«Թուրքական ամառը արաբական գարունների հետ կապ չուներ: Նմանություններ կարող են լինել, բայց տարբերությունները շատ են, իրականում՝ շատ տարբեր են: Պիտի ասել, որ Թուրքիայում չկա այն դժգոհությունը, անկարողությունը, որ տասնամյակներ շարունակ եղել է, ժողովրդի մոտ տրամադրվածությունը փոխվել է՝ այս իշխանությունների հետ կապված»,- Կովկասի ինստիտուտի «կլոր սեղանների» հերթական փուլի շրջանակում «Թուրքական ամառը և դրա հետևանքները տարածաշրջանի համատեքստում» թեմայի շուրջ քննարկման ընթացքում ասաց ՀՅԴ բյուրոյի Հայ դատի և քաղաքական գրասենյակի պատասխանատու Կիրո Մանոյանը: Նրա կարծիքով՝ այն, ինչ սկսվեց Ստամբուլում, ուղղված էր հիմնականում Թուրքիայի վարչապետի դեմ: Մանոյանի կարծիքով՝ Էրդողանը վերջին տասնամյակում իսկապես մեծ ազդեցություն է ունեցել Թուրքիայի վրա, իրադարձությունների առանցքն է եղել: Կիրո Մանոյանի ձևակերպմամբ՝ Էրդողանը՝ որպես խարիզմատիկ ղեկավար, շատ առավելություններ ունի: «Բայց նավը բավական ալեկոծ ջրերի մեջ առաջնորդելու հավակնոտությամբ կարող է նաև մեծ ռիսկերի դիմել, ինչը մենք այսօր տեսնում ենք Թուրքիայում»,- ասաց նա:
Մանոյանը նշեց, որ Էրդողանը մանևրեց նաև այս իրադարձության մեջ, որովհետև կարողացավ այնպես անել, որ ժողովրդի տարբեր հատվածներ չմիանան իրենց բողոքին և, ամենակարևորը, որ կարողացավ այնպես անել, որ քրդերը չմասնակցեն բողոքի ալիքին: Էրդողանը զգուշացրել է, քրդերն էլ զգուշացան, որ հանկած բողոքի ցույցին մասնակցելը չվնասեր Թուրքիայում քրդերի հետ հաշտեցման գործընթացին: Կիրո Մանոյանը նշեց, որ համեմատաբար հանգստացել են բողոքները:
ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտի տնօրեն և ԳԱԱ թղթակից անդամ Ռուբեն Սաֆրաստյանն էլ ներկայացրեց իրավիճակը հասարակագիտական առումով և վեր հանեց Թուրքիայի դեպքերի պատճառներն ու հետևանքները: Նա փաստեց, որ վերջին տասը տարում Թուրքիան արձանագրեց տնտեսական աննախադեպ աճ, որը դրական է, բայց որի հետևանքով որոշ սոցիալական հարցեր ի հայտ եկան: Դրանցից կարևորն այն է, որ վերջին շրջանում ժողովրդի բարեկեցության բարձրացման հետ բարձրացավ նաև կրթական ցենզը: Երտասարդները՝ 16-35 տարեկան, նախորդ սերնդի երիտասարդներից ավելի լավ կրթություն են ստացել, նրանցից շատերը ուսանել են արտերկրում: Կապերը արտասահմանի հետ շատացել են: Այս տարիքային խումբը ըմբոստացման, շարժումների հիմնական գործող ուժն էր և հանդես գալով Էրդողանի կուսակցության և կառավարության դեմ՝ հանդես եկավ նաև Թուրքիայի զարգացման այն մոդելի դեմ, որ հիմա Թուրքիայում կիրառվում է: «Նրանք պահանջեցին նոր Թուրքիա, և այդ պատկերացումը չի համապատասխանում այն պատկերացումներին, որ ունեն Էրդողանը և նրա թիմակիցները»,- նշեց Ռուբեն Սաֆրաստյանը:
