Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմը արդեն 5-րդ տարին է, ինչ ընթանում է, իսկ վերջը չի երևում: Հունվարի 20-ին Foreign Affairs-ի ղեկավար խմբագիր Ջոնաթան Թեփերմանը Դամասկոսում հանդիպել է Սիրիայի նախագահ Բաշար ալ-Ասադին, որպեսզի բացառիկ հարցազրույցի միջոցով քննարկի Սիրիական հակամարտությունը:
Ես կնախընտրեի սկսել պատերազմի մասին հարցներով: Այն արդեն չորս տարի է, ինչ ընթանում է, և դուք գիտեք վիճակագրությունը. համաձայն ՄԱԿ-ի՝ ավելի քան 200,000 մարդ է սպանվել, միլիոնավոր մարդիկ են վիրավորվել և ավելի քան 3 միլիոն սիրիացի լքել է երկիրը: Ձեր ուժերը ևս ծանր կորուստներ են ունեցել: Պատերազմը հավերժ չի կարող շարունակվել: Ինչպե՞ս եք տեսնում դրա ավարտը:
Աշխարհում բոլոր պատերազմներն էլ ավարտվում են քաղաքական լուծումներով, քանի որ պատերազմն ինքնին լուծում չէ. պատերազմը քաղաքականության գործիքներից մեկն է: Այնպես որ դու ավարտում ես քաղաքական լուծմամբ: Ահա թե մենք ոնց ենք տեսնում այդ:
Չե՞ք կարծում, որ այս պատերազմը կավարտվի ռազմական ճանապարհով:
Ո՛չ: Ցանկացած պատերազմ քաղաքական լուծմամբ է ավարտվում:
Ձեր երկիրը գնալով բաժանվում է 3 պետությունների՝ մեկը կառավարվում է կառավարության կողմից, մեկը՝ ԻՊ-ի և Ջաբհաթ ան-Նուսրայի, մեկն էլ՝ առավել աշխարհիկ սուննի և քուրդ ընդդիմանդիրների կողմից: Ինչպե՞ս եք միավորելու Սիրիան:
Առաջին հերթին այդ պատկերը հստակ չէ, քանի որ դուք չեք կարող խոսել մինի-պետությունների մասին՝ չխոսելով այդտեղ բնակվող մարդկանց մասին: Սիրիացի ժողովուրդը դեռևս Սիրիայի միասնության հետ է. նրանք դեռևս աջակցում են կառավարությանը: Ձեր նշած խմբավորումները հսկում են որոշ տարածքներ, սակայն նրանք շարժվում են տեղից տեղ, կայուն չեն և տարբեր ուժերի միջև հստակ սահմանագծեր չկան: Երբեմն դրանք միախառնվում են ու շարժվում առաջ, սակայն գլխավոր խնդիրը բնակչությունն է:
Բնակչությունը դեռևս աջակցում է կառավարությանը՝ անկախ նրանից նրանք կողմ են դրա քաղաքականությանը, թե՝ ոչ: Նկատի ունեմ՝ նրանք աջակցում են պետությանը՝ որպես Սիրիայի միասնականության ներկայացուցչի: Այնպես որ՝ քանի դեռ կա միասնությանը հավատացող սիրիական ժողովուրդ, ցանկացած կառավարություն և ցանկացած պաշտոնյա կարող է միավորել Սիրիան: Եթե բնակչությունը բաժանվի երկու, երեք կամ չորս խմբի, ոչ ոք չի կարողանա միավորել այս պետությունը: Այսպես ենք մենք նայում այդ խնդրին:
Դուք իսկապե՞ս կարծում եք՝ սուննիներն ու քրդերը դեռևս հավատում են միացյալ Սիրիային:
Եթե գնաք Դամասկոս, դուք կտեսնեք ամբողջ տարբերությունը, կարելի է ասել մեր հասարակության գույները, որոնք ապրում են միասին: Այնպես որ Սիրիայի տարաձայնությունները հիմնված չեն կրոնական կամ էթնիկ հիմքի վրա: Եվ անգամ քրդական տարածաշրջանում, որի մասին դուք նշեցիք, մենք երկու գույն ունենք. այստեղ արաբներ ավելի շատ կան, քան քրդեր: Հարցն այստեղ ազգությունը չէ, խնդիրը այն խմբավորումներն են, որոնք կառավարում են որոշակի տարածքներ ռազմական հարաբերություններում:
Մեկ տարի առաջ թե՛ ընդդիմությունը, թե՛ արտասահմանյան կառավարությունները որպես բանակցությունների նախապայման դնում էին ձեր հրաժարականը: Արևմտյան պետությունների հետ վերջին տեղաշարժերը հաշվի առնելով՝ այժմ դուք ավելի բա՞ց եք բանակցել հակամարտության լուծման հարցում:
Հենց սկզբից էլ մենք բաց ենք եղել: Մենք բանակցում ենք Սիրիայով հետաքրրքված բոլոր կողմերի հետ: Մենք փոխել ենք սահմանադրությունը և մենք բաց ենք ամեն ինչի համար: Բայց երբ դու ցանկանում ես մի բան անել, դա ոչ թե կառավարությանը կամ ընդդիմությանն է վերաբերում, այլ՝ սիրիացիներին: Երբեմն դու կարող ես մեծամասնություն ունենալ, որը չի հարում և ոչ մի կողմի: Երբ ցանկանում ես փոփոխություն կատարել ազգային խնդիրների հետ կապված, ապա ցանկացած սիրիացի պետք է իր որոշումը հայտնի: Երբ դու երկխոսություն ես հաստատում, դա ոչ թե ընդդիմության և կառավարության միջև է, այլ սիրիական տարբեր կուսակցությունների ու կողմերի միջև: Ահա այսպես ենք մենք երկխոսում: Սա առաջին հերթին: Երկրորդ՝ ինչ որոշում էլ, որ դու կայացնես, պետք է հետ գնաս հանրաքվեի միջոցով դեպի ժողովուրդը, քանի որ դու խոսում ես սահմանադրության, քաղաքական համակարգի փոփոխոության և այլնի մասին: Դու պետք է հետ գնաս սիրիացի ժողովուրդը: Բանակցություններին մասնակցելը տարբերվում է որոշում կայացնելուց:
Այսինքն, դուք ասո՞ւմ եք, որ համաձայն չեք որևէ քաղաքական փոխակերպման հետ, քանի դեռ չի անցկացվել դրան աջակցող հանրաքվե:
Միանշանակ: Ժողովուրդը պետք է որոշում կայացնի, և ոչ թե որևէ մեկը:
Արդյո՞ք դա չի նշանակում, որ բանակցություններին տեղ չկա:
Ո՛չ, մենք կգնանք Ռուսաստան, մենք կգնանք այդ բանակցություններին, բայց այստեղ հարցն այլ է. ո՞ւմ հետ ես բանակցում: Որպես կառավարություն մենք ունենք ենթակառուցվածքներ, մենք ունենք բանակ, և մենք ունենք ազդեցություն՝ դրական կամ բացասական: Այն մարդիկ, ում հետ որ մենք պատրաստվում ենք բանակցել՝ ո՞ւմ են ներկայացնում: Սա է խնդիրը: Երբ դուք խոսում եք ընդդիմության մասին, դա պետք է իմաստ ունենա: Ընդդիմությունը պետք է ներկայացուցիչներ ունենա տարածքային ադմինիստրացիայում, պառլամենտում, ենթակառուցվածքներ ունենա: Նրանք պետք է արմատներ ունենան, որոնց էլ կներկայացնեն: Ընթացիկ ճգնաժամի դեպքում, դուք պետք է ընդդիմության ազդեցության մասին հարցնեք տեղում: Պետք է վերադառնաք նրան, որ այդ խմբավորումները բազմիցս ասել են՝ ընդդիմությունը իրենց չի ներկայացնում:
Եթե դուք ցանկանում եք խոսել արդյունավետ բանակցության մասին, դա պետք է ընթանա կառավարության և այդ խմբավորումների միջև: Ընդդիմությունը ենթադրում է, որ պետք է ազգային լինի: Սա նշանակում է, որ այն պետք է աշխատի հանուն սիրիացիների հետաքրքրությունների: Դա չի կարող ընդդիմություն լինել, եթե այն մանկլավիկ է Քաթարի կամ Սաուդյան Արաբիայի ձեռքին, կամ ցանկացած Արևմտյան պետության ձեռքին՝ ներառյալ Միացյալ Նահանգները: Այն չի կարող դրսից ֆինանասավորվել:
Այն պետք է սիրիական լինի: Մենք ազգային ընդդիմություն ունենք: Ես չեմ բացառում այն, չեմ ասում թե ցանկացած ընդդիմություն լեգիտիմ չի: Բայց դուք պետք է տարբերեք ազգային ընդդիմությունը՝ մանկլավիկից: Ոչ բոլոր երկխոսություններն են արդյունավետ:
Սա արդյո՞ք նշանակում է, որ դուք չեք ցանկանում հանդիպել ընդդիմության այն ուժերի հետ, որոնք աջակցություն են ստանում արտաքին երկրներից:
Մենք պատրաստվում ենք հանդիպել ցանկացածի հետ: Մենք նախապայմաններ չենք դնում:
Դուք լավատեսորե՞ն եք տրամադրված Մոսկվայի բանակցությունների հարցում:
Այն ինչ ընթանում է Մոսկվայում լուծման բանակցություններ չեն. դա լոկ համաժողովի նախապատրաստություն է:
Այդ դեպքում պատմեք բանակցությունների մասին:
Իհարկե: Ինչպե՛ս նախապատրաստվել բանակցություններին: Երբ դու սկսում ես խոսել համաժողովի մասին, որո՞նք են համաժողովի սկզբունքները: Թույլ տվե՛ք անկեղծ լինել: Որոշ խմբեր այլ երկրների մանկլավիկներ են, ինչպես ես արդեն ասեցի: Նրանք պետք է իրագործեն իրենց օրակարգը, և ես գիտեմ, որ շատ երկրներ, ինչպիսին օրինակ Ֆրանսիան է, հետաքրքրված չեն հաջող համաժողովի կազմակերպմամբ: Այնպես որ այդ երկրները հրաման կտան այդ խմբերին, որպեսզի ձախողեն համաժողովը:
Դուք ունեք նաև այնպիսի անձիք, որոնք ոչ մեկին չեն ներկայացնում Սիրիայում, նրանք իրենք իրենց են ներկայացնում: Նրանցից ոմանք երբեք Սիրիայում չեն ապրել, և նրանք ոչինչ չգիտեն երկրի մասին: Իհարկե, դուք ունեք նաև այնպիսինները, ովքեր աշխատում են ազգային շահի համար: Երբ դուք ընդդիմության մասին որպես մեկ միասնություն եք խոսում, ո՞վ է պատրաստվում ազդեցություն ունենալ նրանց վրա: Սա է խնդիրը:
Պարզ չէ: Լավատեսությունը չափազանցություն կլինի: Ես չեմ ցանկանում ասել, թե ես հոռետես եմ: Ես կասեի՝ մենք հույս ունենք ցանկացած գործողության հարցում:
Թվում է՝ ամերիկացիները վերջին օրերին առավել շատ են սատարում Մոսկվայի բանակցությունները: Պետքարտուղար Քերրին ասաց, որ ԱՄՆ-ը հույս ունի՝ բանակցություններն առաջ կընթանան և հաջողություն կունենան:
Նրանք միշտ ասում են ինչ-որ բաներ, բայց դրանք այն ամենի մասին են, թե ինչ են պատրաստվում իրենք անել: Եվ, ինչպես գիտեք, ԱՄՆ-ի և Սիրիայի միջև անվստահություն կա: Այնպես որ եկե՛ք սպասենք ու տեսնենք, թե ինչ կլինի համաժողովին:
Այսպիսով ո՞րն է այն միջոցը, որը թույլ կտա գործարք կնքել Սիրիայում բոլոր կողմերի միջև:
Պետք է անմիջապես գործարք կնքել խմբավորումների հետ, սակայն խմբավորումների երկու տեսակ կա: Այժմ մեծամասնությունը ալ-Կաիդայից են, ինչպիսին ԻՊ-ն և ան-Նուսրան է, ինչպես նաև այլ փոքր խմբեր, որոնք նույնպես հարում են ալ-Կաիդային:
Եվ այն ինչ մնաց, ինչին Օբաման «երևակայություն» է անվանում, ինչը մենք անվանում ենք «չափավոր ընդդիմություն», դա ընդդիմություն չէ: Դրանք ապստամբներ են: Նրանցից շատերը միացել են ալ-Կաիդային, շատերն էլ վերջերս վերամիացան բանակին: Անցած շաբաթ նրանցից շատերը հեռացան այդ խմբերից և ետ վերադարձան բանակ:
Նրանք,ովքեր վերադարձան դասալիքնե՞ր էին:
Այո՛, նրանք ետ վերադարձան բանակ: Նրանք ասացին. «Մենք այլևս կռվել չենք ցանկանում»:
Թույլ տվե՛ք մի փոքր փոխել թեման: Հեզբոլլահը, Իրանի Ղոդսի ուժերը և Իրանի կողմից վարժեցված շիական զինյալները այժմ կարևոր դեր են խաղում գրոհայինների դեմ պայքարում այստեղ՝ Սիրիայում: Հաշվի առնելով այս մասնակցությունը՝ չե՞ք անհանգստանում երկրում Իրանի ազդեցության մեծացմամբ: Ի վերջո, Իրաքի և անգամ Լիբանանի փորձը ցույց է տալիս, որ երբ օտար զինվորական ուժերը հաստատվում են երկրում, բավականին դժվար է լինում ստիպել նրանց լքել երկիրը:
Իրանը տարածաշրջանի կարևոր երկրներից է և ազդեցիկ է եղել նաև մինչև ճգնաժամը: Իրանի ազդեցությունը կապված չէ ճգնաժամի հետ, այն կապված է դրա դերի, ընդհանուր առմամբ դրա քաղաքական դիրքորոշման հետ: Երբ դուք խոսում եք ազդեցության մասին, պետք է նկատի ունենաք, որ երկրին ազդեցիկ են դարձնում տարբեր գործոններ: Մերձավոր Արևելքում՝ մեր տարածաշրջանում, դուք ունեք նույն հասարակությունը, նույն գաղափարախոսությունը, բազմաթիվ նույնական բաներ, նույն ցեղերը: Դա մեր էության մասն է: Դա կապված է հակամարտության հետ: Իհարկե, երբ առկա է հակամարտություն ու անարխիա, այլ երկիր կարող է առավել ազդեցիկ լինել քո երկրում: Երբ դու սուվերեն երկիր ունենալու կամք չունես, դու կունենաս այդ ազդեցությունը: Այժմ ձեր հարցի պատասխանը. Իրանը որևէ նկրտումներ չունի Սիրիայում և որպես երկիր, որպես Սիրիա, մենք երբեք թույլ չենք տա ազդել մեր սուվերենության վրա: Մենք չենք ընդունի դա, և իրանցիներն էլ դա չեն ցանկանում: Մենք համագործակցում ենք: Բայց երբ մենք թույլ ենք տալիս որևէ երկրի ազդեցություն ունենալ, ինչո՞ւ թույլ չտալ ամերիկացիներին Սիրիայում: Խնդիրն այն է, որ Ամերիկան և Արևմուտքը ցանկանում են ազդեցություն ունենալ՝ առանց համագործակցության:
Թույլ տվեք մի փոքր առաջ մղել ձեզ: Անցած շաբաթ Իրանի իսլամական հեղափոխության պահակազորի ավիատիեզերական ուժերի հրամանատար Հաջիզադեն Der Spiegel-ի հետ հարցազրույցի ժամանակ ասաց, որ Իրանի գերագույն իշխանությունը հրամայել է իր ուժերին Սիրիայում նախագծել և շահագործել հրթիռային գործարաններ: Սա խոսում է այն մասին, որ Իրանը մեծ դեր է խաղում և դա ինքն իր ուժերով է անում:
Ո՛չ, ո՛չ: Համագործակցության միջոցով դեր խաղալը տարբերվում է հեգեմոնիայի միջոցով դեր խաղալուց:
Այսպիսով այն ամենը, ինչ Իրանը անո՞ւմ է…
Իհարկե, Սիրիայի կառավարության հետ լիարժեք համագործակցության հիման վրա է արվում և դա միշտ է այդպես եղել:
Ինչ եք կարծում ո՞րն է Իսրայելի օրակարգը:
Նրանք Սիրիայում համագործակցում են գրոհայինների հետ: Դա շատ պարզ է: Որովհետև ամեն անգամ, երբ մենք հաջողություն ենք գրանցում մի որևէ վայրում, նրանք հարձակում են գործում՝ ցանկանալով կիսել բանակը: Դա շատ պարզ է: Ահա թե ինչու Սիրիայում ոմանք կատակում են. «Ո՞նց կարող ես ասել, թե ալ-Կաիդան օդային ուժեր չունի: Նրանք Իսրայելի օդային ուժերն ունեն»:
Վերադառնալով զինյալների խնդրին՝ դուք վստա՞հ եք, որ կկարողանաք վերահսկել դրանց պատերազմի ավարտից հետո: Որովհետև, ի վերջո, արդյունավետ սուվերենություն ունենալու համար ցանկացած կառավարություն պետք է ունենա, այսպես կոչված, ուժի մոնոպոլիա, և դա բավականին դժվար է, երբ առկա են այս անկախ զինված խմբերը:
Դա ինքըստինքյան հասկանալի է: Պետությունը չի կարող հասարակության առաջ իր պարտականությունները կատարել, եթե կարգի միակ պահապանը չէ:
Բայց դուք տեսնում եք, թե որքան դժվար է Իրաքում: Այժմ կառավարության համար շատ դժվար է վերահսկել շիական զինյալներին, որոնք հզորացել են պատերազմի ընթացքում:
Իրաքում շատ կարևոր պատճառ կա. Պատճառն այն է, որ Փոլ Բրեմերը պետության համար սահմանադրություն չի ստեղծել, նա ստեղծել է միայն խմբավորումների համար: Այդ նույն դեպքում Սիրիայում չորս տարի շարունակ ինչո՞ւ է զորքն ամուր կանգնած և չի գրավում երկիրը, չի աջակցում գրոհայիններին՝ չնայած էմբարգոյին, այս պատերազմում: Որովհետև այն ռեալ սահմանադրություն ունի, ռեալ և աշխարհիկ սահմանադրություն: Սա է պատճառը: Իրաքում սահմանադրությունը սեկտանտ է: Երբ խոսում եք սեկտանտ սահմանադրության մասին, դա սահմանադրություն չէ:
Բայց ի՞նչ եք անելու այդ զինյալների հետ, երբ պատերազմն ավարտվի:
Ամեն ինչ նորմալ հունի մեջ կմտնի, ինչպես որ պատերազմից առաջ էր:
Դուք վստաք ե՞ք…
Այո՛: Մենք այլընտրանք չունենք: Սա է կառավարության դերը: Դա ինքըստինքյան հասկանալի է:
Երբ ԱՄՆ-ը սկսեց Իսլամական պետության դեմ օդային գործողությունները, Սիրիան և ԱՄՆ-ը դարձան տարօրինակ գործընկերներ, որոնք արդյունավետ համագործակցում են պայքարի այդ ճակատում: Արդյո՞ք տեսնում եք ԱՄՆ-ի հետ համագործակցության ընդլայնման հնարավորություններ:
Այո, միանշանակ պոտենցիալ կա, քանի որ մոտ 30 տարի ահաբեկչության դեմ պայքարում մենք խոսում կամ դիմում ենք միջազգային համագործակցությանը: Սակայն այդ պոտենցիալը կամքի կարիք ունի: Հիմնական հարցը, որ առկա է, այն է, թե Միացյալ Նահանգները իրականում որքա՞ն վճռականություն ունի ցամաքում ահաբեկչության դեմ իրական պայքար մղելու համար: Մինչև այժմ մենք չենք տեսել ոչ մի կոնկրետ քայլ, բացի Հյուսիսային Սիրիայում Իսլամական պետության դեմ հարվածներից: Ոչ մի հստակ քայլ չկա: Այն, ինչ մինչև այժմ տեսել ենք, անվանենք ուղղակի քող, ուրիշ իրական ոչինչ: Այս հարվածների սկսելու պահից ի վեր ԻՊ-ն Իրաքում և Սիրիայում մեծ տարածքներ է գրավել:
Ի՞նչ կարող եք ասել Քոբանիի օդային հարվածների մասին: Դրանք արդյունավետ են եղել ԻՊ-ին զսպելու առումով:
Քոբանին փոքր քաղաք է՝ 50,000 բնակչությամբ, հարձակումների սկսվելուց հետո ավելի քան երեք ամիս է անցել, սակայն դրանք դեռ չեն ավարտվել: Նույն տարածքներում նույն ալ-Կաիդայի խմբավորումները գրավել էին տարածքը, և սիրիական բանակը այն ազատագրեց 3 շաբաթից էլ պակաս ժամկետում: Դա նշանակում է, որ նրանք լրջորեն չեն վերաբերում ահաբեկչության դեմ պայքարին:
Այսինքն, դուք ուզում ե՞ք, որ ԱՄՆ-ը մեծ ուժերով ներգրավվի ԻՊ-ի դեմ պատերազմում:
Խոսքն այստեղ գնում է ոչ թե ռազմական ներգրավվման մասին, քանի որ դա միայն ռազմական խնդիր չէ, խոսքը քաղաքականության մասին է:
Դա այն մասին է, թե ԱՄՆ-ը որքանով է ցանկանում ազդել Թուրքիայի վրա: Քանի որ, եթե ահաբեկիչները կարողացան դիմակայել օդային հարվածներին այս ընթացքում, դա նշանակում է, որ թուրքերը շարունակում են նրանց ռազմամթերք ու դրամ մատակարարել: Արդյո՞ք ԱՄՆ-ը ճնշում գործադրում է Թուրքիայի վրա, որպեսզի վերջինս դադարեցնի ալ-Կաիդային օժանդակելը: Նրանք դա չեն անում և չեն արել: Այսինքն հարցը միայն ռազմական ներգրավվման մասին չէ: Սա առաջինը:
Եվ երկրորդը՝ եթե ցանկանում եք խոսել ռազմական ներգրավվման մասին, ամերիկացի պաշտոնյաները խոստովանել են, որ առանց ցամաքային զորքերի նրանք ոչ մի կոնկրետ բանի չեն կարող հասնել:
Ցամաքային ո՞ր զորքերից եք դուք կախված: Այսինքն, դուք առաջարկում եք, որ ամերիկյան զորքերը ցամաք դուրս գա՞ն:
Ոչ ամերիկյան զորքերը: Ես խոսում եմ սկզբունքների մասին, ռազմական սկզբունքների: Ես չեմ ասում ամերիկյան զորքեր: Եթե հայտարարում եք, որ ցանկանում եք ահաբեկչության դեմ պատերազմ վարել, դուք պարտավոր եք ցամաքային զորքեր ունենալ: Հարցը, որը հարկադրված եք տալ ամերիկացիներին, այն է, թե որ զորքերից եք կախված լինելու: Միանշանակ, դրանք լինելու են սիրիական զորքերը: Սա մեր երկիրն է, սա մեր հողն է: Մենք ենք պատասխանատու: Մենք բոլորովին չենք խնդրում ամերիկյան զորքերի ներկայությունը:
Այսինքն, ի՞նչ եք ակնկալում Ամերիկայից: Դուք նշեցիք Թուրքիայի վրա ավելի մեծ ճնշումը…
Ճնշումը Թուրքիայի վրա, ճնշումը Սաուդյան Արաբիայի վրա, Քաթարի վրա՝ ապստամբերին օժանդակությունը դադարեցնելու համար: Երկրորդ, իրավական առումով համագործակցել Սիրիայի հետ, և մեր կառավարությունից թույլտվություն խնդրել՝ նման հարձակումներ իրականացնելու համար: Նրանք դա չէին անում, ուստի և դա անօրինական է:
Ներեցեք, ես հստակ չհասկացա այդ կետը: Դուք ուզում եք դա օրինականացնե՞լ…:
Իհարկե, եթե դուք մեկ այլ երկրում ցանկանում եք ցանկացած տեսակի գործողություն կատարել, նրանցից թույլտվություն եք հարցնում:
Հասկանում եմ: Այսինքն Վաշինգտոնի և Դամասկոսի միջև պաշտոնական համաձայնագի՞ր՝ այդ օդային հարվածները թույլատրելու համար:
Պաշտոնականը մենք ավելի ուշ կքննարկենք: Սակայն սկսում են թույլտվությունից: Դա համաձայնագիր է, թե պայմանագիր, այլ հարց է:
Արդյո՞ք դուք պատրաստ եք քայլեր ձեռնարկել Վաշինգտոնի հետ համագործակցությունը հեշտացնելու նպատակով:
Մենք պատրաստ ենք համագործակցել ցանկացած երկրի հետ, որը լրջորեն պայքարում է ահաբեկչության դեմ:
Ի՞նչ քայլեր կձեռնարկեիք՝ Վաշինգտոնին ցույց տալու, որ պատրաստ եք համագործակցել նրանց հետ:
Կարծում եմ, որ հենց նրանք պետք է կամք ցույց տան: Մենք արդեն իսկ ցամաքում պատերազմում ենք, մենք հարկադրված չենք դա ցույց տալ: Միացյալ Նահանգները այժմ վարժեցնում է 5000 սիրիացի ռազմիկների, որոնք պետք է Սիրիա գան մայիսին՝ ըստ ծրագրի: Այժմ ամերիկացի գեներալ Ջոն Ալենը պետք է շատ զգույշ լինի, որ չասի թե այդ զորքերը կուղղվեն սիրիական կառավարության դեմ, այլ պետք է պայքարեն միայն ԻՊ-ն դեմ:
Ի՞նչ կանեք, երբ այդ զորքերը երկիր մտնեն: Կթույլատրե՞ք նրանց մուտքը: Կհարվածե՞ք նրանց:
Ցանկացած զորք, որը չի համագործակցում սիրիական բանակի հետ, անօրինական է և պետք է պայքարել դրա դեմ: Սա շատ պարզ է:
Նույնիսկ եթե դա հանգեցնի ԱՄՆ-ի հետ հակամարտությա՞ն:
Առանց սիրիական զորքերի հետ համագործակցելու նրանք ապօրինի են գործում, և հանդիսանում են այլ երկրի խամաճիկները, ուստի և նրանց դեմ պետք է պայքարել, ինչպես ցանկացած անօրինական ռազմական ուժի, որը պայքարում է սիրիական բանակի դեմ: Սակայն այս զորքերի հետ կապված, այլ հարց է առաջանում: Օբաման ասել է, որ դա երևակայություն է: Ինչպե՞ս է երևակայությունը իրականություն դառնում:
ԱՄՆ-Իրան միջուկային համաձայնագիրը ի՞նչ ազդեցություն կունանա Սիրիայի վրա:
Ոչ մի, քանի որ այստեղի ճգնաժամը երբեք բանակցությունների մաս չի կազմել, Իրանը հրաժարվել է դա անել: Եվ դա ճիշտ է, քանի որ այդ երկուսի միջև կապ չկա:
Սակայն ԱՄՆ-ում շատերը սպասում են, որ եթե ԱՄՆ-ը և Իրանը համաձայնության գան, դա երկու երկրների միջև համագործակցությունը ավելի կհեշտացնի: Ուստի մարդկանց հետաքրքիր է, թե արդյոք Իրանը կորոշի կրճատել Սիրիային տրվող օգնությունը՝ որպես ԱՄՆ-ի կառավարությանը զիջման միջոց:
Մենք երբեք ոչ մի դրական տեղեկություն չենք ստացել այդ մասին, երբեք: Ես չեմ կարող քննարկել մի բան, որի մասին ոչ մի տեղեկություն չունեմ:
Արդյո՞ք դուք կարծում եք, որ պատերազմը կառավարության տեսակետից հաջող է ընթանում: Անկախ վերլուծաբանները ենթադրում են, որ ձեր կառավարությունը այս պահին վերահսկում է Սիրիայի տարածքի 45-50 տոկոսը:
Առաջին հերթին, եթե դուք ցանկանում եք թատերաբեմը նկարագրել. Սա պատերազմ չէ երկու երկրների միջև, երկու բանակների միջև, որտեղ դու ունես ներխուժում և կորցնում ես որոշ տարածքներ, որոնք ցանկանում ես ետ բերել: Դա այդպես չէ:
Մենք խոսում ենք գրոհայինների մասին, որոնք թափանցում են քաղաքացիական անձանցով բնակեցված տարածքներ: Դուք ունեք սիրիացի ահաբեկիչներ, որոնք աջակցում են արտասահմանյան ահաբեկիչներին գալ և թաքնվել քաղաքացիների շրջանում: Նրանք կազմակերպում են այն, ինչ դուք պարտիզանական հարձակումներ եք կոչում: Սա է այս պատերազմի դիմագիծը և չեք կարող խոսել տարածքների մասին: Երկրորդ՝ ուր էլ որ սիրիական բանակը գնացել է, հաջողության է հասել: Բայց սիրիական բանակը միաժամանակ չի կարող Սիրիայի ամեն մի կիլոմետրի վրա գտնվել: Դա անհնար է:
Մենք որոշակի հաջողությունների ենք հասել վերջին երկու տարիների ընթացքում: Սակայն եթե դուք ցանկանում եք հարցնել «Արդյո՞ք այն լավ է ընթանում», ես կասեմ, որ ցանկացած պատերազմ վատ է, որովհետև դու միշտ ունենում ես կորուստներ ու պատերազմի ավերումներ: Գլխավոր հարցն այն է, թե ի՛նչ ենք շահում այս պատերազմում: Այն ինչ մենք շահում ենք այն է, որ սիրիացի բնակչությունը մերժում է ահաբեկիչներին, սիրիացի բնակչությունը ավելի շատ է աջակցում իր կառավարությանը, ավելի շատ է աջակցում իր բանակին: Մինչև տարածքների գրավման մասին խոսելը, պետք է խոսել սիրիացիների սրտերի, մտքերի ու աջակցության գրավման մասին: Ահա՛ թե ինչ ենք մենք շահում: Այն ինչ մնում է, դա նյութա-տեխնիկական է: Դա ժամանակի խնդիր է: Պատերազմը դրական ուղով է գնում: Բայց դա չի նշանակում, թե դու չես կորցնում պետական մակարդակում: Դու կյանքեր, ենթակառուցվածքներ ես կորցնում: Պատերազմը ինքնին շատ վատ սոցիալական ազդեցություն ունի:
Թարգմանությունն ամբողջությամբ՝ interpress.am-ում
