Նախկին դատավոր, իրավագիտության թեկնածու Պարգև Օհանյանն «Առաջին լրատվական»-ի խնդրանքով անդրադարձել է ԱԻՄ առաջնորդ Պարույր Հայրիկյանի դեմ մահափորձի գործով դատավարությանը: Սա բարդ գործ է, քանի որ, ըստ նրա, ոչ մի ապացույց չկա, ընդամենը կա ինչ-որ հաշիշամոլի խոստովանություն, ինչը չի կարող բավարար լինել։
«Բոլորս ենք հասկանում, որ ճնշումներ կան, և այդ ճնշումների տակ խոստովանելը հեշտ է, բայց դա պետք է ամրապնդվի այլ ապացույցներով, որը կարծես թե չկա: Սա բարդ գործերից է, և դատավորի համար շատ բարդ կլինի»,- ասաց Պարգև Օհանյանը:
Ամբաստանյալ Սամվել Հարությունյանի հայտարարությունը, թե Վարդան Սեդրակյանը մահափորձի հետ կապ չունի, արդյո՞ք Վարդան Սեդրակյանին պատասխանատվությունից ազատելու միտում ունի։ Այս հարցին պատասխանելով՝ Պարգև Օհանյանն ասաց, որ եթե ներքին համոզմունք ունես, որ իսկապես ինքն է և այդ տրամադրվածությամբ ես նայում այս ամենին, տպավորություն է, որ ուզում են նրա վրայից հանել, բայց եթե անմեղության կանխավարկածից ելնելով նայենք այդ ամենին՝ կտեսնենք, որ ապացույց չկա, նրանք էլ իրենց նախաքննության ցուցմունքը փոխում են իրենց խղճի հանգստության համար: Բայց այս գործի՝ մասնագիտական առումով ամենախոցելի տեղը, ըստ Պարգև Օհանյանի, դրդապատճառի բացակայությունն է:
«Ի՞նչն է դրդապատճառը։ Մի՞թե նախագահի թեկնածու Պարույր Հայրիկյանին վերացնելով՝ կարծել են, թե Վարդան Սեդրակյանը պետք է դառնա նախագահ, չեմ պատկերացնում»,- ասաց նախկին դատավորը: Նա նշեց, որ եթե այս ամենը լիներ գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանի հետ, և կասկածյալը լիներ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, ինչ-որ տրամաբանություն կարող էր լիներ։ «Աստված մի արասցե»,- ծիծաղով նկատեց բանախոսը:
Վարդան Սեդրակյանից գումար շորթելու նպատակով ամբաստանյալների նման քայլ անելու բացատրությունը, ըստ նրա, աբսուրդ է, քանի որ ամբողջ նախաքննությունն ինքնին աբսուրդ է, բայց իսկապես անլուրջ է, որևէ կերպ չի տեղավորվում տրամաբանության մեջ: «Շորթել. նշանակում է նրան համոզել, որ փող տա այս քայլն անելու, նա էլ էշ-էշ համաձայնե՞ց։ Բա լավ, նա չասա՞ց՝ այս ի՞նչ եք ասում, իր լինել-չլինելուց ոչինչ չի կախված, իր չլինելուց ես ի՞նչ եմ շահելու»:
Նախկին դատավորի դիտարկմամբ՝ դատարանը պարտավոր է ապացույցները գնահատել, որոնք այս դեպքում շատ հեղեհեղուկ են։ Վստահություն չներշնչող մարդու խոստովանությունը, որն այսօր մի բան կասի, վաղը պատրաստ է մեկ այլ բան ասել, չի կարող ապացույց լինել։
Պարգև Օհանյանը հիշատակեց Սիլվա Ասատրյանի նմանատիպ գործը, երբ Ասատրյանը դատապարտվեց ընդամենը մյուս ամբաստանյալի կիսատ-պռատ, ոչ հայերեն տրված խոստովանական ցուցմունքի հիման վրա:
Նա նշեց, որ միշտ քննադատում է «նախաքննության փուլ» երևույթը, քանի որ մարդը ցուցմունք պետք է տա դատարանում, իսկ նախաքննության փուլում միայն պետք է բացատրություն տա, և արագ գործերը մտնեն դատարան։ Այլապես, ըստ նրա, գործը հակասություններով մտնում է դատարան, որովհետև վարագույների հետևում շատ հավանական են ամեն տեսակ խեղաթյուրումները:
Պարգև Օհանյանի խոսքերով՝ դատարանը պետք է ապացույցները գնահատի ամբողջության մեջ։
Լուսանկարը՝ Shamshyan.com-ի
