Ռուսական Новая Газета-ն հրապարակել է Ռոջեր Քոհենի հոդվածը, որում վերջինս փորձ է կատարում վերլուծել ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի պաշտոնավարման երկու տարին: Այն ձեզ ենք ներկայացնում որոշ կրճատումներով:
«ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում առաջին երկու տարիների ընթացքում Բարաք Оբամային հաջողվեց հավասարաչափ զայրացնել թե՛ աջերին, թե՛ ձախերին: Այդ ձեռքբերումը չբարձրացրեց տրամադրությունը երկրում և ստիպեց շատ ամերիկացիների սկսել մտածել, թե ով է իրականում իրենց փոփոխական նախագահը:
Ես նույնպես մտածում եմ դրա մասին: Մտքիս եկավ, որ Օբամայի դեպքում մենք գործ ունենք աննախադեպ մեծ մասշտաբի պրոյեկցիայի հետ: Հոգնած, պատերազմից հյուծված ազգը իր բոլոր երազանքները, իդեալները և հիասթափությունները պրոյեկտել է այս թեկնածուի վրա` երկու ռասաների ներկայացուցիչ, որը եկել է կարծես ոչմիտեղից: Միայն նրա 2008թ. հաղթարշավից հետո ազգը հասկացավ, որ նա ոչ այնքան ոգևորված և իր ճշմարտացիության մեջ վստահ փոփոխությունների մունետիկ է, որքան զգուշավոր, հաշվենկատ մի մարդ, որն ինքն էլ չգիտի, թե ինչին է իրականում հավատում:
Օբամայի մակերեսայինհարձակումները «մագնատ-բանկիրների» վրա ստիպեցին որոշ գործարարների բարձրաձայն մտածել` արդյոք կապիտալիստ է Ամերիկայի նախագահը: Այն միտքը, որ Օբաման բիզնեսի դեմ է հանդես գալիս և թաքնված սոցիալիստ է, կարծրացել է սոցիալիստների գլխում: Դրա ևս մեկ ապացույցն է այն հանգամանքը, որ Օբաման իրեն շրջապատել է ոչ թե գործարարներով, այլ լուրջ հոջողությունների հասած «գիտունիկներով»:
Դրանով հանդերձ, ձախերը պակաս հիասթափված չեն այն բանից, որ Ուոլ-սթրիթի դեմ ուղղված պոպուլիստական ելույթներին չի հաջորդում ճգնաժամի գլխավոր մեղավորների պատժումը: Օրինակ՝ Ռիչարդ Ֆուլդը` Lehman Brothers-ից, ու նրա գործընկերները այդպես էլ հեռացան` մինչև ճգնաժամը իրենք իրենց վճարած միլիոնները գրպանում:
Հաշվի առնելով նախագահի հակասական արտահայտություններն ու գործողությունները` դժվար է ասել` հավատում է նա արդյոք, որ գործազրկությունը հնարավոր է հաղթահարել միայն դաշնային ծախքերի միջոցով, թե նրան առավելապես հուզում է աճող դեֆիցիտը: Կարելի է տարբեր կերպ վերաբերվել Բրիտանիայի պահպանողական վարչապետ Դեյվիդ Քամերոնին, բայց նա հստակորեն հասկացրեց, որ իր գլխավոր առաջնահերթությունը բյուջեի դեֆիցիտից ազատվելն է: Նրան չհաջողվեց կատարել իր երդում-խոստումը` փակել Գուանտանամոյի բազայի բանտերը և նա պարտավոր է բացատրել աշխարհին` ինչու այդ բանը չի արել:
Աֆղանստանը դարձավ Օբամայի անվճռականության գլխավոր օրինակը: Աֆղանական ռազմավարության` մի քանի ամիս տևած վերանայումը, որն ավարտվեց կոնտինգենտի մեծացմամբ, դաշնակիցների մոտ թողեց անորոշության զգացողություն:
Թվում է` Օբաման պարզապես չունի որևէ կարևոր քաղաքական գեն: Նա խելացի է, փութաջան և չափազանց տաղանդավոր, սակայն հաճախ թվում է, թե ժողովրդից կտրված է: Նա մոռանում է այն ժեստերի մասին, որոնք հիշվում են մարդկանց կողմից և միավորում նրանց` օգնելով հաղթահարել կուսակցական տարաձայնությունները»:
Վերջում հեղինակը կոչ է անում Օբամային իր թիմին կենսական շունչ հաղորդել, ընդգրկելով դրա մեծ նրանց, ովքեր պատրաստ են ոչ միայն մտածել, այլև գործել: Բացի այդ, Օբամային հարկավոր է արտաքին քաղաքականություն, որը կարտացոլի ընկալումը, որ աշխարհը փոխվել է, այլ ոչ թե համառ Կոնգրեսի կարծիքները, եզրափակում է հոդվածի հեղինակը:
