Սոցապ նախկին նախարար, հրապարակախոս Կարինե Հակոբյանի գնահատմամբ` քանի դեռ երկրում աոկա է կոռուպցիայի նման մակարդակ, աշխատավարձերն էլ բարձրացվելու են լավագույն դեպքում 2500 դրամով: Իսկ Աժ ՕԵԿ խմբակցության պատգամավոր Հովհաննես Մարգարյանի կարծիքով` մեր երկրում երբեք չի եղել կոռուպցիայի դեմ այնպիսի գործնական պայքար, ինչպես այսօր: Երկու գործիչների «Դեմ առ դեմ» բանավեճն ամբողջությամբ կարող եք դիտել aravot.am կայքում:
«Առավոտ»-ը ներկայացնում է հատվածներ:
Կարինե Հակոբյան- Մեր բյուջեի աննշան մասն է ընդհանրապես հատկացված աշխատավարձին: Աշխատավարձը հստակ ծախս է, որտեղ չեն կարող գումարները փոշիանալ: Եվ ինչպես մյուս բոլոր հստակ ծախսերի դեպքում, աշխատավարձին էլ մեր բյուջեում ամենաքիչ հատկացումներն են արված: Ինչու են գումարները տարիներ շարունակ, բյուջեից բյուջե անորոշ ծախսերին ուղղորդում: Այդ հարցը պետք է բարձրացնել:
Հովհաննես Մարգարյան- Ներեցեք, Ձեր` փոխնախարար աշխատած տարիներին (2002-2005 թթ. խմբ.) նվազագույն աշխատավարձը ինչքա՞ն էր:
Կ. Հ.- Անհամեմատ ավելի քիչ էր, քան հիմա, բայց գներն էլ ավելի քիչ էին: Սակայն խնդիրն այն է, որ տարիների ընթացքում պետք է լուծենք այդ խնդիրները, որոնք գնալով խորանում են: Իսկ այսօր Ազգային ժողովում փոքր խնդիրներին ավելի շատ են ուշադրություն դարձնում: Իմ տպավորությունն այն է, որ կառավարությունը քննարկման համար հասարակությանը մշտապես մի թեմա է գցում` խնդիր ունենալով ուշադրությունը շեղել: Եվ ես անընդհատ լսում եմ այս օրերին` նվազագույն աշխատավարձ, նվազագույն աշխատավարձ` թողնելով այն հիմնական հարցը, թե ուր է գնում բյուջեի երկու երրորդը: Իսկ բյուջեն ծախսվում է աննպատակային և անխնայողաբար: Եվ ուսումնասիրելով` ես հասկացա, որ դա այն բյուջեն է, որ պետք է ուղարկել ոչ թե Ազգային ժողով, այլ դատախազություն: Որովհետև այնտեղ այնքան հստակ են երևում փոշիացվող գումարները, որ բոլորովին պետք չէ ֆինանսիստ լինել` դա հասկանալու համար: Երբ տարիներ շարունակ նաև Վերահսկիչ պալատի ուսումնասիրություններից հետո հայտարարվում է` այս նախարարն այսքան յուրացում է կատարել, այս մարզպետը` այսքան չարաշահում, և մենք չենք տեսնում նախարարի մակարդակով որևէ դատավարություն, դա արդեն ցույց է տալիս պետության վերաբերմունքը պետական բյուջեի նկատմամբ:
Հ. Մ.- Երբ խոսում ենք ՎՊ բացահայտումների մասին, ես ուզում եմ նշել, որ ըստ այդ բացահայտումների` մարդիկ կան, որ 10 տարի է` մահացած են, բայց նրանց անուններով թոշակ են ստացել, այսինքն` մտել են աղքատի գրպանը: Բայց ես չեմ հիշում, որ 10 տարի առաջ որևէ պաշտոնյայի անուն շոշափվեր: Մինչդեռ հիմա քանի հոգի է ձերբակալվել, ինչքան քրեական գործեր են հարուցվել: Եկեք արդար լինենք:
Կ. Հ.- Այդ կիսատ գործընթացների նպատակը հասարակությունը շատ լավ հասկանում է, ամեն ինչ թափանցիկ է:
