Կոտորածը մի երկրում կարող է բնորոշվել ցեղասպանություն բառով, մեկ այլ երկրում՝ ոճրագործություն բառով, իսկ երրորդում՝ ավանումով, որը հազիվ թե արժանի լինի հիշատակման։ Ո՞ր դեպքում կարող ենք մենք բոլորս համաձայնել կիրառել G-տառով (G-Gneocide) սկսվող բառը։ Այդ հարցի պատասխանը մեծապես քաղաքական է։ Այս մասին Mint Press News-ում գրում է հոդվածագիր Ջեֆրի Քեվինոն։
Վերջերս նշված Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցը հիշեցում է, որ ոչ բոլոր ողբերգություններն են նմանապես հաշվվում, և որ քաղաքականությունը՝ թե´ ներքին, թե´ արտաքին, կարող է երանգավորել պատմության մեր մեկնաբանությունը։
Ժամանակակից Թուրքիայում Ցեղասպանության հիշատակումը քաղաքականապես ժողովրդական չէ թե´ կառավարության ներսում, թե´ դրանից դուրս։ Չնայած իշխանություններն այսօր ընդունում են, որ վայրագություններ տեղի են ունեցել, սակայն պնդում են, որ դա չի եղել ծրագրված ու համակարգված՝ ուղղված հայ բնակչության բնաջնջմանը։ Թուրքերի ճնշող մեծամասնությունը կարծում է, որ երկիրը չպետք է պիտակավորի 1915-ի դեպքերը որպես ցեղասպանություն և չպետք է ներողություն խնդրի դրա համար։
Այսպիսին են տրամադրությունները Թուրքիայում։ Անկարայի հետ համագործակցել ցանկացողներին խորհուրդ է տրվում խուսափել G-ով բառից։ Օրինակ՝ ԱՄՆ-ում նախագահ Օբաման խուսափեց «ցեղասպանություն» բառն արտասանելուց և փոխարենը կիրառեց «Մեծ Եղեռը»։ ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարն իր հերթին գործածեց «ոճրագործության հանցանքներ» արտահայտությունը։
Իսրայելը, որը փորձում է ընդհանուր առմամբ ոչ բարեկամական հարևաների մեջ հավասարակշռվել Թուրքիայի հետ լավ հարաբերություններ պահպանելով, նույնպես թույլ քայլ է արել, երբ հերթը հասել է 1915-ի դեպքերը ցեղասպանւթյուն ճանաչելուն։ Պաշտոնապես Իսրայելը, ինչպես շատ այլ երկրներ, ո՛չ ճանաչում, ոչ էլ ժխտում են Հայոց ցեղասպանությունը։
Քաղաքականապես անհարմար բռնությունը այլ կերպ կոչելու միտումը էնդեմիկ է քաղաքականության համար՝ անկախ այն բանից, թե ով է իրականացնում սպանությունը կամ փորձում արադարցնել կամ անտեսել այն։
