Հայաստանում սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացը իր գագաթնակետին է հասնում տնտեսական տարվա եզրափակմանը զուգընթաց: Այս տեսանկյունից, գործընթացը ինչ-որ իմաստով նաև տարածվում է տնտեսական իրողությունների վրա, որոնք, մեղմ ասած, այնքան էլ հուսադրող չեն: Ըստ որում՝ ոչ միայն հուսադրող չէ ներկան, այլ նաև ապագայի համար ըստ էության չեն նշմարվում շոշափելի հեռանկարներ:
Նման իրավիճակում, երբ բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակի ծանրացումը անխուսափելի է, սահմանադրական գործընթացի շուրջ, այսպես ասած, ներքաղաքական կոնսուլտացիաները ըստ էության նշանակում են կոնսուլտացիաներ բնակչության սոցիալական դժգոհությունը մեղմելու մեխանիզմների շուրջ: Բանը միայն այն չէ, որ քաղաքական կուսակցություններն ու իշխանությունները սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացով հասարակությանը կշեղեն սոցիալ-տնտեսական խնդիրներից և մի քանի ամիս կզբաղեցնեն կեղծ օրակարգով, իրենց դեմով ու կողմով:
Տնտեսական ծանրությունը, սոցիալ-տնտեսական բարդությունները սահմանադրական գործընթացում կունենան ավելի խոր և, այսպես ասած, ավելի փաթեթային շոշափում և ըստ ամենայնի ներքաղաքական պայմանավորվածությունների փաթեթում, որ ձեռք կբերվեն իշխանությունների ու քաղաքական ուժերի միջև, որոնք ըստ էության արդեն իսկ զգալիորեն ձեռք են բերվել:
Ներկայումս ամառային շրջան է և հանրության համար սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի ամենաթեթև շրջանը, առավել ևս՝ գյուղատնտեսական բարեբեր տարվա հանգամանքով պայմանավորված: Աշնան խորացմանը զուգընթաց հանրությունը կսկսի զգալ տնտեսական ծանրությունը, ինչը նշանակում է, որ կմեծանա սոցիալական ներքին լարվածությունը և հետևաբար նաև սոցիալական հենքի վրա հնարավոր դժգոհությունների ռիսկերը:
Այստեղ, իհարկե, խնդիրը կլինի ոչ միայն սահմանադրական թեմատիկայով շեղել, սահմանադրական աղմուկով խլացնել այդ դժգոհությունը, այլ նաև կառավարել այն կուսակցական լծակներով: Իշխանությունների համար, որոնք տնտեսական քաղաքականության ասպարեզում լիակատար ձախողման են ենթարկվում, սա, ըստ էության, ռազմավարական նշանակություն ունեցող խնդիր է, ըստ այդմ գրեթե բացառվում է, որ այդ մասշտաբի ու նշանակության խնդիրը չհայտնվեր սահմանադրական գործընթացի շուրջ իշխանություններ-քաղաքական ուժեր պայմանավորվածությունների սեղանին:
Այսպիսով, առաջիկայում հանրային, սոցիալական բողոքի դրսևորումներում կուսակցական մասնակցությունն ու ներգրավվածությունը ըստ էության դառնում է ռիսկային, քանի որ դժվար է ասել, թե իշխանությունների հետ ինչպիսի պայմանավորվածության շրջանակում է այս կամ այն կուսակցությունը ներգրավվելու հասարակական որևէ հնարավոր բողոքի կամ դժգոհության արտահայտման գործընթացում: Մի բան երևի թե ակնհայտ է, որ սահմանադրական գործընթացի մեջ ակտիվորեն ներգրավվող քաղաքական միավորները, ըստ որում՝ անկախ հայտնվող դիրքորոշումից, ըստ էության առնվազն այդ շրջանում չեն կարող հասարակական շահերի հուսալի գործընկեր հանդիսանալ:
