«Քրդստանի աշխատավորական կուսակցության» առաջնորդ, անազատության մեջ գտնվող Աբդուլլահ Օջալանի ծրագրի համաձայն՝ քուրդ զինյալների զինաթափման դիմաց Թուրքիայի իշխանությունները խոստանում են բարելավել երկրի բնակչության 20 տոկոսը կազմող քրդերի քաղաքական իրավունքները:
Որպես փոխադարձ վստահության ամրապնդման առաջին քայլ՝ Իրաքի հյուսիսում գործող քուրդ ապստամբներն անցյալ շաբաթ ազատ էին արձակել Թուրքիայի ութ քաղաքացիների:
ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի փոխդեկան, թուրքագետ Ռուբեն Մելքոնյանն «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում կարծիք հայտնեց, որ սա Թուրքիայում քրդական խնդրին վերջնական լուծում չի տա, սակայն որակական փոփոխություն կարելի է ակնկալել. «Չեմ կարծում, որ այն կտա վերջնական լուծում, սակայն, այնուամենայնիվ, պետք է նշեմ, որ որակական լիովին այլ մակարդակ է սկսվում, և դա շնորհիվ նրան, որ քրդերը, բացի ռազմական ոլորտից, ակտիվորեն ներգրավվել են նաև քաղաքականության մեջ: Այսօր անգամ թուրքական խորհրդարանում որոշակի թիվ են կազմում քուրդ պատգամավորները։ Հատկանշանական է որ այս ամենը հանգեցնելու է քաղաքական երկխոսությունների, և սա լինելու է քաղաքական երկխոսության արդյունքներից մեկը»:
Մեր զրուցակցի գնահատմամբ՝ Օջալանի այս մեսիջը չի կարող բավարարել բոլոր քրդերին, քանի որ այնտեղ կա նաև ավելի ծայրահեղական տրամադրություններ ունեցող զանգված, որը ձգտում է լիակատար անկախության. «Այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով ուժերի հարաբերակցությունը՝ քրդերի և թուրքական իշխանությունների, կարծում եմ, որ սա նաև ինչ-որ տեղ քրդական հարցի որոշակի հանգրվանային շրջափուլերից մեկը կարող է դառնալ»:
Մեր այն հարցին, թե հնարավո՞ր է Թուրքիայում քրդական խնդիրը լուծելուց հետո առաջնային դառնա հայերի խնդիրը, Ռ. Մելքոնյանը պատասխանեց. «Ընդհանրապես Թուրքիայում ակտուալ է բոլոր էթնիկ խմբերի հարցը, սակայն կարծում եմ, որ հայկական հարցն ունի նաև մի փոքր այլ բնույթ։ Եթե քրդերինը առավելապես տեղավորվում է քաղաքական խնդիրների համատեքստում, ապա հայերի հարցը բազմաշերտ է. այնտեղ կա և պատմական պահանաջատիրություն, պատմական խնդիր, ցեղասպանության հետ կապված խնդիր, իրավական խնդիր, ինչպես նաև կա արտաքին քաղաքական խնդիր, Թուրքիայի ճնշողական քաղաքականությունը՝ այնտեղ բնակվող հայերի նկատմամբ, Թուրքիայի հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հայության հետ ընդհանրապես։ Այնպես որ կարծում եմ հայկական խնդիրը Թուրքիայում զբաղեցնում է բավականին կարևոր տեղ: Ճիշտ է, քրդական խնդիրն առավել ակտուալ է այս պահին, սակայն հայկական խնդիրն ունի իր ուրույն տեղը, որը երբեմն ստվերվում է քրդական խնդրի պատճառով, սակայն այն միշտ էլ իր կարևոր և որոշիչ տեղն ունի թուրքական քաղաքականության մեջ, քանի որ հայկական հարցի նկատմամբ Թուրքիայի քաղաքականությունը մեծ մասամբ դեստրուկտիվ է, և կոնստրուկտիվ որևէ տարր այնտեղ այս պահին չեմ կարող արձանագրել:
Ես նախ չեմ կարծում, որ սրանով քրդական հարցը վերջնական կլուծվի, երկրորդը՝ կարծում եմ, որ հայկական հարցի նկատմամբ այսպես թե այնպես սևեռուն ուշադրություն Թուրքիայում կա։ Եթե քրդական խնդիրը մի փոքր հանդարտվի, ավելի ակտուալ են դառնալու մյուս խնդիրները։ Դրանց մեջ կարող է մտնել Կիպրոսի խնդիրը, հայկական խնդիրները, այնպես որ Թուրքիան խնդիրներով լի պետություն է և դժվար է առանձնացնել, թե որ մեկը առաջնային խնդիր կդառնա»:
