդդիմադիր դիրքավորվող ուժ, հատկապես նախորդ իշխանությունից, որևէ անգամ չի հայտարարել, որ անկախ Հայաստանի նոր իշխանության հետ ունեցած տարաձայնությունից՝ Հայաստանի և Արցախի դեմ որևէ ագրեսիայի դեպքում կկանգնի այդ իշխանության կողքին՝ հայկական պետականությունը պաշտպանելու համար:
Արցախի նախագահի ընտրության շեմին զարգացող մթնոլորտում այդ շեշտադրումները դառնում են առավել կարևոր ու կենսական:
