Այսօր Երևանում բացվեց Գուրգեն Մարգարյանի հուշարձանը, ում Բուդապեշտում 2004-ին կացնահարեց ադրբեջանցի սպա Ռամիլ Սաֆարովը:
Ի դեպ, սեպտեմբերի 26-ին Գուրգեն Մարգարյանի ծննդյան օրն էր, նա կդառնար 35 տարեկան:
Գուրգեն Մարգարյանի մորը՝ Պողոսյան Լիդային, «Առաջին լրատվական»-ը մի քանի հարց ուղղեց:
– Չե՞ք կարծում, որ ինչ-որ առումով առկա է Հայաստանի թերացումը թե՛ Հունգարիայի քայլում, թե՛ Ադրբեջանի կողմից Ռամիլ Սաֆարովի հերոսացման հարցում: Գուցե ավելի պահանջատեր չէինք:
– Ինձ թվում է՝ ինչ կարող էին արեցին, բայց ինչպես ասես…չգիտեմ ինչ ասեմ, ամեն ինչ կազմակերպված էր…երկու երկրները, որ միանան մեր փոքր Հայաստանի դեմ, ի՞նչ կարող ենք անել:
– Հուշարձանը Ձեզ դուր եկա՞վ:
– Այո, շատ, հաղթանդամ, առնական դեմքը, իրեն նման է…ապրեն բոլորը, բոլորը աշխատել են այս քանդակի վրա ու աշխատել անշահախնդիր…
– Ինը տարի հետո կանգնեցվեց հուշարձան, մի փոքր ուշացած չէ՞ արդյոք:
– Ոչինչ, կարևորը որ կանգնեցվեց…
– Ձեր ամուսինը կաթված է ստացել, ի՞նչ են ասում բժիշկները, ինչքա՞ն ժամանակ հետո կապաքինվի:
– Բժիշկներն այնքան բան են անում, սկզբում Սամվել Ալեքսանյանի Մալաթիա-Սեբաստիայի հիվանդանոցում էր, հիմա Գրիգոր Լուսավորիչում է: Շատ ուշադիր են նրա նկատմամբ, հիմա պարոն Մինասյանի հիվանդանոցում է՝ անոթային բաժանմունքում, Մարգարիտա Աղաբեկյանի գլխավորությամբ, պարոն Մինասյանի կարգադրությամբ վերահսկողություն է իրականացվում, շատ ուշադիր են, շատ շնորհակալ եմ, այնքան լավ են բուժում, որ արդեն ոտքը դնում է գետնին: Մի քիչ խոսակցականն է վատ, բայց ասում են ժամանակի ընթացում կբացվի:
– Հունգարիայից Ռամիլ Սաֆարովին Ադրբեջանին արտահանձնելը, ինչպես նաև Ադրբեջանի կողմից նրան հերոսացնե՞լը Ձեր ամուսնու առողջական վիճակն այսքան բարդացրին:
– Այո, ամենը, պարզ չէ՞, անընդհատ նստած Գուգոյի նկարի առջև ծխում է, ու չդիմացավ…
