Պետական վերահսկողական ծառայության աշխատակիցների ձերբակալության դրվագը, որի մասին պաշտոնական հայտարարություն է տարածել ԱԱԾ-ն, իրավական նշանակության գործընթացից դուրս անկասկած ունի նաև շոշափելի քաղաքական ենթատեքստ կամ համատեքստ: Ընդ որում, խոսքն այն մասին չէ, ինչի առնչությամբ նկատելի է արդեն քարոզչական ալիք՝ նոր Հայաստանում, այսպես ասած, կոռուպցիայի առկայության մասին «բացահայտումով»:
Անշուշտ, եթե չկա զուտ այդ քարոզչության շատ կոնկրետ մոտիվ կամ պատճառ, ապա անկասկած շատ հասկանալի է, որ կոռուպցիայի բացակայության մասին հնչող քաղաքական հայտարարությունների իմաստն այն չէ, որ այդ երևույթը չկա իսպառ: Դրանց իմաստն այն է, որ այդ երևույթը այլևս զուրկ է իշխանական հովանավորությունից, զուրկ է իշխանության, իշխող համակարգի առօրյա լինելու իրողությունից: Ո՞ր դեպքն է տվյալ իրավիճակը՝ կոռուպցիայի՞, դրա դեմ պայքարի՞, պատասխան պետք է տա քննությունը, սակայն քաղաքական տողատակի մյուս երեսը այն է, որ խոսքը ամենևին հասարակ մի գերատեսչության մասին չէ, այլ վարչապետի անմիջական ենթակայության տակ գտնվող կառույցի՝ Պետական վերահսկողական ծառայության: Այլ կերպ ասած՝ դա վարչապետի անմիջական գերատեսչական շրջանակն է, և ստացվում է, որ Ազգային անվտանգության ծառայությունը թիրախավորել է այդ շրջանակը:
Այդ հանգամանքն անշուշտ առերևույթ բերում է եզրահանգման կամ տալիս է հիմք եզրակացնելու, որ փաստացի առկա է դիմակայություն կամ կոնֆլիկտ ԱԱԾ-վարչապետ տիրույթում: Այն, որ կա կոնֆլիկտ և այլ շահերի սպասարկում՝ հայտարարել է հենց վարչապետի ենթակայությամբ գործող ՊՎԾ ղեկավար Դավիթ Սանասարյանը: Դա ըստ էության քաղաքական հայտարարություն է, որն էլ հիմք է ձևավորում եզրակացնելու ԱԱԾ-վարչապետ հակադրության մասին: Սակայն մեծ հավանականությամբ դա առերևույթ հիմքն է, իսկ ավելի խորքում ԱԱԾ-ն ու վարչապետը թերևս մեկ՝ նույն կողմում են: Այդ դեպքում բնականաբար հարց է առաջանում, թե ովքեր են հակառակ կողմում կամ, այսպես ասած, թիրախում: Առերևույթ, ֆորմալ պատասխանը կոռուպցիոն ռիսկն է: Ընդ որում, այդ պատասխանը բխում է վարչապետի հռչակած քաղաքականության տրամաբանությունից՝ որ անկախ սուբյեկտի ով լինելուց, եթե կա կոռուպցիայի ռիսկ, պետք է լինի իրավական ընթացք և պատասխանատվություն:
Սակայն քանի որ անկասկած է քաղաքական տողատակի գոյությունը՝ համենայնդեպս ՊՎԾ ղեկավարի հայտարարությունների տրամաբանությունից ելնելով, որը խոսում է այլևայլ շահերի սպասարկման մասին, ապա հարց է առաջանում, թե ով է քաղաքական մյուս կողմում: Ի վերջո, ֆորմալ առումով ԱԱԾ-ն ձերբակալել է վարչապետին ենթակա կառույցի աշխատակիցների: Ստացվում է, որ եթե վարչապետն ու ԱԱԾ-ն նույն կողմում են, ապա տարբեր կողմերում են վարչապետն ու նրան ենթակա Պետական վերահսկողական ծառայությունը: Առաջին հայացքից դա թվում է տարօրինակ, ի վերջո՝ վարչապետը ինքն է նշանակում այդ կառույցի ղեկավարին, ըստ այդմ՝ ինչպե՞ս կարող է նրա նշանակած անձը լինել վարչապետի քաղաքական հակառակ կողմում:
Նախ՝ այստեղ իհարկե հարկ է ուշադրություն դարձնել հանգամանքին, որ տվյալ պարագայում իշխանության կառույցները ձևավորված են ոչ թե քաղաքական, այլ հեղափոխական թիմի տրամաբանությամբ: Ըստ այդմ՝ երբ իրավիճակը կանգնած է աստիճանաբար քաղաքական տրամաբանության անցնելու անհրաժեշտության առաջ, բնականաբար առաջանում է արդեն քաղաքական դիրքավորումների հստակեցման հարցը: Եթե դա այդպես չէ, ապա կնշանակի, որ վարչապետին ենթակա ՊՎԾ ղեկավարը ակնարկում է այն մասին, որ ԱԱԾ-ն է իր կառույցի աշխատակիցների դեմ իրավական ընթացակարգով սպասարկում վարչապետի դեմ եղած շահեր: Կա՛մ դա եղել է մերկապարանոց հայտարարություն, կա՛մ անձնական խիստ սուբյեկտիվ և զգայական կարծիք: Ի վերջո, վարչապետի անմիջական ենթակայությամբ գործող կառույցի ղեկավարը արել է փաստացի քաղաքական լրջագույն հայտարարություն ԱԱԾ գործողությունների առնչությամբ՝ հրահրվա՞ծ է հարցին պատասխանելով, թե՞ տարբեր շահեր են սպասարկվում:
Ի վերջո, խոսքը «շարքային» իրավապահ կառույցի ենթակայությամբ շարքային պետական կառույցին առնչվող գործի մասին չէ:
