New York Times-ի վերջին սարսափելի հոդվածը ԴԱԻՇ-ի սեքս ստրկության համակարգի մասին, որի թիրախում են հայտնվել եզդի կանայք, վերջին օրերին պարբերականի կայքի ամենաընթերցված հրապարակումներից էր։ Վերջին դարի պատմությունն ապահովում է ոճրագործությունների թվացյալ անվերջանալի ցուցակ։ Մենք, առնվազն որպես երկրներ և հասարակություններ, պազապես իրոք հոգ չենք տանում։ Ցանկանում ենք մտածել, որ անում ենք, սակայն գործականում՝ ոչ։ Եվ վերջին դեպքը փաստում է 2015 թվականին եզդիների սեքս ստրկության համակարգի առկայության մասին։ Այս մասին The Huffington Post-ում գրում է Ստեֆան Իրիգը (Վան Լիրի Երուսաղեմի ինստիտուտ)։
«Մենք՝ որպես մարդիկ և ժամանակակից հասարակություններ, ունենք մեծ կարողություն՝ տարանջատելու, թե ինչ է տեղի ունենում աշխարհում՝ մեր շուրջ, և վերագրելու դրա մեծ մասն այնպիսի հեռավորության, որ դա պարզապես նշանակություն չի ունենում։ Մենք ունենք նույնիսկ ավելի մեծ ունակություն՝ չհետաքրքրվելու կամ մոռանալու և արագ խեղդելու այն, ինչ կարդում ենք, լսում կամ տեսնում մեր շուրջը տեղի ունեցող ողբերգությունների և պատերազմների մասին։ Տեղի ունեցողը անտեսելու, մեղմացնելու կամ թյուրըմբռնելու մեր ունակությունը՝ որպես հասարակություններ, ի դեմս մեր մամուլում հաղորդագրությունների, լուսաբանումների և նույնիսկ քննարկումների, երկար պատմություն ունի»։
Հոդվածագիրը ներկայացնում է մութ ավանդույթի երկու օրինակ՝ Հայոց ցեղասպանությունն ու Հոլոքոստը։
Գերմանիան հատապես մոտ էր Օսմանյան կայսրությանն այդ ժամանակ և բավականին լավ իրազեկված էր, թե ինչ է տեղի ունենում։ Սեփական աղբյուրներից և անգլիական թերթերից գերմանական մամուլը սոսկալի պատմություններ էր տպագրում՝ պատկերելով հայերի սպանությունները։ Եվ դրանք ձախողեցին գերմանական հասարակության կողմից մեծ արձագանքի հրահրումը՝ գրում է հոդվածագիրն ու նշում, որ միայն Գերմանիային չպետք է մեղադրել հայերին օգնելու նպատակով ոչինչ չանելու համար, այլ նաև մյուս խոշոր տերություններին։
Այժմ սոսկալի նորություններ են ստացվում ԴԱԻՇ-ից։ Սովոր ենք ամեն օր մեծ նշանակություն չտալու նման տեղեկատվությանը, բայց ինչ-որ մեկը պետք է հոգ տանի՝ գրում է նա։ «Ինչո՞ւ: Որովհետև չափազանց հեշտ է նրանց մասին հոգ չտանելը, ոչ միայն այն պատճառով, որ նրանք հեռու են, այլև այն պատճառով, որ մեր ճնշող մեծամասնությունը եզդիներ չունի իր ընկերների ու հարևանների շրջանում, և վերջապես, հավանաբար, ամենակարևոր հանգամանքն այն է, որ նրանք ո՛չ քրիստոնյա են, ո՛չ հրեա, ո՛չ էլ մահմեդական, և նրանց հավատքը բառացիորեն օտար է մեզ»։
Ստեֆան Իրիգը նշում է, որ հաշվի առնելով իրենց պատմությունը՝ Հայաստանն ու Իսրայելը պետք է ինչ-որ ձևով քաղաքականապես ընդունեն եզդիներին։ Ինչպես հայերն ու հրեաները Ցեղասպանության և Հոլոքոստի ժամանակ, եզդիները նույնպես սեփական պետություն, սեփական բանակ և լոբբի չունեն։
«Այն բանից հետո, երբ մենք որպես աշխարհ ապացուցենք, որ չենք հոգում այժմ ԴԱԻՇ-ի վերահսկողության տակ գտնվող սիրիական և իրաքյան տարածքներում քրիստոնյաների, սուննի և շիա մուսուլմանների կամ քրդերի համար, եզդիները կլինեն վերջին կաթիլը։ …ԴԱԻՇ-ը բավականին հստակ է այն բանում, թե ինչի համար է հոգ տանում, իսկ ինչի համար՝ ոչ։ Իսկ մե՞նք»,- եզրափակում է հոդվածագիրը։
