Նախապատրաստվում է Սերժ Սարգսյանի այցը Մոսկվա և հանդիպումը Պուտինի հետ, երեկ այդ մասին հայտարարել են Հայաստանի և Ռուսաստանի արտգործնախարարները համատեղ մամուլի ասուլիսի ընթացքում, որ տեղի է ունեցել Էդվարդ Նալբանդյանի Մոսկվա կատարած այցի շրջանակում: Թե հատկապես երբ է տեղի ունենալու Սերժ Սարգսյանի այցը՝ դեռևս պարզ չէ: Հայ-ռուսական բարձր մակարդակի հանդիպումները գործնականում գրեթե աշխատանքային գործընթաց են և այստեղ որևէ արտառոց բան չկա, սակայն Սերժ Սարգսյանի առաջիկա մոսկովյան այցը կարող է ուշագրավ լինել ավելի շուտ Հայաստանի ներքին զարգացումների տեսանկյունից, քան հայ-ռուսական հարաբերությունների: Անկախ այն բանից, թե երբ տեղի կունենա այցը՝ խորհրդարանական ընտրություններից առաջ, թե հետո, ակնհայտ է, որ այդ այցը էական նշանակություն կարող է ունենալ ներքաղաքական, իսկ ավելի շուտ ներիշխանական ստատուս-քվոյի առումով: Սերժ Սարգսյանի առաջիկա մոսկովյան այցն ըստ էության հանդիսանալու է վարչապետ Կարեն Կարապետյանի՝ հունվարին Մոսկվա կատարած այցի պատասխանը կամ այսպես ասած հակընդդեմ այցը:
Բանն այն է, որ Կարեն Կարապետյանի Մոսկվա կատարած այցը բավական ընդգծված կշիռ ստացավ թե՛ Ռուսաստանի իշխանական մակարդակում նրան ցուցաբերած ընդունելության, թե՛ Ռուսաստանի հայ գործարար համայնքում նրան ցուցաբերած ընդունելության առումով: Ավելին, ինչպես հայտնի է, եղավ նաև նրա ծրագրերին ներդրումներով աջակցելու վերաբերյալ ռուսաստանահայ գործարարների հայտարարությունը: Այդ ամենն, անկասկած, ծանրակշիռ քաղաքական աջակցություն էր և բնականաբար ծանրացրեց Կարեն Կարապետյանի քաղաքական կշիռը Հայաստանի իշխանության ներսում: Իսկ այդ հանգամանքը Սերժ Սարգսյանի համար իհարկե մրցակցային խնդիր է իր իշխանությանբ հետագա հարցը տնօրինելու առումով:
Սարգսյանը պետք է ընտրի՝ գնալ, թե մնալ, բայց երկու դեպքում էլ Կարեն Կարապետյանը նրա պլաններում կարծեք թե չկա և չի դիտվում որպես նախընտրելի ժառանգորդ: Բայց ինչպես ցույց տվեց Կարապետյանի մոսկովյան այցը, Մոսկվայի համար նա կարող է դիտվել այդպիսին: Դա իհարկե չի նշանակում, որ Կարապետյանը Մոսկվայում արդեն «կնքվեց» որպես ժառանգորդ, բայց անկասկած ստացավ ծանրակշիռ աջակցություն: Սերժ Սարգսյանն իր այցի ընթացքում անկասկած կփորձի էապես թեթևացնել այդ աջակցությունը և փոխարենը ծանրացնել սեփական նժարը՝ անմիջականորեն իր, կամ իր նախընտրած ժառանգորդի տեսքով, որի հավանական թեկնածու դիտվում է պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը:
Իհարկե Հայաստանի իշխանության խնդիրը միայն Մոսկվայի հավանությամբ չէ, որ լուծվում է և կան թե՛ ներքին գործոններ, թե՛ առավել ևս արտաքին այլ կենտրոններ, որոնց դիրքորոշումը կարող է լինել ճակատագրական, բայց կասկածից վեր է, որ Հայաստանի ներկայիս իշխանության համար առանցքայինը Մոսկվայում «տեսակարար կշիռն» է, որի հիման վրա են հետագայում ձևավորվում այլ գործոնների հետ կապված կշռաքարերը:
