Ազգային ժողովում օրենսդրական հայտնի աղմկոտ նախաձեռնությունը իրականացրած քաղաքական ուժերը դրանով ի ցույց դրեցին իրենց ոչ քաղաքական բնույթը: Բանն այն է, որ քաղաքական տրամաբանությունը ըստ էության պահանջում էր, որպեսզի նրանք չգնային հանրությանը ավելորդ գրգռելու, ու նաև դրա հետ մեկտեղ իրենց մրցակից դիտարկվող Նիկոլ Փաշինյանի դիրքերը ավելի չամրացնելու, չսնուցելու ճանապարհով: Անկախ այն բանից, թե ինչպես են նրանք դիրքավորվում Նիկոլ Փաշինյանի և նրա քաղաքական ծրագրերի հանդեպ, քաղաքական հայացքը և տեսողությունը ակնառու են դարձնում, որ ներկայումս հաղթել նրան դիմակայությամբ՝ գործնականում անհնար է: Շատերի գնահատմամբ՝ կատարվածը սադրանք էր, բայց խորքային առումով նույնիսկ սադրանքը անհնար է, ինչը ցույց տվեց հոկտեմբերի 2-ը:
Ըստ այդմ՝ եթե անգամ բանը քաղաքական պայքարն է, քաղաքական տրամաբանությունը, և ոչ թե, ասենք, անձնական և խմբային տնտեսական շահերը, ապա այդ պայքարի տրամաբանությունն էլ պետք է տվյալ ուժերին զերծ պահի Նիկոլ Փաշինյանի հետ որևէ դիմակայության գնալուց, որովհետև այդպիսով անկասելի է դառնում բումերանգի էֆեկտը: Ի վերջո` այս ընթացքում նրանք ունեցել են դրանում համոզվելու մի շարք առիթներ, ի դեպ, որոնք նրանց տվել է նաև երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Բայց տեղի ունեցածը ցույց տվեց, որ այդ ուժերը չունեն քաղաքական մտածողություն, ինչը սակայն զարմանալի էլ չէ: Այդ ուժերը քաղաքական չեն, նրանք երբեք չեն զբաղվել քաղաքականությամբ, որովհետև առնվազն չեն ունեցել դրա հնարավորությունը, եթե համարենք, որ ցանկությունը, այդուհանդերձ, ունեցել են:
Քաղաքականությամբ զբաղվելու համար առաջնային նախապայմանը ընտրությունն էր, քաղաքական մրցակցությունը, որը Հայաստանում չի եղել անցնող քառորդ դարի ընթացքում: Դրա փոխարեն եղել է ուղղահայաց, որը կանխորոշել է տնտեսական և քաղաքական բաժանումները, դերերը, արդյունքները, գծել սցենարները և այլն: Մնացյալը կատարել են իրենց վերապահված դերը: Իհարկե, ի տարբերություն թատրոնների, հայկական քաղաքականությունն ունեցել է «իմպրովիզի» բավականին մեծ չափաբաժին, սակայն դա միայն ընդգծել ու խորացրել է ապաքաղաքական էությունը:
Ահա այս ֆոնին առավել տարօրինակ են հնչում դատողությունները, թե Հայաստանում պետք է հետաձգել արտահերթ ընտրությունն ու հնարավորություն տալ քաղաքական ուժերին, որ լավ պատրաստվեն ընտրությանն ու այդպիսով քաղաքական դաշտը լինի բալանսավորված: Հայաստանում քաղաքական դաշտ չկա, որ այն բալանսավորվի: Կա հեղափոխական իրականություն, որը պետք է ավարտվի, որպեսզի ստեղծվի Հայաստանում նոր քաղաքական դաշտ՝ իրական քաղաքական դաշտ ձևավորելու հնարավորություն: Իսկ տալ հնարավորություն ապաքաղաքական մտածողության կրող ուժերին, նշանակում է Հայաստանում խորացնել քաղաքական ճգնաժամը և նաև քաղաքական մտածողության ճգնաժամը՝ արգելակելով նոր և որակապես այլ քաղաքական համակարգ ձևավորելու հնարավորությունը:
