Կարիբյան ճգնաժամի թեժ ժամանակ, երբ խորհրդային նավերը մոտեցան ամերիկյան նավերին և վերջին պահին հետ դարձան, ԱՄՆ պետքարտուղար Դին Ռասկը հայտարարեց. «Մենք կանգնած ենք դեմ առ դեմ, և, իմ կարծիքով, մյուսը հենց նոր աչքով արեց»,- հիշեցնում է The New York Times-ի տեսաբան Թոմաս Լ.Ֆրիդմանը:
Ուկրաինայի ճգնաժամը երկու տեսակետների դիմակայություն է՝ շարունակում է հեղինակը: Չիբաստանն ու Ռուսաստանը կարծում են՝ «մենք կարող են օգուտ քաղել XXI դարի գլոբալացումից, երբ ցանկանում ենք հարստանալ, սակայն կարող ենք մեզ դրսևորել, ինչպես XIX դարի տերություններ, երբ ցանկանում ենք ինչ-որ բան պոկել հարևանից»: Նրանց առարկում են, թե «XXI դարի աշխարհը ոչ միայն փոխկապակցված է, այլևս փոխկախված, և դուք կա՛մ կխաղաք կանոններով, կա՛մ թանկ կվճարեք»:
Հեղինակի կարծիքով՝ «պուտինիզմի» և «օբամաիզմի» այս դիմակայությունում Պուտինը «հենց նոր աչքով արեց»:
Պուտինը սխալ էր գնահատել իրավիճակն Ուկրաինայում: Նա մտածում էր, որ աշխարհում ամեն ինչ նախկինի պես որոշում են «ազդեցության ոլորտները», որոնք թելադրվում են վերից վար, սակայն Ուկրաինայի դեպքում գլխավորը Մայդանի մարդկանց հայտնվելն էր՝ կազմակերպված վարից վեր և ազատության ու ազատ շուկաների աշխարհին միանալ տենչացող: Հեղինակի կարծիքով՝ Պուտինը նաև թերագնահատել է ուկրաինական հայրենասիրությունն ու արևմտյան տնտեսական պատժամիջոցների էֆեկտը:
Ղրիմի բռնազավթումը թուլացրեց ռուսական տնտեսությունը, ապահովեց Չինաստանին գազի արտոնյալ գներով, արթնացրեց Եվրոպային՝ ազատվելու ռուսական գազից ունեցած կախվածությունից և քննարկելու պաշտպանական ծախսերի մեծացման գաղափարը:
Ֆրիդմանը կարծում է, որ Արևմուտքը չպետք է ձգտի Ուկրաինայի վրա Պուտինի ազդեցության լիարժեք ոչնչացման (եթե հաշվի առնենք ռուս-ուկրաինական կապը՝ դա անհնար է կամ «անառողջ»): Նա խորհուրդ է տալիս «ստիպել Պուտինին մեկ քայլ հետ անել և աչքով տալ», որպեսզի Ուկրաինան կարողանա լինել Ռուսաստանի հարևանը, այլ ոչ թե վասալը:
