Որ Հայաստանի ներքաղաքական կյանքը վաղուց վերածվել է աբսուրդի թատրոնի, արդեն ոչ ոք չի կասկածում, բացի երևի թե նրանցից, որոնք այդ թատրոնի «հայրերն» են կամ հայրերի գաղափարական «որդիները»: Թեև կասկածի բացակայությունը, ըստ էության, «հայրերի» ու «որդիների» միակ զենքը կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ ռետինե խողովակն է, որով փորձ է արվում լվանալ հասարակության ուղեղները: «Լվացքի» նախկին հեղուկները ոչ մի կերպ չեն «մաքրում» հասարակության ուղեղում եղածը: Մարդիկ հիշում են այն, ինչ «չպետք» է հիշեն: Որովհետև եթե հիշում են, դրանով ստիպում են շատերին ուղղակի լռել, լռել, անգամ երբ, ասենք թե, հերթագրվում ես Մարտի 1-ի թեմաներով ելույթ ունենալու համար:
Այսօր, ըստ էության, փորձ է արվում «ներմուծել» հասարակության ուղեղները լվանալու նոր հեղուկ՝ «լավ» և «վատ» օլիգարխ: Բերվում են համաշխարհային օրինակներ «լավ» և «վատ» օլիգարխների կյանքից: Ինչու համաշխարհայի՞ն. որովհետև ինչքան օրինակը հեռու է կոնկրետ քո իսկ միջավայրից, այնքան ձգվող է ռետինը, ծամծմվող, այնքան քիչ է կոնկրետությունը, շատ է փոշին: Իսկ ամենակարևորն այն է, որ այստեղ՝ քթի տակ, օրինակներ չկան: Որովհետև ինչպես չես կարող խոսել Մարտի 1-ի մասին և պատասխանել հասարակության հարցերին, բացի որոշ լրատվամիջոցների էջերով ուղեղներ լվանալու փորձերից, այնպես էլ չես կարող բերել քո «լավ» օլիգարխ լինելու օրինակներ: Որովհետև կա մի օրինակ, որը ոչ թե լվանում է «լվացքի» բոլոր փորձերը, այլ ուղղակիորեն քշում և տանում է լվացքն էլ, լվացողներին էլ: Այդ օրինակը 2008 թվականի փետրվարյան տասնօրյակն էր և Մարտի 1-ի արյունը:
Հասարակությանը փորձում են համոզել, որ 2008-ից առաջ «լավ» օլիգարխներ էին, իսկ 2008-ից հետո եկան «վատ» օլիգարխները: Փորձում են համոզել այն հասարակությանը, որը տասնյակ և հարյուր հազարներով հավաքվել էր 2008-ին և ձևավորել ժողովրդական մեծ շարժումը՝ պայքարելով Հայաստանում հաստատված հարստահարող ռեժիմի դեմ: Հիմա պարզվում է, որ հասարակությունը «լավ» օլիգարխների դեմ էր ելել պայքարի: Երևի դրա համար էլ «լավ» օլիգարխները, իրենց «լավ» հովանավորների հետ ձեռք ձեռքի տված, լավ էլ գնդակահարեցին հասարակությանը, որպեսզի մարդիկ հասկանան, որ «լավ» օլիգարխիայի իշխանության դեմ դուրս գալ չի կարելի:
Եթե մինչև այօր Հայաստանը ուտում էր որոշ մարդկանց ագահությունն ու հանցավոր բնույթը, որով պայմանավորված՝ այդ մարդիկ իրենց և իրենց մերձավորների մեջ էին բաժան-բաժան արել տնտեսությունը ինչպես 2008-ից առաջ, այնպես էլ հետո, ապա այսօր արդեն հասարակության ապագան ուտելու գործիքները ավելացել են՝ երեսպաշտությունն ու ցինիզմն են գումարվել ագահությանն ու հանցավոր բնույթին: Ըստ էության, ահագության և հանցագործությունների արդյունքում կուտակվածը պահպանելու լավագույն ձևն է ընտրվել, և սա Հայաստանը սնանկացրած ավելի քան մեկուկես տասնամյակ շարունակ հասարակությանը հարստահարած համակարգի ինքնապաշտպանության բնազդն է. բաժանվել «լավ» ու «վատ» օլիգարխների և ինքնապահպանվել այդպես, իսկ ովքեր կփորձեն ասել, որ օլիգարխիան վատ բան է, ըստ էության, և փոքր, ռեսուրսներից զուրկ, չավարտված պատերազմ ունեցող Հայաստանում չի կարող լավ կամ վատ օլիգարխ լինել, որովհետև գողի լավը կամ վատը չի լինում, նրանց պախարակել հնարավոր բոլոր ձևերով, որպեսզի հանկարծ չտապալվի «լավ» և «վատ» օլիգարխիայի ինքնապահպանման բանաձևը, որպեսզի հանկարծ երկրում ժողովրդի իրական իշխանություն հաստատելու հեռանկար ոչ մի կերպ չձևավորվի: Դե, իսկ քաղաքագիտությունը, ինչպես ասում են, միշտ կա ու կա: Երևի թե դեռևս չի գտնվել ընտրությունները կեղծելու քաղաքագիտական բանաձևը, որով ընտրակեղծարարներն էլ կբաժանվեն «լավ» և «վատ» ընտրակեղծարարների: Վերջում կմնա երկրի Սահմանադրությունը փոխարինել քաղաքագիտության որևէ ձեռնարկով և հավերժ վայելել այն ամենը, ինչ տարիներ շարունակ, հասարակության գրպանի փոխարեն, կուտակվել է անձնական գրպաններում: Իսկ ով այս ամենին դեմ է, նրանց պետք է այրել: Որովհետև, ինչպես երևում է, ջուրը չի օգնում ջնջել հիշողությունը, ուրեմն պետք է դիմել կրակի:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
