Երեկ Ռուսաստանի «Առաջին ալիքով» հեռարձակված «Ժամանակը ցույց կտա» հաղորդումը սովետական ագրեսիվ քարոզչության տիպիկ դրսևորում էր: Սառը պատերազմի ժանրով պատրաստված հաղորդման թիրախը Արևելյան գործընկերությունն էր և հատկապես` Հայաստանը, որը երեկ Շրջանակային համաձայնագիր է ստորագրել Եվրամիության հետ: Հայաստանը ներկայացվում էր որպես թշնամական երկիր, քաղաքագետ Մաքսիմ Շևչենկոն բացահայտորեն պաշտպանում էր Ադրբեջանին ռուսական զենքի մատակարարումը հենց այն փիլիսոփայությամբ, որ դա արվում է «թշնամական» Հայաստանի դեմ:
Վստահ ենք, կասկած չունենք, որ Հայաստանում կգտնվեն մարդիկ, ովքեր կպնդեն, որ մասնավոր կարծիքները չի կարելի վերագրել Ռուսաստանին: Միանգամից արձանագրենք, որ ռուսական «Առաջին ալիքով» մասնավոր կարծիք չի հեռարձակվում` վաղուց և որևէ հարցի վերաբերյալ: Պետական քարոզչության մակարդակում Ռուսաստանը պատերազմ է հայտարարել Հայաստանին, որովհետև Մոսկվայում, ի տարբերություն մեր քաղաքական համակարգի, ավելի համարժեք են ընկալել Հայաստանի եվրաինտեգրման նոր մակարդակի հնարավոր հետևանքը` տարածաշրջանում ռուսական ազդեցության անխուսափելի թուլացումը: Անտարակույս է նաև, որ Ռուսաստանը քարոզչությամբ չի սահմանափակվելու ու դրան հետևելու են գործողություններ, քայլեր: Գրեթե կանխատեսելի է նաև դրանց բնույթը, ուղղությունները:
Մոսկվան առաջին հերթին փորձելու է փոշիացնել Հայաստան-Եվրամիություն համաձայնագրի քաղաքական հետևանքը, հասնել Հայաստանում իշխանության և ներքաղաքական այնպիսի կոնֆիգուրացիայի ստեղծմանը, որպեսզի թղթի վրա մնան համաձայնագրի դրույթները:
Կանխատեսելի է, որ մոտ ապագայում Մոսկվան Հայաստանում գտնելու է նոր «հաճախորդներ», որոնք հանդես են գալու երկրի «աբխազացման» դիրքերից: Ռուսաստանն անուղղակիորեն սադրանքներ է հրահրելու Արցախում` զուգահեռաբար քարոզչական ֆոն ստեղծելով, որ հայկական կորուստները Հայաստան-ԵՄ համաձայնագրի հետևանք են:
Բացարձակապես պատահական չէ, որ երեկվա հաղորդման ժամանակ լեգիտիմացվում էր Ադրբեջանին ռուսական սպառազինություն մատակարարելու փաստը: Ռուսական ճնշման մյուս ուղղությունն էներգետիկ տեռորն է, մանավանդ, որ Հայաստանի էներգետիկ համակարգն գտնվում է ռուսական տոտալ վերահսկողության տակ: Հայաստանը պետք է պատրաստ լինի ռուսական ճնշումներին և սադրանքներին` դրանց համարժեք պատասխան տալու վճռականությամբ: Իհարկե, այս հարցում հուզականությունը լավ խորհրդատու չէ, որովհետև Ռուսաստանը տարածաշրջանից որևէ տեղ չի գնալու, ավելին` մոտակա հեռանկարում ունենալու է ամենամեծ ազդեցությունը:
Մյուս կողմից` Ռուսաստանն ամենակարող չէ, և Հայաստանը կարող է ակնկալել արևմտյան աջակցություն, եթե եվրոպական մայրաքաղաքներում և Վաշինգտոնում համոզվեն, որ գործ ունեն ինքնիշխան երկրի հետ, որը վարում է ինքնաբավ քաղաքականություն:
