«Նրա որոշ հայտարարություններում ես տեսնում եմ, որ նա փորձում է հեռու պահել իրեն խնդրից, այն ղարաբաղյան կողմի վրա դնել: Բայց դա չի հաջողվի անել. ղարաբաղյան հակամարտությունում, Ղարաբաղի անվտանգության ապահովման հարցում Հայաստանի ներգրավվածության աստիճանն այնքան մեծ է, որ չի ստացվի դրանից խուսափել: Ոչ ոք՝ ոչ համանախագահները, ոչ միջազգային հանրությունը, դա լուրջ չի ընդունի: Հետևաբար ավելի լավ է ձևակերպել ընդհանուր դիրքորոշում, այն համաձայնեցնել Ղարաբաղի հետ և խստորեն հետևել դրան»,- հայտարարել է երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը Lenta.ru-ին տված հարցազրույցում՝ խոսելով այն մասին, թե վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը չունի Արցախի հարցում մշակված ամբողջական դիրքորոշում և անում է հատվածական հայտարարություններ:
Մի կողմ թողնենք այն, որ Ռոբերտ Քոչարյանը փաստորեն, այսպես ասած, «գործ է տալիս» Մինսկի խմբի համանախագահներին՝ նրանց հորդորելով «չհավատալ» կամ «չընդունել» Արցախը բանակցության սուբյեկտ դարձնելու, ընդհանրապես կարգավորման գործընթաց կոչվող շրջանակում Արցախի սուբյեկտությունը բարձրացնելու Փաշինյանի ջանքը: Իսկ այդ ջանքն ակնհայտ է, և վարչապետը դեռևս մայիսի 9-ից ակնառու կերպով փորձում է սուբյեկտություն տալ Ստեփանակերտին՝ այդպիսով բազմազանեցնելով հայկական քաղաքականությունն այդ հարցում և վերադարձնելով հարցը սկզբնական քաղաքական տրամաբանություն, ինչը գործնականում դարձել էր Արցախյան առաջին պատերազմում հայկական կողմի ռազմական հաջողությունների միջազգայնորեն լեգիտիմ լինելու գրավականներից մեկը:
Ռոբերտ Քոչարյանը Հայաստանի նախագահի կարգավիճակում ստանձնելով գլխավոր բանակցողի դերը՝ Ստեփանակերտը փաստացի անդառնալիորեն դուրս մղեց բանակցային սուբյեկտի կարգավիճակից, ինչն էլ իր հերթին հանգեցրեց ընդհանրապես խնդրի միջազգային, ռազմաքաղաքական համատեքստի որոշակի նենգափոխման և որպես դրա հետևանք՝ Ադրբեջանի դիրքերի ամրացման:
Այս իմաստով, սակայն, Ռոբերտ Քոչարյանի հարցազրույցում արտահայտած մտքերը ունեն թերևս պաշտոնական Ստեփանակերտի արձագանքի անհրաժեշտությունը: Երկրորդ նախագահը փաստացի դեմ է Ստեփանակերտը գործընթացի լիարժեք սուբյեկտ դիտարկելու մոտեցմանը: Այն դեպքում, երբ Նիկոլ Փաշինյանի հայտնի հայտարարությունները՝ Արցախի լիարժեք սուբյեկտության անհրաժեշտության մասին, պաշտոնական Ստեփանակերտը ողջունել է և համարել իր դիրքորոշմանը համահունչ:
Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը փաստորեն Մինսկի խմբի համանախագահներին անում է հակառակ մոտեցման թաքնված կոչ, ընդ որում՝ վատ թաքնված: Ինչ խոսք, մեղմ ասած՝ քիչ է հավանականությունը, որ համանախագահներն իրենց դիրքորոշումները ձևավորեն այդ կոչի հիման վրա, սակայն մյուս կողմից՝ կա մեծ հավանականություն, որ Քոչարյանի այդ վատ թաքնված կոչը անթաքույց խաղաքարտ կարող է դարձնել Բաքուն, ինչպես, օրինակ, դարձրեց Հայաստանում «բռնապետության» մասին նրա հայտարարությունը:
Այս իմաստով թերևս արժե, որ պաշտոնական Ստեփանակերտը ասելու բան ունենա և ասի՝ թույլ չտալով իր սուբյեկտության հարցում որևէ մանիպուլյացիա և նենգափոխում, միաժամանակ ընդգծելով այդ ներուժը: Եթե իհարկե Արցախի իշխանությունը չի փնտրում պատասխանատվությունն այս կամ այն կերպ Երևանի վրա թողնելու առիթ, որովհետև ի վերջո մինչև մայիսի 9-ը խոշոր հաշվով նաև Արցախի իշխանության պատասխանատվությամբ է Երևանը «փոխարինել» Ստեփանակերտին, և անգամ ապրիլյան քառօրյայից հետո Արցախի ղեկավարությունը չփորձեց օգտագործել քաղաքական պահն այդ հարցում իրավիճակ փոխելու համար:
