Սերժ Սարգսյանը կատարեց կառավարության ձևավորման ներկայիս փուլի վերջին նշանակումները` արտաքին գործերի և պաշտպանության նախարարի պաշտոններում: Էդվարդ Նալբանդյանը վերանշանակվել է, իսկ Վիգեն Սարգսյանը փոխարինել է պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին: Վիգեն Սարգսյանի փոխարեն նախագահի աշխատակազմի ղեկավար է նշանակվել ԱԽ քարտուղար Արմեն Գևորգյանը, իսկ նրա փոխարեն ԱԽ նոր քարտուղար է ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետ Յուրի Խաչատուրովը: Խաչատուրովի փոխարեն գլխավոր շտաբը կղեկավարի Մովսես Հակոբյանը, որը մինչ այդ շտաբի պետի առաջին տեղակալն էր: Այսպիսով, կարծեք թե եզրափակվել է փոփոխությունների առաջին էշելոնին առնչվող ալիքը, որը տալիս է մի շարք հետևությունների և եզրակացությունների առիթ ու հիմքեր: Էդվարդ Նալբանդյանը փաստորեն պահեց իր պաշտոնը, Ռուսաստանն ըստ ամենայնի ոչ մի կոմպրոմիսի չգնաց նրա հարցում, թեև խոսվում էր, որ նա փոխարինման ենթակա նախարար է: Բացառված չէ նաև, որ Սերժ Սարգսյանը առավել նպատակահարմար է գտել փոփոխությունը պաշտպանության նախարարի պաշտոնում և այդ իսկ պատճառով գերադասել է Նալբանդյանի հարցում շատ չբանակցել Մոսկվայի հետ՝ դրա դիմաց ստանալով որոշակի ազատություն Օհանյանի հարցում կամ ՊՆ հարցում ընդհանրապես` նախարարի և գլխավոր շտաբի պետի առումով:
Վերջին տարիներին, և հատկապես ապրիլյան պատերազմից հետո, ըստ էության էապես մեծացել է բանակի նշանակությունը Հայաստանի պետական քաղաքականության և ինքնիշխանության հարցում, և այս առումով իհարկե «անզեն աչքով» տեսանելի է, որ պաշտպանական գերատեսչությունն ըստ էության ավելի նշանակալից դերակատարում ու կշիռ է ստանում թե՛ ներքին զարգացումների տրամաբանության մեջ, թե՛ արտաքին գործընթացներում: Եվ այս իմաստով պաշտպանության նոր նախարարի նշանակումով Հայաստանի քաղաքականությունը չի դառնում բեկումնային փոփոխությունների ենթակա, սակայն առնվազն առերևույթ մակարդակում ինչ-որ իմաստով հավասարակշռում է վաղուց «ռուսիֆիկացված» արտաքին քաղաքական գերատեսչությանը: Սա ունի լոկ նախընտրական ենթատեքստ Արևմուտքին ինչ-որ ազդակներ հղելու առումով, թե Սերժ Սարգսյանը այդ փոփոխությունների տակ տեսնում է ավելի երկարաժամկետ հեռանկար, բնականաբար, շատ դժվար է ասել: Մի բան բավական նկատելի է, որ Վիգեն Սարգսյանի նշանակումով Սերժ Սարգսյանն ըստ էության ներկայիս փուլում պաշտպանական բնագավառում մտցնում է «ուղիղ նախագահական կառավարում»:
Ակնհայտ է, որ բոլոր հեռանկարները, այսպես թե այնպես, հանգում են առաջիկա կարճաժամկետ խնդրին` ընտրությունների գործընթացի սպասարկմանն ու դրանում տարբեր ոլորտների կառավարելիության բարձրացմանը: Այդ տեսանկյունից Վիգեն Սարգսյանն իհարկե պետք է ապահովի նաև պաշտպանական բնագավառում որևէ ֆորս-մաժորի բացառումը:
Կարճաժամկետ խնդրի սպասարկումից հետո միայն հնարավոր կլինի հետևել դրանց արդեն հեռանկարային միտումներին, երբ ավելի որոշակի կլինեն Սերժ Սարգսյանի քաղաքական ծրագրերը, որոնք նա հրապարակավ պայմանավորել է 17-ի արդյունքներով: Ըստ էության, նույն համատեքստում է նաև Արմեն Գևորգյանի և Յուրի Խաչատուրովի նշանակումը: Այստեղ, իհարկե, նշանակումները ակնհայտորեն օպերատիվ-մարտավարական են, և ըստ ամենայնի ինքնին որևէ առանձին բովանդակություն դրանք չեն ենթադրում և տեղավորվում են առկա փոփոխությունների ընդամենը ենթատեքստային անկյուններում, առնվազն Յուրի Խաչատուրովի մասով:
