Երևանի պետական համալսարանի քաղաքականության և մշակութային ուսումնասիրությունների կենտրոնի տնօրեն, քաղաքական վերլուծաբան Դավիթ Հովհաննիսյանի կարծիքով, դժվար է ակնկալել, որ Կազանում կայանալիք եռակողմ հանդիպման ժամանակ ինչ-որ փաստաթուղթ կստորագրվի:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Հովհաննիսյանը նշեց այն երկու ճանապարհները, որոնց միջոցով սովորաբար հնարավոր է լուծել ԼՂ խնդրի նման հակամարտությունները։
«Առաջին ճանապարհը ժողովրդավարական հասարակության մեջ ընդունված ուղիներն են, որի ամենահայտնի օրինակը Քվեբեկի ինքնորոշման շուրջ գործընթացն էր: Երկրորդ ճանապարհը կոնֆլիկտի տրանսֆորմացիան է, երբ սկսվում է համագործակցություն այն ոլորտներում, որտեղ դա հնարավոր է, և աստիճանաբար իրավիճակը բերում է նրան, որ կոնֆլիկտի էությունը կորչում է: Օրինակ՝ ֆրանկո-գերմանական հակամարտությունը Եվրամիության միջոցով տրանսֆորմացվեց, և այսօր մարդիկ խաղաղ ապրում են: Լեռնային Ղարաբաղի հարցում ես նման ճանապարհների իրականացման հիմք չեմ տեսնում՝ կողմերը ժողովրդավարական չեն, որևէ մեկը չի վստահում այն գործընթացներին, որոնք տեղի են ունենում, կա հավատի պակաս, և այն փաստաթուղթը, որը մշակվել է Մադրիդում, կոնֆլիկտի տրասֆորմացում չի ենթադրում»,- մանրամասնեց Հովհաննիսյանը:
Նրա գնահատմամբ՝ թեև մադրիդյան փաստաթուղթը ենթադրում է ժողովրդավարական գործընթաց՝ հանրաքվե ինչ-որ ժամանակ հետո, սակայն դրա պայմանները հստակ չեն, և դրա արդյունքներին ոչ ոք չի վստահի: Հովհաննիսյանի խոսքերով՝ կոնֆլիկտը ստիպողաբար լուծել ևս հնարավոր չէ, քանզի այդ դեպքում կողմերից մեկն էլի դժգոհ է լինելու, ինչն էլ նոր կոնֆլիկտի հավանականությունը մեծացնում է. «Կարծում եմ, ԼՂ կոնֆլիկտի նման խնդիրները լուծվում են այն դեպքում, եթե կա ամբողջական կոնսենսուս բոլոր շահագրգիռ կողմերի միջև»:
