«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է հրապարակախոս Անուշ Սեդրակյանը:
-ՀՀ կրթության և գիտության նախարար Լևոն Մկրտչյանը հրաման է ստորագրել «Որպես Ազգային ժողովի պատգամավորի թեկնածու առաջադրվող քաղաքացու՝ հայերենին տիրապետելու հանգամանքը հավաստող ավարտական փաստաթղթի բացակայության դեպքում հայերենին տիրապետելու հանգամանքի ստուգման կարգը հաստատելու մասին»:
Տիկին Սեդրակյան, սա որքանո՞վ արդյունավետ գործընթաց կլինի, արդյոք հայերենին տիրապետելն է մեր խնդիրը:
-Ազգային ժողովի խնդիրը ընդհանրապես որևէ լեզվի չիմացությունն է, պատգամավորի համար պահանջված շրջանակներում, և այստեղ շատ-շատ աղոտ են չափանիշները. ո՞րն է լինելու լեզվի իմացության վերջին սահմանը: Դա արդյո՞ք լինելու է քերականական ուղղախոսությունը, նորմալ ուղղախոսությունը, արտահայտվելու ոճական առանձնահատկությունը, թե բոլորը միասին, ինձ թվում է, այս բոլորը հանգեցնել էթիկական նկատառումների, որով, ցավոք, չի զբաղվում ԱԺ Էթիկայի հանձնաժողովը: Առաջին հերթին հայհոյական բառերի և նման արտահայտությունների օգտագործումն է, երկրորդը՝ պաթետիկ բանաստեղծությունների և նմանատիպ ծաղկուն ճառերի ցիտումը ԱԺ-ում, որը ոչ մի կապ չունի օրենսդրական աշխատանքի հետ, և երրորդը՝ ազգային լեզվով արվող գրագրությունն է, այսինքն՝ հայաստանյան բոլոր հիմնարկները, ԱԺ-ն բացառություն չէ, պետք է գրագրությունը վարեն հայերենով:
–Այսինքն՝ եթե մեծ հաշվով եթե իսկապես ստուգվելու լինի պատգամավորի հայերենի իմացությունը, կարող ենք ասել, որ 90 տոկոսը չեն տիրապտում:
-Չափանիշները շատ-շատ աղոտ են և շատ աննշմար, հստակ չէ ինչ է արվելու, թելադրությո՞ւն է գրելու պատգամավորը, թե՞ստ է գրելու, «Վարդանանք»-ի սյուժեն է պատմելու, ո՞րն է հայերենի ստուգման չափանիշը մեծահասակ մարդու համար:
-Գուցե թեստե՞ր է լրացնելու:
-Չէ, ինձ թվում է միգուցե հակառակից պետք է գնալ, այն չափանիշներով, որ նշեցի: Եվ իհարկե չխառնել տարբեր լեզուներ ԱԺ ամբիոնից, ընդ որում այդ լեզուները խառնող բոլոր պատգամավորները, եթե խառնում են երեք լեզու, երեքում էլ հավասարապես սխալներ կան:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
