Բոլորին հետաքրքրում է Հայաստանի դիրքորոշումը ուկրաինական իրադարձությունների վերաբերյալ: Պաշտոնական Երևանն այս տեսանկյունից չափազանց համեստ է: Ամենաբարձր մակարդակով հայտարարությունն արել է փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանը` ասելով, որ Հայաստանը Ուկրաինայի հետ հարաբերությունները կշարունակի անկախ Ուկրաինայի ժողովրդի կատարած ընտրությունից: Իսկ արտգործնախարարության մամուլի խոսնակն էլ «Ազատության» հարցին ի պատասխան ասել է, որ Հայաստանի դեսպանը Կիևում է և ուշադիր հետևում է իրադարձությունների զարգացմանը:
Ինչ վերաբերում է Հայաստանի դեսպանին, ապա բիզնեսմեն Անդրանիկ Մանուկյանը երևի թե ուշադիր հետևում է Ուկրաինայում իր և հարազատների ու ընկերների բիզնեսներին, որոնց հրավիրում էր Ուկրաինայում ներդրումներ անելու: Այնպես որ, արտգործնախարարությունը երևի թե լավ կանի մեկին էլ Կիև ուղարկի քաղաքական իրադարձություններին հետևելու և ինչ-որ բան հասկանալու համար, եթե նման մեկն, իհարկե, կա:
Իսկ ինչ վերաբերում է պաշտոնական Երևանի դիրքորոշմանը, ապա այս առումով պետք է ընդունել, որ լռությունը իսկապես լավագույն դիրքորոշումն է, ինչքան էլ որ դուր չի գալիս շատերին:
Բանն այն է, որ պաշտոնական Երևանը նման հարցերում այն աստիճան է գտնվում Ռուսաստանի ազդեցության տակ, այն աստիճան է ստորադասում Հայաստանի շահերը, այսպես ասած, ռազմավարական գործընկերոջ շահերին, որ այս դեպքում եթե ընդամենը լուռ է, դա արդեն իսկ կարելի է որակել որպես հիրավի ինքնիշխան և անկախ պահվածք: Ըստ որում` այստեղ որևէ զավեշտ չկա: Մնում է միայն պարզել այն, թե ինչ է ասել Ռուսաստանը, այսինքն` պահանջե՞լ է Հայաստանից որևէ սատարող հայտարարություն, թե՞ չի պահանջել: Որովհետև միգուցե երևանյան լռությունը ոչ թե համարձակության նշան է, գոնե նվազագույն համարձակության, այլ պարզապես ցուցումներ ու հանձնարարականներ Մոսկվայից չունենալու նշան:
Իհարկե, ցավոք սրտի, անկախ պետականության երրորդ տասնամյակը թևակոխող Հայաստանի կառավարումը երկիրը հասցրել է այն վիճակին, երբ գերկարևոր համաշխարհային իրադարձությունների կապակցությամբ Հայաստանը ոչ մի ասելիք չունի, որովհետև ցանկացած խոսք կարող է աշխատել հենց Հայաստանի դեմ` այն պարզ պատճառով, որ խոսքից հետո դեռ պետք է տեր լինել դրան: Իսկ թե ինչքան է Հայաստանն իր խոսքի տերը, մոռանալու համար այնքան էլ շատ ժամանակ չի անցել նախորդ տարվա սեպտեմբերից:
