«Մենք մտածում ենք, որ նախագահի ընտրության փուլում այս կան այն կերպ ներգրավվի Սփյուռքը: Այս հարցը մեր օրակարգում դեռ կա: Սահմանադրական փոփոխությունների փուլում մենք չկարողացանք այս խնդիրը լիարժեք իրականացնել, որ Սփյուռքը նախագահի ընտրությանը մասնակցի, բայց ապագայում մենք առաջարկելու ենք մեխանիզմներ, որ Սփյուռքը մասնակցի և նախագահը համարվի ամբողջ հայության նախագահ: Հիմա, ունենք այն, ինչ ունենք և 2018թ.-ի նախագահը, կարծում եմ, որ պետք է ընտրվի Սփյուռքի մասնակցությամբ: Սա է մեր հիմնական ակնկալիքը»,-tert.am-ին տված հարցազրույցում ասել է ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Արմեն Ռուստամյանը:
ՀՅԴ-ում թերևս հրաշալի հասկանում են, որ գոնե 2018-ի նախագահական ընտրություններում սփյուռքի մասնակցությունը բացառված է, եթե նույնիսկ Սերժ Սարգսյանը կամ հանրապետական մեծամասնությունը ապագայի համար տեսականորեն ընդունեն նման հնարավորությունը` գնալով սահմանադրական նոր փոփոխությունների գաղափարին:
Այնուամենայնիվ, Արմեն Ռուստամյանը զարգացնում է այս թեզը` գրեթե բաց տեքստով ակնարկելով, որ ՀՅԴ-ն Սերժ Սարգսյանից ակնկալում է նախագահի պաշտոնը: Ակնհայտ է նաև, որ նախագահի ընտրության հարցում կոալիցիայի ներսում կա որոշակի չհասկացվածություն, եթե չասենք` հակասություններ, որովհետև գրեթե զուգահեռ ՀՀԿ և ՀՅԴ գործիչները խոսում են նախագահի թեկնածուի համենայն դեպս տարբեր չափանիշների, հատկանիշների մասին: Երբ խոսք է գնում վարչապետի թեկնածուի մասին, ՀՅԴ գործիչները միանգամից թեման փակում են` ասելով, որ խնդիրը գտնվում է ՀՀԿ-ի որոշման դաշտում: Նախագահի ընտրության պարագայում Արմեն Ռուստամյանը նման պնդում չի անում` չնայած այն հանգամանքին, որ այս դեպքում պահանջվում են ավելի մեծ թվով պատգամավորների քվեներ:
Ռուստամյանը միտումնավոր է խոսում «ամբողջ հայության նախագահ»-ի թեմայով` թերևս ակնարկելով, որ «համահայկական» բրենդ ունի միայն ՀՅԴ-ն: Նույնիսկ տեսանելի է, որ ՀՅԴ-ն փորձում է հրապարակային ճնշում գործադրել Սերժ Սարգսյանի վրա` չունենալով անգամ երաշխիքներ, որ վերջինս բավարարելու է իր պահանջը: Այնպիսի տպավորություն է, որ ՀՅԴ-ն որոշակի զարգացումների պարագայում նախապատրաստում է իր անցումն ընդդիմադիր դաշտ: Խնդիրը միայն նախագահի ընտրության հարցը չէ, ոչ էլ` Արմեն Ռուստամյանի այսօրվա հարցազրույցը: Դրանք ՀՅԴ վերջին շրջանի քաղաքականության դրսևորումներից մեկն են, գուցե նույնիսկ ավելի պասիվ, քան` Բյուրոյի տնտեսական հանձնաժողովի զույգ հայտարարությունները: Ամբողջ խնդիրն այն է, որ այս ջղաձգումները բնորոշ են ոչ միայն ՀՅԴ-ին, այլ նաև` «Ծառուկյան» դաշինքին, նույնիսկ` «Ելքին»:
Քաղաքական գրեթե բոլոր ուժերն իրենց շանսը, հաջողության գրավականը փնտրում են Սերժ Սարգսյան-Կարեն Կարապետյան հակասությունների դաշտում: Սերժ Սարգսյանի վերջին հրապարակային ելույթներից այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ ապագա վարչապետի հարցը լուծված է, ընդ որում` Սարգսյան-Կարապետյան կոնսենսուսի հարթության վրա, ինչը վերացնում է մյուս ուժերի պահանջարկվածությունը: ՀՀԿ-ՀՅԴ կոալիցիան, մեծ իմաստով, կոալիցիա է` ընդդեմ Կարեն Կարապետյանի: Եթե նոր կառավարությունը ձևավորելու է Սարգսյան-Կարապետյան համաձայնության, կոնսենսուսի առանցքով, ապա իշխանության ներսում ՀՅԴ գոյությունը դառնում է անիմաստ:
