«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է պաշտպանության նախկին փոխնախարար Վահան Շիրխանյանը:
– Պարոն Շիրխանյան, վերջին օրերին բավականին լարված է հայ-ադրբեջանական սահմանը: Ցավոք սրտի, դիվերսիոն գործողությունների պատճառով նույնիսկ զոհ ունեցանք: Ձեր կարծիքով՝ ի՞նչ նպատակ է հետապնդում Ադրբեջանի դրսևորած ագրեսիան:
– Դիվերսիոն օպերացիաները միշտ ունենում են շարունակություն, կոչվում են դիվերսիոն-հետախուզական: Նպատակը հետևյալն է՝ մեծացնել լարվածությունը ռազմական, քաղաքական իմաստներով, միջազգային հանրությանը ներկայացնել խնդրի չլուծված վիճակը՝ պահանջելով արագ լուծում իրենց ցանկալի տարբերակով:
– Կան տեսակետներ, թե Ադրբեջանը ձգտում է պատերազմի միջոցով լուծել հակամարտությունը, և 2014-ին պատերազմը անխուսափելի կլինի… Ձեր գնահատմամբ՝ կա՞ այդպիսի հավանականություն:
– Ինչքան հիշում եմ՝ 1994 թվականից հետո արդեն 19 տարի է՝ ամեն անգամ դա կրկնվում է, թե՝ այ, հաջորդ տարի պատերազմ կլինի: Ես բացառում եմ պատերազմի հավանականությունը հաջորդ տարի:
– Ամեն դեպքում՝ ինչպե՞ս եք գնահատում մեր բանակի պատրաստվածությունը, եթե նման բան լինի:
– Բանակն իր առջև դրված խնդիրները կատարում է, կատարել է և մեծ առաջընթաց է ունեցել այս տարիների ընթացքում: Մնում է, որ հասարակությունը կատարի իր պարտավորությունները, խնդիրները՝ երկրի անվտանգության ապահովման համար:
– Այսինքն՝ մեր բանակը կարելի է կատարյա՞լ համարել:
– Կատարյալ բանակ աշխարհում գոյություն չունի, աշխարհի ոչ մի երկրում կատարյալ բանակ չկա: Եվ ասել, թե Հայաստանի բանակը կատարյալ է՝ նշանակում է անլուրջ բան ասել: Բանակը մեծ մարմին է, և տասնյակ հազարավոր մարդիկ են այնտեղ, ուստի անհնար է հասնել կատարելության:
– Այդ դեպքում ի՞նչ թերություններ կմատնանշեք: Շատ է խոսվում հրամանատարների մասին, որոնք ոչ պրոֆեսիոնալ են և զինվորին սրտացավորեն չեն վերաբերվում:
– Հրամանատարական կազմը՝ 94, 95 թվականների համեմատ, անհամեմատ ավելի պրոֆեսիոնալ է, որովհետև հրամկազմի մեծ մասը ուսուցում է անցել ռազմական ուսումնարաններում, ինչը մենք չունեինք այն ժամանակ:
– Ձեր կարծիքով՝ հատկապես ո՞ր խնդիրների վրա պետք է ուշադրություն դարձնել բանակը կատարելության մոտեցնելու համար:
– Բանակը համալրվում է զինակոչիկներով, որոնք բանակ գնում են հայ իրականությունից: Երբ մենք կունենանք կատարյալ հասարակություն, այն ժամանակ էլ կունենանք կատարյալ բանակ:
– Իսկ ի՞նչ պետք է արվի, որպեսզի հասարակության՝ նույն երիտասարդների ծնողների վստահությունը բանակի նկատմամբ վերականգնվի: Մենք 2013-ին ունեցանք Լյուքս Ստեփանյանի և շատ այլ զինվորների սպանության դեպքեր՝ ոչ թե թշնամու գնդակից, այլ զինակցի, որից հետո հնչում էին «ամեն ինչ կանեմ՝ տղայիս բանակ չուղարկելու համար» արտահայտություններ:
– Լինել խստապահանջ և պատժել բոլոր այն հրամանատարներին, որոնց մոտ նման դեպքեր կարձանագրվեն: Խստորեն պատժել, աստիճանազրկել, հեռացնել, դատել ամբողջ շղթայով, եթե զորամասում լինում է նման դեպք: Սա է վստահությունը վերականգնելու միակ միջոցը:
– Կարծում եք՝ մեր պաշտպանութան նախարարությունը կատարո՞ւմ է իր գործառույթները:
– Ես չեմ կարող ասել, որովհետև ես հիմա համակարգից դուրս եմ:
– Իսկ Ձեր մատնանշած պատիժները համաչա՞փ են իրականացվում:
– Ես, որպես կողքից դիտորդ, կարծում եմ, որ Սեյրան Օհանյանը բավականին խիստ է այդ հարցերում, բայց չեմ կարող մեջբերել որևէ կոնկրետ օրինակ կամ դեպքի առումով ընթացք, որովհետև համակարգից դուրս եմ:
