Այս օրերին, հատկապես սոցիալական ցանցերում, մի անբնական միտում կա` մեղադրել մարդկանց, ովքեր Նիկոլ Փաշինյանի քայլերթի առաջին օրերին չեն հավատացել հեղափոխության հաղթանակին: Իհարկե, կարծում ենք` մեղմ ասած, այնքան էլ կոռեկտ չէ, երբ որոշ մարդիկ իրենց բարոյական չափանիշներ սահմանողի ֆունկցիա են վերապահում: Այս դեպքում` կներեք, սակայն դա նույնիսկ անգրագիտության հետևանք է, որովհետև հեղափոխությունները, ֆորս-մաժորային իրավիճակները, որպես կանոն, չեն կանխատեսվում, անգամ` դրանց կազմակերպիչների կողմից:
Այո, շատերի պես մենք էլ չենք հավատացել հեղափոխության հաղթանակին` ելնելով ռեալ պոլիտիկի որոշակի իրողություններից, սակայն մեր վերլուծություններում առնվազն առաջնորդվել ենք չվնասելու սկզբունքով:
Հեղափոխության հաղթանակը համարել ենք նաև մերը, որովհետև այն Հայաստանին վերադարձրել է արժանապատվություն, քաղաքացիական գիտակցություն, ի վերջո` քաղաքականություն, այսինքն` այն ամենն, ինչին տարիներ շարունակ միտված է եղել նաև մեր առաքելությունը: Ու կեցցեն նրանք, ովքեր անհավատալին դարձրել են հնարավոր` իրականացրել են հեղափոխություն:
Ի դեպ, շատ հետաքրքիր է, որ «մուննաթի» սիրահարները հավատալ- չհավատալու կեղծ շրջանակից դուրս են դրել մարդկանց, որոնց գուցե իսկապես արժեր որոշ հարցեր ուղղել:
Օրինակ` այսօր համաձայնության կառավարությանը մաս կազմող ԲՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն ի սկզբանե հավատո՞ւմ էին հեղափոխության հաղթանակին: Եթե` այո, ապա ինչո՞ւ էին ապրիլի 17-ին կողմ քվեարկում Սերժ Սարգսյանի թեկնածությանը:
Կամ` գործող ոստիկանապետ Վալերի Օսիպյանը ապրիլի 16-ին հավատո՞ւմ էր հեղափոխության հաղթանակին, երբ Բաղրամյան փողոցում հատուկ միջոցներ էր կիրառում ցուցարարների դեմ: Կամ որևէ մեկը չորս – հինգ օր առաջ կավատա՞ր, որ Օսիպյանն իր տանը կհյուրընկալի Շանթ Հարությունյանի ընտանիքին:
Դավիթ Տոնոյանը հավատացե՞լ է հեղափոխության հաղթանակին: Հազիվ թե, այլապես ապրիլի 17-ից հետո չէր համաձայնի դառնալ Սերժ Սարգսյանի կառավարության անդամ կամ` եթե հեղափոխությանը հավատար ԱԳ գործող նախարար Զոհրաբ Մնացականյանն, ապա ապրիլի 17-ին` Սերժ Սարգսյանի վարչապետությունը հաստատվելուց հետո, ի նշան բողոքի կլքեր իր դիվանագիտական պաշտոնը:
Հավատալ- չհավատալու դիսկուրսից պետք է դուրս գալ. դա անպատվաբեր է խորքային, իրապես պատմական հեղափոխություն իրականացրած հասարակությանը, որն ոչ թե նման էժան զրույցների, այլ` ռացիոնալ քննարկումների անհրաժեշտություն ունի:
Ի վերջո, եթե բոլորս հավատայինք հեղափոխությանն, ապա մարտի 31-ին Նիկոլ Փաշինյանն իր քայլերթը չէր սկսի միայնակ: Մյուս կողմից` եթե չլինեին յուրաքանչյուրիս քաղաքացիական կեցվածքը, քայլը, ապա հնարավոր չէին դառնա համազգային շարժումն ու թավշյա հեղափոխությունը: Այնպես որ` հեղափոխության «թշնամիներ» փնտրելը պարապ ու վտանգավոր զբաղմունք է:
