Ստրասբուրգում Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ Մաքսային միություն մտնելու մասին որոշման հարցում հասարակական կարծիքի մեծամասնությունը կողմ է նման որոշմանը: Նման տեսակետ հայտնել է ոչ միայն Սերժ Սարգսյանը: Նման տեսակետներ հայտնել են նաև ընդդիմադիր գործիչները` ասելով, որ Հայաստանի հասարակության մեծամասնությունն է կողմ նման կողմնորոշմանը:
Սակայն որևէ մեկը, իհարկե, հղում չի կատարում, թե հատկապես այդ որ հարցման կամ որևէ այլ ինչ ինդիկատորի միջոցով է պարզվել, որ Հայաստանի հասարակության մեծամասնությունն աջակցում է նման որոշումներին, կողմ է նման որոշումներին: Ո՞վ է հարցրել հասարակությանը և ի՞նչ է հարցրել: Ոչ ոք ոչինչ էլ չի հարցրել: Հասցրել են, հասարակությանը հասցրել են անգործության և անհուսության մի մակարդակի, որ նա ստիպված է մտածել երկիրը լքելու մասին կամ լքել: Իսկ ու՞ր պետք է գնա լքողների մեծ մասը՝ դե իհարկե Ռուսաստան, որովհետև մեծ մասի համար հեշտ ճանապարհը Ռուսաստանն է՝ այնտեղ վիզա չի պահանջվում, այնտեղ լեզվական խնդիրները նվազագույն են և գրեթե չկան, այնտեղ մի տարածք է, որում ընդհանուր կյանքով էինք ապրում 20 տարի առաջ:
Բնական է, որ հայ ժողովրդի մեծամասնությունը պետք է նախընտրի արտագաղթի այդ՝ համեմատական հեշտ ճանապարհը: Մի՞թե սա նշանակում է, որ հայ ժողովուրդը հավանություն է տալիս Մաքսային միությանը: Կամ` ի՞նչ կարգի, ի՞նչ բովանդակության հավանության մասին է: Մեկնողները կամ մեկնելու մասին մտածողները, կամ մեկնածների հույսին մնացողները, բնականաբար, դատում են հետևյալ կերպ՝ եթե Մաքսային միություն չմտնելը պետք է խանգարի մեր Ռուսաստան գնալուն, կամ մեր հարազատի Ռուսաստան գնալուն և մեզ պահելուն, ապա մենք ուզում ենք մտնել այդ միություն:
Եթե հարցը այսպես դնենք, ապա հասարակության մեծ մասն, իհարկե, կողմ է: Սակայն եթե հարցը դնենք երկրի ընդհանուր զարգացման և հեռանկարների տեսանկյունից, ինչը ներառում է նաև այն, որ երկրում հնարավորություններ լինեն առաջիկա տարիներին արտագնա աշխատանքի մեկնածների վերադարձի, այստեղ աշխատանք գտնելու և ինքնադրսևորվելու, ապա այստեղ, իհարկե, հասարակության կարծիքը, մեղմ ասած, հարաբերական կլինի, եթե պարզ լինի, որ գոյատևման առումով Հայաստանը Մաքսային միություն պետք է մտնի, իսկ զարգացման առումով պետք է Ազատ առևտրային հարաբերություններ ունենա Եվրամիության հետ:
Սակայն հասարակությանը նման շեշտադրմամբ և նման բովանդակությամբ հարց ոչ ոք չտվեց, և ճակատագրական, ապագային միտված նշանակությամբ որոշումները, հասարակությանն են մատուցվում ընդամենը գոյատևման դիտանկյունից: Եվ չնայած նույնիսկ դրան ուղղակի պատասխան չի տրվում, սակայն իշխանությունների ենթադրությունների հիմքերն են ավելանում, որ դե բնական է՝ հասարակությունը մահ կամ Մաքսային միություն դիլեմայից կընտրի միությունը:
