Շատերն են իրենք իրենց կամ բարձրաձայն հարց տալիս, թե ինչ պետք է անի Պուտինը, երբ գա Հայաստան՝ գալիս է, որ ի՞նչ անի:
Իսկապես, երբ նայում ենք առկա իրավիճակին, հայ-ռուսական հարաբերությունների ներկայիս բնույթին, ապա այդ հարցը միանգամայն տեղին է, և միակ տրամաբանական պատասխանն այն է, որ Պուտինը գալիս է ընդամենը կա՛մ սեփական տիրույթները, այսպես ասած, ստուգայց անելու, կա՛մ Հայաստանի իշխանություններին ինչ-որ կերպ մխիթարելու, որ նրանք իրենց մերժված չզգան: Հակառակ դեպքում Պուտինը Հայաստանի հետ հարց չունի, որ գա լուծելու, իսկ ինչ հարց էլ որ ունենում են Ռուսաստանում Հայաստանի հետ՝ լուծում են կամ Սերժ Սարգսյանին և մյուս հայ չինովնիկներին Մոսկվա կանչելով, կամ էլ պարզապես ռուս չինովնիկներին Հայաստան գործուղելով:
Հայաստանը ոչ մի հարցում, ըստ էության, չի ընդդիմանում Մոսկվային, իսկ սեպտեմբերի 3-ից հետո լրիվ ինքնասեփականաշնորհվել է Մոսկվային:
Սրան զուգահեռ՝ Հայաստանում Պուտինը խնդիրներ չունի նաև քաղաքական դաշտում: Հռչակված հիմնական ընդդիմադիր ուժերից որևէ մեկը նրա համար որևէ խնդրահարույց բան չի անում: Ավելին՝ բոլորը տեղավորվել են «պուտինյան գծի» մեջ և փորձում են ամեն ինչ անել այդ գծի մեջ նաև հասարակությանը պահելու համար, որպեսզի հասարակությունը դժգոհի առավելագույնը իշխանություններից, սակայն այդ դժգոհությունը հանկարծ չանցնի Ռուսաստանին:
Ռուսաստանի դեմ խոսող քաղաքական ուժեր կան, սակայն նրանք և հասարակական կապիտալի, և ռեսուրսների այլ պաշարի առումով թույլ են, և նրանց գործողություններն էլ հայտարարությունների մակարդակից այն կողմ չեն անցնում: Այսինքն՝ ըստ էության, նրանք Պուտինի համար դեռևս լուրջ խնդիրներ առաջ չեն քաշել:
Այս ամենով հանդերձ՝ հարց է ծագում նաև, թե արդյոք Պուտինը Հայաստանի համա՞ր է գալու Հայաստան: Եվ, ըստ երևույթին, հենց այստեղ պետք է փնտրել նրա այցելության պատճառները կամ մոտիվները:
Պուտինի այցը, ամենայն հավանականությամբ, Հայաստանի հետ կապ չունի, այդ կապը բացառապես աշխարհագրական է: Քաղաքական իմաստով Պուտինն ընդամենը ցույց է տալու, որ Հայաստանն այլևս վերջնականապես ենթարկեցրել է իրեն, և այդ հարցը փակված է: Իսկ դա նա ցույց է տալու արտաքին աշխարհին, Արևմուտքին, Թուրքիային, Իրանին, Ադրբեջանին ու Վրաստանին: Պուտինը ցույց է տալու, որ ի դեմս Հայաստանի՝ նա արդեն ունի մի «ռոբոտ», որին կարող է թելադրել, հրահանգել ցանկացած գործողություն ցանկացածի դեմ:
Կամ՝ դատելով սեպտեմբերի 3-ի և դրան հաջորդող ու մինչ այսօր շարունակվող Հայաստանի նվաստացման ակտիվ գործընթացներից, որ շարունակում է Ռուսաստանը, Պուտինը պետք է գա և Հայաստանն «օծի» որպես մի «մահապարտ», որին Մոսկվան կարող է հագցնել գոտին և տալ հանձնարարություն:
Այստեղ արտաքին աշխարհին Պուտինը ըստ էության թողնում է երկու տարբերակ: Նման դեպքերում կա՛մ փորձում են պայմանավորվել «մահապարտների» հրամանատարների հետ, կա՛մ պարզապես փորձում են կանխարգելիչ գործողություններ անել «մահապարտների» դեմ: Ժամանակը ցույց կտա, թե ինչը կընտրի աշխարհը Հայաստանի հարցում, կամ ինչ կընտրի Պուտինի մեսիջի հասցեատեր յուրաքանչյուր առանձին արտաքին սուբյեկտ աշխարհում և տարածաշրջանում: Եթե Հայաստանը իր մեջ կամք չգտնի՝ դուրս գալու այդ կարգավիճակից:
