Հարցազրույց տալով մի քանի հեռուստաընկերությունների՝ նոր վարչապետ Կարեն Կարապետյանը պատասխանելով կառավարության պատասխանատվության մասին հարցերից մեկին քաղաքական հենարանի բացակայության կոնտեքստում՝ արեց բավականին ուշագրավ մի շեշտադրում: Նա հիշեցրեց, որ իրեն այդ պաշտոնին հրավիրել են Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն:
Կարապետյանն, իհարկե, հայտարարեց, որ դրանից իր պատասխանատվությունը չի նվազում և չի խուսափում, սակայն ակնհայտ էր, որ նա ակնարկում է խնդրի բուն համատեքստը: Իսկ դա այն է, որ Կարեն Կարապետյանը հստակ մատնանշել է կառավարության գործունեության հաջողության կամ արդյունավետության բուն խնդիրը: Ասինքն՝ եթե մի բան չստացվի, ապա պատճառը Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն են, քանի որ ոչ թե ինքն է եկել և նրանց առաջարկել ինչ-որ բան, այլ նրանք են ինչ-որ բանի համար իրեն հրավիրել:
Սա, իհարկե, ակնհայտ իրողություն է, որը ոչ թե լուծում է կառավարության վրայից պատասխանատվությունը հանելու խնդիր, այլ պարզապես այդ իրողության գիտակցումը առավել հստակ է դարձնում իրավիճակի հանրային գնահատականի հարցը, որպեսզի նոր կառավարությունը չդառնա ընդամենը հին Սերժ Սարգսյանի և ՀՀԿ-ի քավության հերթական մի նոխազ:
Կարեն Կարապետյանը ինքնապաշտպանության բնազդով և գիտակցմամբ ակնարկում է հենց այդ հանգամանքը, ինչը բացարձակ իրականություն է: Այլ հարց է, թե այդ իրականությունն ինչպես է կարգավորվում արդեն Սերժ Սարգսյան-ՀՀԿ տիրույթում:
Ակնհայտ է, որ Կարեն Կարապետյանի կառավարության մոտ չի ստացվելու ոչինչ, եթե նա չի վայելում խորհրդարանական մեծամասնության հավանությունը այն քայլերում, որոնք ոչ պոպուլյար են լինելու հենց այդ իսկ մեծամասնության համար, որ կազմված է Հայաստանի տնտեսության տարբեր բնագավառներում անձնական ահռելի շահեր հետապնդող մարդկանցից:
Հարց է առաջանում` այս մարդիկ գնալու են իրենց իսկ շահերի դե՞մ: Այդ դեպքում ի՞նչ կարիք կար գնալ և վարչապետ բերել Ռուսաստանից, եթե նույնը կարող էին անել ցանկացած կառավարության պարագայում, որովհետև կառավարությունը հաշվետու է խորհրդարանական մեծամասնությանը: Կնշանակի, այս մարդիկ պատրաստ չեն գնալ իրենց իսկ շահերի դեմ: Այդ դեպքում հարց է առաջ գալիս՝ իսկ Սերժ Սարգսյանը պատրա՞ստ է այդ մարդկանց «ուղարկել» իրենց իսկ շահերի դեմ, ստիպել, որ նրանք խաղան խաղի նոր կանոններով, որոնց մասին խոսում է Կարեն Կարապետյանը:
Սա առանցքային խնդիրն է, քանի որ կառավարման համակարգի օպտիմալացումը ընդամենը հավասարազոր է լինելու, այսպես ասած, շնչուղիները բացելուն, որ մի քիչ օդ գնա թոքեր: Սակայն օրգանիզմը չի կարող միայն օդով ապրել: Շնչահեղձ լինելու պարագայում օդը իսկապես կյանք է, սակայն երբ կյանքը կա, օրգանիզմը ուզում է այլ բաներ էլ՝ օդից բացի: Ահա օդից բացի այլ բաների համար պետք են խաղի այլ կանոններ՝ պետական համակարգի կրճատումներն ու խնայողությունները արդեն ոչինչ են այդ՝ այլ կարիքները բավարարելու համար: Հակառակ դեպքում օրգանիզմը շնչահեղձ չի լինի, բայց կլինի սովամահ:
Այստեղ է, որ ՀՀԿ-ական մեծամասնությունը պետք է գնա ինքն իր դեմ, և այստեղ է, որ հարցը մնում է օդից կախված, ինչն էլ Կարեն Կարապետյանին ստիպում է հիշեցնել, որ իրեն հրավիրել են Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն:
