Հայաստանում ամեն ինչ պատրաստ է իշխանափոխության համար, և իրավիճակը, ըստ էության, երբեք նման նախադրյալներ չի ունեցել, որքան այսօր: Եվ այս ամենը հայտնվել է մեկ մարդու ձեռքում, ու այդ մեկ մարդը Գագիկ Ծառուկյանն է: Ինչ է պետք իշխանափոխության համար: Նախ թվարկենք բացասական անհրաժեշտները՝ պետք է, որ իշխանությունը չունենա հասարակության աջակցությունը, պետք է, որ իշխանությունները լեգիտիմ չլինեն, պետք է, որ երկրում չգործի արդարադատությունը, պետք է, որ երկրում լինի սոցիալ-տնտեսական ծանրագույն վիճակ, հասարակության անվստահություն ամեն ինչի հանդեպ, իշխանությունները կայացնեն ոչ պոպուլյար որոշումներ: Բացասական անհրաժեշտ հանգամանքների մասով Հայաստանում իրավիճակը գրեթե կատարյալ է իշխանափոխության համար: Հիմա թվարկենք այսպես ասած՝ դրականները: Պետք է, որ լինի համախմբված քաղաքական ուժերի միավորում: Կա, համենայն դեպս ոչ իշխանական ուժերը հայտարարում են, որ աննախադեպ համախմբում է: Պետք է, որ համախմբումը ունենա նյութական ապահովվածություն և հասարակական աջակցություն: Կա և ակնհայտ է, ըստ որում՝ այս երկուսը պատճառահետևանքային կապով կապված են այս դեպքում՝ շատ նյութական ապահովվածությունը բերում է նաև շատ հասարակություն:
Կա խարիզմատիկ առաջնորդ՝ հենց Գագիկ Ծառուկյանը, որը լիովին համապատասխանում է հասարակական առկա իրավիճակում հսկայական սեգմենտի մենթալությանն ու պատկերացումներին: Զուգահեռ սրան, Ծառուկյանն ունի այլ, ավելի թույլ, սակայն նկատվող խարիզմայով առաջնորդների աջակցությունը՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյան, Րաֆֆի Հովհաննիսյան, Ստեփան Դեմիրճյան: Նա ունի նաև ներիշխանական համակարգի համար խարիզմատիկ Ռոբերտ Քոչարյանի աջակցությունը: Մյուս հանգամանքը, որ պետք է՝ աջակցություն իշխանական համակարգի ներսից: Այստեղ կա անփոխարինելի խնամի Հովիկ Աբրահամյանը՝ վարչապետի պաշտոնով:Եվ կա անփոխարինելի ընկեր՝ նախագահի պաշտոնով, Բելառուսի նախագահի:
Գագիկ Ծառուկյանը Եվրասիական միությունում ունի այնպիսի աջակից, ինչպիսին Բատկան է՝ Լուկաշենկոն, որի առաջ նույնիսկ Պուտինն է տեղի տալիս, և տալիս նրա պահանջած միլիարդները: Նմանօրինակ նախադրյալների ամբողջություն Հայաստանում չի եղել երբեք, Հայաստանում որեւէ գործչի ձեռքում չեն եղել նմանօրինակ ռեսուրսներ, նման աջակցություն: Երբ այս բոլոր գործոններն ու նախադրյալները հավաքվում են մեկտեղ, ապա թվում է, որ իշխանափոխությունն այլևս ինքն իրեն պետք է տեղի ունենա: Նման ռեսուրսային կուտակումի, ծաղկաբույլի պայմաններում իշխանափոխություն կարելի է անել երևի թե նույնիսկ բարեկեցիկ երկրներում, բարգավաճ երկրներում: Սակայն Հայաստանում ոչ միայն ինքն իրեն տեղի չի ունենում, այլև, չգիտես ինչու, կազմվում է ճանապարհային քարտեզ, իշխանափոխությունը կարծեք թե դիտավորյալ ձգձգելու համար: Սա էլ անուղղակի հակասության մեջ է մտնում հարթակի ելույթների հետ, որոնք ողղակի աղաղակում են Հայաստանի կործանման մասին: Ինչպե՞ս կարող է ուժը հայտարարել Հայաստանի կործանման, աղետալի վիճակի մասին և, միևնույն ժամանակ ունենալով իշխանափոխության գրեթե լիակատար անհրաժեշտ գործիքակազմ, օր առաջ չիրականացնել այդ իշխանափոխությունը:
Բացատրել դա նրանով, որ Հայաստանին ցնցումներ, մայդաններ և այլն պետք չէ, անհիմն է թվում, որովհետև եթե կա աննախադեպ համախմբում, ապա էլ ո՞վ պետք է ցնցում անի, ինչպե՞ս կարող է հսկայական մեծամասնությունը համախմբվածության դեպքում ցնցումներից վախենա: Կնշանակի, հետևությունն այն է, որ կամ իրականում չկա համախմբվածությունը, կամ չկա իշխանափոխության ցանկություն՝ առնվազն այսօր: Կամ ցանկությունը կա, սակայն իրականում իշխանափոխության նախընտրելի մեխանիզմը հասարակական աջակցությունը չէ, այլ այդ աջակցությունը գործիք է՝ պահանջված մեխանիզմին հասնելու համար:
Այսինքն՝ Հայաստանում իշխանափոխության համար նախադրյալներն իրականում այսբերգ են, որոնց անտեսանելի, այսինքն՝ ջրի տակ գտնվող մասն ավելի մեծ է, քան այն, ինչ երևում է ջրի երեսին: Եվ որպես կանոն, ճակատագրական նշանակություն ունենում են հենց ջրի տակ գտնվող մասերը, որոնք, սակայն, հասարակության աչքից ու ականջից հեռու են, այսինքն՝ հասարակությանը հաշվետու չեն, և նման դեպքերում իշխանափոխության գործընթացը հասարակության համար, ըստ էության, վերածվում է մութ սենյակում սև կատվի որոնումների:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
