Կառավարությունը հավանություն է տվել օրենսդրական նախաձեռնության, որով, ինչպես արդարադատության նախարար Դավիթ Հարությունյանն է ներկայացրել, կխստացվի ընտրությունների ժամանակ վարչական ռեսուրսի կիրառման պատիժն ու նաև վարչական ռեսուրսի կիրառման հասկացության տակ ներառվող անձանց շրջանակը:
Այս օրենսդրական նախաձեռնությունն անկասկած այն քաղաքական բարեփոխումների տրամաբանության շարքից է, որ ենթադրվում է Հայաստան-Եվրամիություն շրջանակային համաձայնագրի տառով ու նաև ոգով: Իհարկե, միևնույն ժամանակ այստեղ մշտապես առկա է Հայաստանում իրավակիրառական պրակտիկայի հարցը, երբ օրենքներ կան, սակայն դրանք չեն գործում, որովհետև չկա անկախ դատարան: Այս կողմից բացի՝ խնդիրը, սակայն, ունի մեկ այլ ուշագրավ կողմ:
Հայաստանում փաստորեն սկսվում է ընտրական գործընթացին առնչվող օրենսդրության վերանայման հերթական փուլը, որը գործնականում նպատակաուղղված է 2022 թվականի խորհրդարանի ընտրությանը, և որի պիլոտային փորձարկումը թերևս տեղի կունենա 2021 թվականի Երևանի քաղաքապետի ընտրությանը: Այստեղ առանցքային հանգամանքներից մեկն այն է, որ բացի իշխանություն-ընդդիմություն և իշխանություն-հասարակություն ֆորմատներից կամ դիմակայությունից՝ ընտրական գործընթացները Հայաստանում վաղուց կրում են նաև իշխանություն-իշխանություն ֆորմատի դիմակայություն՝ տարբեր խմբերի և միավորների տեսքով:
Ավելին, վերջին տասնամյակում ընտրական գործընթացներում որոշիչը թերևս եղել է հենց այդ դիմակայությունը: Եվ այստեղ օրենսդրական լծակները դառնում են գործիք նաև այդ դիմակայության համար: Դա էլ իր հերթին նշանակում է, որ առնվազն այդ շարժառիթային հիմքով դրանք կարող են ունենալ որոշակի գործողություն, իրավակիրառական որոշակի ազդեցություն: Այդ օրենսդրական լծակների միջոցով իշխանության թևերը կփորձեն չեզոքացնել միմյանց դերակատարումը ընտրական գործընթացներում և նաև իշխանական համակարգում ընդհանրապես:
Առայժմ պարզ չէ, սակայն, թե ինչպիսի ֆորմատներով կներկայանա իշխանությունը 2022-ին, ինչպիսի ուժերի հարաբերակցություն կլինի ՀՀԿ-ում, և բացի ՀՀԿ-ից՝ ինչպիսի սուբյեկտներ կներկայացնեն իշխանությունն ընտրական գործընթացում, ինչպիսի տեսք, մասնակցություն, բովանդակություն և գուցե անվանում կունենա «Ծառուկյան» դաշինքը, կամ արդյո՞ք, այսպես ասած, երկրորդ նշաձողի համար կդիտարկվի այլ միավոր, կամ կառաջանա նոր միավոր ընդդիմության դաշտում, որի հետ ստիպված կլինի հաշվի նստել իշխանությունը կամ իշխանության որևէ սեգմենտ:
Օրենսդրական փոփոխությունների, նոր լուծումների իրավակիրառական պրակտիկայի աստիճանը կամ չափը կախված կլինի այդ հարցերից, սակայն արդեն այն, որ տեղի են ունենում կանոնների նոր վերանայումներ, ըստ էության վկայում է, որ իշխանությունը 2022-ին գնալու է նոր իրողություններով, որի համար էլ անհրաժեշտ են նոր կարգավորումներ և խաղի նոր կանոններ, ազդեցության նոր մեխանիզմներ:
Այս հանգամանքը անշուշտ գիտակցում են նաև հիմնական գործընկեր եվրոպացիները, որոնք էլ իրենց հերթին Հայաստանում գոնե նվազագույն դինամիկայով քաղաքական բարեփոխումների փորձում են հասնել օգտագործելով իշխող համակարգի այդ ներքին շարժառիթները:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
