Մեծ ութնյակի գագաթնաժողովի ընթացքում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահող երկրների նախագահները ԼՂ հարցի կարգավորման վերաբերյալ համատեղ հայտարարություն տարածեցին, որում ակնհայտ շտապողականություն կար խնդրի լուծման առումով: Մասնավորապես նախագահները նշում էին, որ Կազանում հունիսին կայանալիք հանդիպմանը պետք է ավարտվեն աշխատանքները հիմնարար սկզբունքների շուրջ: Ձեր գնահատմամբ, ի՞նչ մեսիջ էր դովիլյան հայտարարությունը և ինչքանո՞վ է հավանական, որ Կազանում որևէ առաջընթաց լինի:
«Մեծ ութնյակի գագաթնաժողովը շատ կարևոր է, բայց յուրաքանչյուր գագաթնաժողովի ժամանակ ԼՂ հարցի վերաբերյալ հայտարարություն լինում է և պետք չէ դրանց միշտ արձագանքել: Սակայն այս վերջին հայտարարությունը շատ ավելի կարևոր է, քան նախկինները, և պարզ է, որ Մինսկի խումբը հիմա ավելի մեծ ճնշման տակ է գործում, և այդ ճնշման հիմնական պատճառը Ադրբեջանն է»,- «Առաջին լրատվականի» հետ զրույցում կարծիք հայտնեց Տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար Ռիչարդ Կիրակոսյանը:
Նրա խոսքերով՝ այս հայտարարության շտապողականությունը հիմնականում պայմանավորված է Ադրբեջանի կողմից եկող պատերազմի վերսկսման վտանգով: Կիրակոսյանի գնահատմամբ, այս հայտարարությունը նաև ավելի մեծ մի նախագծի արտացոլում է. «Կազանում կայանալիք Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահների հանդիպման ժամանակ Մինսկի խումբը կփորձի նրանցից ստանալ մեկ էջանոց մի փաստաթուղթ, որը կմերժի ուժի կիրառումը կոնֆլիկտի լուծման համար և կվերահաստատի խնդիրը խաղաղ ճանապարհով լուծելու կողմերի ցանկությունը»:
Սակայն, ըստ Կիրակոսյանի, բացի կազանյան նախագծից, մեկ այլ նախագիծ ևս կա, որը նախատեսված է այս տարվա ավելի ուշ շրջանի համար. «Այն ենթադրում է, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները կհամաձայնեն Մադրիդյան սկզբունքներին: Բայց չպիտի մոռանալ, թե ինչ են իրենցից իրականում ներկայացնում այդ սկզբունքները: Դա խաղաղության համաձայնագիր չէ, այլ ավելի շուտ խաղաղ բանակցությունների օրակարգ»:
