«Ռոբերտ Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան-Տիգրան Սարգսյան իմիտացիոն՝ իրենց կողմից նախաձեռնված հակասություններին և տարաձայնություններին պետք չէ ուշադրության դարձնել: Դա նրանց ներքին հարցերն են, որ հրապարակային կերպով են ի հայտ գալիս: Նրանք մշտապես ունեցել են նման հարցեր, բայց չեն հրապարակել՝ գտնելով որ դա իրենց ներքին խոհանոցում պետք է լուծվի, այնպես որ որևիցե նշանակություն պետք չէ տալ նրանց այդ խոսակցություններին՝ կուտակային համակարգի, գազի պայմանագրի և այլնի մասին»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց ՀՔԱ Վանաձորի գրասենյակի ղեկավար, իրավապաշտպան Արթուր Սաքունցը՝ անդրադառնալով երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ վարչապետին քննադատող երկրորդ հարցազրույցին:
Խոսելով այն մասին, թե ինչու Ռոբերտ Քոչարյանն այդպես էլ չանդրադարձավ Մաքսային միությանն անդամագրվելու որոշմանը և փոխարենն ընտրեց այնպիսի խնդիրներ, որոնց վերաբերյալ հասարակական դժգոհություն իսկապես կա, Սաքունցն ասաց․ «Խնդիրը միանշանակ կայանում է նրանում, որ Մաքսային միությանն անդամակցության վերաբերյալ Սերժ Սարգսյանի որոշման նկատմամբ վերաբերմունքի դրսևորումը կամ արտահայտվել-չարտահայտվելը դա մի ինդիկատոր է, որով կարելի է ասել՝ տվյալ մարդը կամ քաղաքական գործիչը ինչ դիրքորոշում ունի Հայաստանի Հանրապետության հիմնական մարտահրավերի կապակցությամբ: Այդ տեսակետից Ռոբերտ Քոչարյանի լռությունը տարօրինակ չէ, որովհետև նա ամբողջությամբ ռուսաստանյան քաղաքական էլիտայի մատույցներում է գտնվում՝ ոչ թե էլիտայի մեջ, այլ մատույցներում՝ գուցե դռնապանի կարգավիճակով, որը փորձ է անում մտնել այդ էլիտան՝ իր համար դա միշտ երազանք է, ինչպես շատ այլ գործիչների համար:
Պարզապես Մարտի 1-ի, Հոկտեմբերի 27-ի, Հյուսիսային պողոտայի քաղաքացիների նկատմամբ (որ ապօրինաբար տներից հեռացրեցին) և մի շարք այլ հանցագործությունների նկատմամբ պատասխանատու անձը համարձակվում է նույնիսկ հրապարակավ հանդես գալ: Մտահոգում է ավելի շատ դա, քան թե այն, թե ինչի մասին է նա խոսում: Եվ, չխոսելով Մաքսային միության մասին, նա ուղղակիորեն փաստում է, որ մի շարք հանցագործություններ կատարելիս ունեցել է նաև ռուսական իշխանությունների հովանավորությունը: Եվ պարզապես դա ավելի շատ մարտահրավեր է հանրությանը, որ այդքան հանցագործություններ կատարած անձը, որը պատասխանատվության չի ենթարկվել, ոչ թե լրացուցիչ քննության առարկա է դառնում, այլ հրապարակային գործողություններ է ծավալում»:
Մեր զրուցակիցը հավելեց, որ նախագահի պաշտոնում այդ ժամանակաշրջանոմ նա է եղել, նա է հրահանգներ տվել, նա է որոշումներ կայացրել, և բնականաբար, նշված հանցագործությունների համար որպես առնվազն վկա պետք է հարցաքննվեր․ «Այս անպատժելիությունը հանգեցնում է նրան, որ ինքը առանց որևէ հարցում զղջալու կարող է կարծիքները ներկայացնել և նույնիսկ քաղաքական գործընթացների վերաբերյալ կարող է գնահատական տալ՝ փոխարենը մտածի, թե ինչպես խուսափի քրեական պատասխանատվությունից:
Իրավիճակն այնպիսին է, որ Ռոբերտ Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան անձնակազմը բազմաբնույթ հանցագործությունների մեջ կապում են հենց հանցագործությունները: Նրանց հասարակությունը պետք է նայի որպես ընդհանուր հանցախումբ, այդ հանցախմբի մարդիկ չեն մասնակցելու նման իմիտացիոն և խայտառակ պրոցեսների: Հասարակությունն ունի մեկ պահանջ՝ պատասխանատվության ենթարկել ՀՀ-ի նկատմամբ հանցագործություն կատարած անձանց և այդ ուղղությամբ իրականացնել քննություն, քրեական գործեր հարուցել: Իսկ քանի դեռ այդ քննությունը չի կատարվում՝ նրանք իրենց անպատիժ են զգում: Տիգրան Սարգսյանը Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք չէ՞ր ԿԲ կառավարչի պաշտոնում ամբողջ ոսկու պաշարներն ուղղակի իրացրել:
Այդ հանցագործությունների բացահայտումից բացի, այլ պահանջներ այդ մարդկանց նկատմամբ մենք չունենք»:
