«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՌԱՀՀԿ տնօրեն Մանվել Սարգսյանը:
–Պարոն Սարգսյան, ի՞նչ տեսակետ ունեք վերջին շրջանում «Օրինաց Երկիր» կուսակցության վարած քաղաքականության մասին: Չե՞ք կարծում, որ այն կարղ է ռեալ այլընտրանք լինել քառյակին, որի գործունեության հանդեպ հասարակության վստահությունը գնալով նվազում է:
–Վստահություն ոչ ոքի հանդեպ էլ չկա: Ես չեմ հասկանում, թե ինչ է անում Արթուր Բաղդասարյանը․ նա այնտեղ գուցե ինչ-որ ծրագրեր ունի՝ այդ մասին խոսվում էր, որ ուզում է վարչապետ դառնալ և այլն, բայց դե կուսակցություն է՝ պետք մի բանով զբաղվի:
–Գուցե հասարակությանը գրավե՞ն նորացված ու թարմացված մոտեցումները:
–Դա արդեն ուրիշ հարց է՝ նոր ուժերի մասին, բայց դա կոնկրետ չի վերաբերում կուսակցություններին․ սա արդեն տարիներ շարունակ իր ավանդություններով գործող մի համակարգ է, որտեղ բավական բարդ կացություն է: Մի երկրում, որտեղ 15-20 տարի գոյություն չունի ազատ ընտրությունների մեխանիզմ, ընդհանրապես դժվար է հիմա պատկերացնել կուսակցական գործունեության իմաստը՝ հիմնական պայմանը գոյություն չունի: Բայց եթե նրանք մնում են, չեն ցրվում՝ ուրեմն նրանք ինչ-որ ուրիշ գործունեություն, ուրիշ քաղաքականություն են տանում։ Այդ ուրիշ գործելաոճն էլ մենք տեսնում ենք․ իրար հետ լարվածություններ՝ գործող ռեժիմի, իրար միջև: Մինիմումը ապահովում են: Ռեժիմին էլ են պետք այդ կուսակցությունները, որովհետև նրանք չեն կարող խորհրդարանում 100 տոկոսանոց ներկայացվածություն ունենալ, նրանք պետք են, որ այդ կուսակցություններով լրացվի ամեն ինչ: Հիմա ինչո՞վ է տարբերվում Արթուր Բաղդասարյանի կուսակցությունը մյուս կուսակցություններից՝ ոչնչով:
Կուսակցության մասին լուրջ կարելի է խոսել ընտրություններից առաջ, այդ ժամանակ կարելի է ասել՝ սա ինչ ծրագիր ունի, մյուսն ինչ ծրագիր ունի, բայց եթե չկա, ես, օրինակ, շատ քիչ եմ հետաքրքրվում կուսակցական կյանքով, որովհետև նրանք, ըստ էության, կուսակցություն էլ չեն, նրանք կուսակցական իրավունք ունեցող կազմակերպություններ են, որոնք կուսակցական գործառույթ չեն իրականացնում, հակառակը՝ ստվերային գործառույթ են իրականացնում, որում քրեական տարրեր կան, բայց քանի որ երկրում ընդհանրապես օրենքի գերակայություն չկա, նման գործունեությունը ծավալվում է և անպատիժ մնում:
–Բայց այդ ուժերից, մասնավորապես քառյակից, կարելի՞ է արտահերթ զարգացումներ սպասել մինչև 2017-18 թվականները:
–Բայց իրենք նման ծրագիր դրե՞լ են. արտահերթն այն է, թե ինչու հանկարծակի փոխվեց վարչապետը, հիմա կարող են գիշեր-ցերեկ նստել ու ասել՝ «Յա, յա», բայց ուրիշ մարդիկ ուրիշ հարցերով են զբաղվել: Ասեք ու ձեր տանը նստեք: Բոլորը զբաղված են նրանով, թե ում հանեն, ում բերեն. նույն հեքիաթներով Հայաստանն արդեն 20 տարի է՝ ապրում է: Մեկը դրսից կգա՝ նրան կհանի, ինձ կնշանակի, Մոսկվայից կորոշեն՝ նրան հանեն, ինձ նշանակեն. եթե որակապես վիճակը չփոխվի, ապա անիմաստ է եղածի մեջ ինչ-որ բան փնտրել:
–Գուցե բոլորովին նոր, հասարակության մեջ չհեղինակազրկված թարմ ուժե՞ր են հարկավոր:
-Թարմ ուժը գալիս է թարմ մոտեցումից, ամեն ինչ սկսվում է, որ դու քո ռադիկալ դիրքորոշումն ունենաս ինչ-ինչ երևույթների մասին: Եթե դուք չեք փոխում ձեր վերաբերունքը այդ երևույթների նկատամամբ, այստեղ կարևոր չէ ուրեմն՝ 20 տարեկան երեխաներն են գալիս քաղաքական համակարգ, թե 60 տարեկանները. նույն ձևով են մտածում, նույն համոզմունքներով ապրում:
–Քառյակը վարչապետի, կառավարության փոփոխությունը իր հաղթանակն է համարում: Կարո՞ղ ենք ասել, որ այս փոփոխությոնը պետք էր ԲՀԿ-ին անձի տեսքով, և մնացած երեքը նրա «դուդուկի տակ պարեցին»:
–Իհարկե, բացի դրանից, դա պետք էր հենց ռեժիմին, այս նախագահն էլ գնալու է, հիմիկվանից մտածում է, նոր մարդկանց է առաջ բերում. ռեժիմը հիմիկվանից մտածում է այդ մասին: Չգիտեմ՝ «Բարգավաճ»-ին ինչ, բայց, ասենք, ՀԱԿ-ին ձեռնտո՞ւ է Հովիկ Աբրահամայնի պես մարդուն բերել վարչապետ դարձնել։ Եթե այո՝ ապա այդ ժամանակ պետք է մտածել՝ ՀԱԿ-ն իրենից ի՞նչ է ներկայացնում:
