Այն, ինչ տեղի է ունենում այսօր շարքային Լյուքս Ստեփանյանի սպանությունից հետո՝ բավական պետք է լիներ, որ պաշտպանության նախարարը կամ հրաժարական տար, կամ էլ նրան պաշտոնանկ աներ Գերագույն գլխավոր հրամանատարը: Ավելին՝ այն, ինչ տեղի է ունենում արագ արձագանքման քայլեր է պահանջում Գերագույն գլխավոր հրամանատարից, որովհետև կատարվածը փաստում է, որ երկրի նախագահը չի կարողանում արգելակել հայկական բանակում «միացված» մսաղացը, որը «աղում» է հայ երիտասարդներին:
Այսօրվա իրադարձությունները բավական են հասկանալու համար, որ հայկական բանակում ներկայումս ուղղակիորեն պատերազմ է ընթանում զինծառայողների և առաջին հայացքից աներևույթ մի տականքի հետ: Իրականում, սակայն, այդ տականքը առաջին հայացքից է աներևույթ, և ունի բավական հստակ ու կոնկրետ անուններ, որ կրում են կոնկրետ հանցագործությունների մեղավորները: Սակայն այդ հանցագործություններն ու դրանց մեղավորները չեն բացահայտվում տարիներով, ինչի արդյունքն էլ լինում է մահերի և ողբերգական պատահարների շարունակական ընթացքը:
Զարմանալ կարելի է, թե ինչպես կարող է այդպիսի պայմաններում մինչև այժմ տեղի չունենալ կադրային տոտալ ջարդ բանակի հրամկազմում: Մի՞թե ակնհայտ չէ, որ բանակում հրամկազմ չի աշխատում: Առկա իրավիճակը մեկ անձի կամ առանձին անձերի դաժանության, անկրթության հետևանք չէ, այլ բանակում հրամկազմի կանոնադրական աշխատանքի բացակայության հետևանք: Եվ եթե այդ հարցին չեն տրվում շեշտակի լուծումներ հենց կադրային ջարդի տեսքով, ապա պատասխանատվությունն անմիջականորեն ընկնում է նաև Գերագույն գլխավոր հրամանատարի և պաշտպանության նախարարի վրա:
Բանակում առկա մթնոլորտը այլ կերպ հնարավոր չէ փոխել: Այդ մթնոլորտը հնարավոր է միայն ջարդել՝ ջարդելով այն կադրային կոդը, որը, ի դեմս ներկայիս գեներալիտետի, առկա է Հայաստանի բանակի զարգացման դարպասների վրա: Այդ կոդը պետք է կոտրվի, որպեսզի բանակը սկսի աշխատել որպես նորմալ կենսագործունեություն վարող կարևորագույն օրգանիզմ, որը նպաստում է հասարակական-պետական առողջացմանը: Հակառակ պարագայում, գեներալիտետով «կոդ ընկած» բանակը շարունակելու է իրար հետևից գցել հայ երիտասարդներին, հայոց պետականությանը:
