Սահմանադրական փոփոխությունների նախագիծը ՀՅԴ-ն համարում է իր հաղթանակը: Այս հայտարարությունը, որ կուսակցության ներկայացուցիչներն արել են այսօր՝ ասուլիսի ընթացքում, ամենևին էլ զուտ հռչակագրային-բարոյական չէ: ՀՅԴ-ն, ըստ էության, հայտարարում է իրական հաղթանակի մասին, որ տոնում է 2008-ի պարտությունից կամ հայ-թուրքական ֆուտբոլային դիվանագիտության կրած պարտությունից հետո: Այդ դիվանագիտությունը, ըստ էության, նաև ՀՅԴ-ին հասցված ապտակ էր: Սերժ Սարգսյանը բացահայտորեն արհամարհեց ՀՅԴ-ի «աղերսները», որից հետո Դաշնակցությունը ստիպված էր այլևս դուրս գալ կոալիցիայից:
Եվ հիմա ՀՅԴ-ն, ըստ էության, խոսում է նահանջի այդ փուլից դուրս գալու և հաղթանակի մասին, որը միայն բարոյական չէ, այլ նաև միանգամայն առարկայական: Խնդիրը իհարկե սահմանադրական նախագծի բովանդակությունը և կառավարման խորհրդարանական համակարգի անցումը կամ ընդհանրապես դրույթները չեն: Խնդիրը այստեղ այն խաղադրույքն է, որ առկա գործընթացում կատարում է Սերժ Սարգսյանը ՀՅԴ-ի վրա: Դաշնակցությունը, ըստ էության, դառնում է նրա յուրօրինակ թիկնազորը՝ սահմանադրական այս գործընթացում: Թե ինչով է ավարտվելու այս ամենը ՀՅԴ-ի համար, դժվար է ասել, քանի որ բոլորովին բացառված չէ, որ, օրինակ, 2018 թվականին ամեն ինչ ավարտվի մեկ այլ ֆուտբոլային դիվանագիտության մեկնարկով: Սա հիպոթետիկ առումով, այսինքն՝ այն իմաստով, որ ՀՅԴ-ի այսօրվա հաղթանակը բոլորովին չի երաշխավորում, որ խնդիրները լուծելուց հետո վաղը կրկին չի գալու արհամարհված լինելու շրջանը:
Բանն այն է, որ Հայաստանի իշխանական համակարգը մտել է, այսպես ասած, յուրօրինակ «բրոունյան շարժման» փուլ, որտեղ առկա է ներիշխանական խմբերի որոշակի անկանոն շարժում, և այդ շարժման ընթացքում կարող են լինել նոր դիրքավորումներ, ուժերի նոր հարաբերակցություն: Սա էլ իր հերթին կբերի նրան, որ այսօր ՀՅԴ-ին զինակցության ձեռք մեկնող Սերժ Սարգսյանը վաղն այդ ձեռքը կմեկնի ներիշխանական նոր խմբի կամ ուժի: Առավել ևս, որ Սերժ Սարգսյանն այս իմաստով կարծեք թե բավական հաճախ է փոխում «ինտերիերը»՝ կահույքը տեղափոխելով սենյակի մի մասից մյուսը, հետո նորից հետ բերելով: Արդյունքում, ոչինչ չի փոխվում՝ բացի պատկերից:
Սերժ Սարգսյանը 2008 թվականից հենց սրանով էլ զբաղված է, նրա նախագահության արդեն մոտ տասնամյակի ընթացքում ոչինչ չի փոխվել՝ պատկերներից բացի: Այժմ Սարգսյանը պատկերի առաջին պլան է բերում ՀՅԴ-ին, և սա Դաշնակցության համար իսկապես հաղթանակի է հավասարազոր, հատկապես եթե նկատի առնենք այն, որ Սերժ Սարգսյանը ՀՅԴ-ին բերում է ավելի շատ ոչ թե ընդդիմադիր կամ այսպես ասած ոչիշխանական ուժերին հակադրելու, այլ ՀՀԿ-ին հակադրելու համար, քանի որ տվյալ պարագայում ՀՅԴ-ն Սերժ Սարգսյանի համար ոչ թե քաղաքական ուժ է, այլ կազմակերպչական ցանց և այս իմաստով ՀՅԴ-ն իսկապես եզակի կառույց է:
