1889թ. այս օրը Էջմիածնում մահացավ հայ լեզվաբան, պատմաբան, բանասեր, մանկավարժ Ստեփանոս Պալասանյանը:
Նախնական կրթությունը ստացել է ծննդավայրում: Սովորել է Փարիզի Մուրադյան (1852-1855թթ.), ապա` Հայկազյան վարժարաններում: 1858-ին նշանակվել է Թեոդոսիայի Խալիբյան վարժարանի ուսուցիչ: Գժտվելով դպրոցի տեսուչ Գաբրիել Այվազովսկու հետ` մեկնել է Նոր Նախիջևան: 1861-ին մանկավարժներ Ս. Շիլլիկյանի և Հ. Իփեկճյանի հետ Նոր Նախիջևանում հիմնել է դպրոց: 1863-1881-ից դասավանդել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում:
1869-ին մի խումբ հայ մտավորականի հետ հիմնել է Թիֆլիսի Գայանյան դպրոցը: 1881-ին Գևորգ կաթողիկոսի հրավերով եկել է Էջմիածին. դասավանդել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում: Թղթակցել է «Մասսյաց աղավնի», «Կռունկ», «Մեղու Հայաստանի», «Փորձ» և այլ պարբերականների: Արսեն Այտընյանի «Քերականութեան…» սկզբունքներին հետևելով` լույս է ընծայել «Ընդհանուր տեսութիւն արեւելեան նոր գրաւոր լեզուի հայոց» (1870) աշխատությունը, որտեղ առաջին անգամ գիտականորեն ուսումնասիրել է գրական արևելահայերենը:
Խիստ անհրաժեշտ էր համարում գավառական բարբառների նյութի խելացի օգտագործումը: Դեմ էր լեզվի հորինվածքի արհեստականացմանը: «Պատմութիւն հայոց գրականութեան» (հատոր 1, 1865) աշխատության մեջ անդրադարձել է հայ գրականությունը ժողովրդին մատչելի դարձնելու խնդրին, կարևորել է աշխարհաբարի դերը գրականության մեջ, առաջ քաշել բանահյուսության ուսումնասիրման անհրաժեշտությունը:
Պալասանյանի գեղագիտական հայացքների հիմքում արվեստի ռոմանտիկական ուղղությունն է: «Պատմութիւն Հայոց» (1890) աշխատության մեջ պատմական անցքերը քննել է դրանց ծագման ու զարգացման համատեքստում: Գիրքն ունեցել է մի քանի հրատարակություն և երկար ժամանակ ծառայել է որպես հայ ժողովրդի պոտմության դասագիրք: Նրա երկերում նշանակալի տեղ են գրավում իմացաբանական հարցերը:
Ծնվել է 1837թ. Բոտոշանում (Ռումինիա):
