Իրանն ու Հնդկաստանը ստորագրում են իրանական Չաբահար նավահանգստի արդիականացման եւ շահագործման տասնամյա պայմանագիր, համաձայն որի Հնդկաստանը ներդրումներ կիրականացնի Նավահանգստի արդիականացման, կարողությունների ընդլայնման ուղղությամբ, ինչը կծառայի ոչ միայն Հնդկաստան-Իրան հաղորդակցությանը, այլ միջազգային լոգիստիկ խոշոր երթուղիներին:
Մասնավորապես, ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանը եւ Իրանը կառուցում են Հյուսիս-հարավ երթուղի, որն ըստ ՌԴ նախագահ Պուտինի, կապելու է Սանկտ-Պետերբուրգը Հնդկաստանի Մումբայ նավահանգստի հետ, հենց իրանական Չաբահար նավահանգստով: Ըստ էության, Հնդկաստանը միանում է այդ ծրագրին եւ ներդրումներ անում այդ ուղղությամբ: Դելիի համար սակայն Չաբահարը ունի ոչ միայն այդ նշանակությունը:
Այն ուղի է նաեւ դեպի Արեւմուտք, դեպի Սեւ ծով: Այդ դիտարկումների մասին դեռեւս 2021 թվականին հայտարարել էր Երեւան ժամանած Հնդկաստանի արտաքին գործերի նախարարը, որի այցը Հայաստան առաջինն էր հայ-հնդկական միջպետական հարաբերություններում: Դելիի համար Հայաստանի ճանապարհը նաեւ հնարավորություն է ունենալ դեպի հյուսիս այլընտրանք, որը կշրջանցի Ադրբեջանը: Իհարկե այստեղ կա ռուս-վրացական հարաբերության բարդությունը, բայց այն հաղթահարելու խորքային շահագրգռություն կարող են ունենալ թե Թբիլիսին, թե Մոսկվան, յւորվի պատճառններով:
Իրանի համար եւս կարեւոր է թե դեպի հյուսի, թե դեպի եվրոպական շուկաներ այլընտրանքային ճանապարհի առկայությունը Հայաստանով: Բայց, այդ բոլոր խոսակցությունները Հայաստանի պարագայում կարող են իմաստ ստանալ մի պայմանով՝ համապատասխան ենթակառուցվածքների առկայության: Հայաստանն այսօր բացարձակապես զուրկ է միջազգային մակարդակի հաղորդակցության, բեռնափոխադրման ենթակառուցվածքներից: Այդ պայմաններում բավականին անլուրջ է դառնում որեւէ խոսակցություն, ընդ որում թե զուտ տեխնիկական, թե քաղաքական իմաստով, որովհետեւ քաղաքական դերակատարները Հայաստանի մասին, Հայաստանի քաղաքական ռազմավարության եւ կամքի մասին դատողությունները անելու են ոչ թե «Խաղաղության խաչմերուկի» բուկլետներով, այլ ենթակառուցվածքային կոնկրետ ծրագրերով եւ դրանց իրականացման առարկայական տեմպով:
