Սյունիքի մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանի՝ Լիսկայի, այսպես կոչված, մահափորձի մեջ մեղադրվող Գարեն Աթաջանյանի որդու խանութին քարով հարվածողն ու ապակիները կոտրողը եղել է Սյունիքի մարզպետի թիկնապահը՝ հայտնի Զարզանդ Նիկողոսյանը: Այդ մասին Աթաջանյանի փաստաբանն է հայտարարել: Տեղեկություններ են հրապարակվել նաև, որ Զարզանդ Նիկողոսյանին ստորագրությամբ ազատ են արձակել:
Սա բոլորովին զարմանալի չէ: Զարզանդ Նիկողոսյանին ազատ են արձակել նույնիսկ սպանությունից հետո, որ կատարվել էր Լիսկայի տան մոտ, և որի համար կալանավորվել էին Լիսկայի որդին և թիկնապահը: Եթե դրանից հետո են նրանք ազատ արձակվել, ապա ինչ-որ խանութի ապակի կոտրելն ինչ է, որ Լիսկայի թիկնապահին չներվի:
Փոխարենը իշխանությունները կարծես թե չեն ներում Բուդաղյաններին, որոնցից Ավետիքին Լիսկայի տան դիմաց Խաչատրյանները գնդակահարեցին, Արտակ Բուդաղյանը ողջ մնաց հրաշքով, որը հայկական բանակի գնդապետ է, իսկ Արա Բուդաղյանը ձերբակալվել է և կալանավորվել Լիսկայի դեմ, այսպես կոչված, մահափորձի կազմակերպման մեջ կասկածվելու համար:
Սա Հայաստանի խտացված պատկերն է, Լիսկան և նրա շուրջ առկա իրավիճակը վերածվել է ժամանակակից Հայաստանի մանրակերտի: Ահա այս Հայաստանն է, որ պետք է դիմագրավի բազմաթիվ մարտահրավերների՝ տնտեսական, քաղաքական, անվտանգության ոլորտներում, ներքին, արտաքին: Ահա այս Հայաստանն է, որ այդ ամենով հանդերձ՝ գտնվում է կարևոր տարածաշրջանի առանցքային դիրքում:
Լիսկան և նրա անպատժելի շրջապատն է Հայաստանի իշխանությունների պատասխանն այն բոլոր մարտահրավերներին, որ կանգնած են Հայաստանի առջև: Հայաստանում հազարավոր ոստիկաններ մոբիլիզացվում են՝ հանրային և պետական շահի դիրքերից հանդես եկող երիտասարդներին, քաղաքացիներին զսպելու համար, չեզոքացնելու համար, իսկ լիսկաների առաջ այդ նույն ոստիկանները նվաստացվում են շարունակաբար, նվաստացվում է մի ողջ պետականություն, որից ավելի ուժեղ է մի մարզպետ՝ իր ընտանիքով: Ավելի ճիշտ՝ պետականությունն ուժեղ կամ թույլ չէ, պետականություն պարզապես չկա: Որովհետև պետականությունը թույլ չի լինում, չի կարող թույլ լինել որևէ ընտանիքից, կլանից կամ որևէ «թայֆայից». կա՛մ դրանք կան, կա՛մ պետականությունը:
Հայաստանի դեպքում այդ «կամ-կամ»-ում հաղթել են ընտանիքները, բայց ոչ որպես հասարակության կարևոր բջիջ, այլ որպես հասարակության մեջ տարածված վարակ, հանրային առողջության վարակ, որովհետև խոսքը քրեական բարքերով միմյանց կապված չակերտավոր ընտանիքների մասին է: Նրանք փոխարինել են պետությանը, պետականությանը, որից էլ բխում են մնացյալ բոլոր առանցքային խնդիրները, որ Հայաստանը հասցրել են տնտեսական ճգնաժամի, ժողովրդագրական ճգնաժամի, բարոյահոգեբանական ճգնաժամի:
Եվ այդ գործում Լիսկան ունի առանցքային նշանակություն, ու պատահական չէ, որ նրա դեմ, այսպես կոչված, մահափորձի գործը և Արա Բուդաղյանի կալանավորումը դինամիկ զարգացում ունեցան այս օրերին, երբ լիկվիդացվում էր Բաղրամյան պողոտայի շարժումը:
Զուգահեռ այդ գործընթացը իշխող համակարգի համար հասարակության դեմ ավելի կարևոր նշանակություն ունեցող քայլ էր, քան բուն ոստիկանական գործողությունը պողոտայում: Ոստիկանությունը այլևս վաղուց Հայաստանում իշխանական ուժի խորհրդանիշ չէ: Ուժի և ամենաթողության խորհրդանիշը Լիսկան է, լիսկաները, և այդ պատճառով էլ իշխանությունները զուգահեռաբար «վեր» պարզեցին այդ խորհրդանիշը:
