Հայաստանի հասարակությունը բավական մեծ ազարտով քննարկում է նախագահական ընտրություններում թեկնածուների հնարավոր շրջանակը, անունները, փորձում գուշակել` ով կառաջադրվի, ով՝ ոչ:
Սակայն թեկնածուներն իրենք լռում են, համառորեն, խորհրդավոր կերպով լռում են: Լռում են, սակայն միևնույն ժամանակ խոսում Հայաստանի ապագայի, այդ ապագայի համար պայքարելու իրենց պատրաստակամության, հասարակությանը ծառայելու, հասարակության առաջ բաց լինելու մասին: Այդ ամենի մասին բոլորը խոսում են, սակայն լռում և խորհրդավոր կերպով գաղտնի են պահում թեկնածության հարցը: Նրանք գցում-բռնում են, ճշտում, հստակեցնում, պարզում իրենց հնարավորությունները: Այլ կերպ ասած` նրանք զբաղված են քաղաքականությամբ:
Քաղաքականությամբ զբաղվելն ինքնին հանցանք կամ մեղք չէ, բայց երբ դրանով ես զբաղված Հայաստանում, այն ինչ-որ առումով ինքնաբերաբար դառնում է այդպիսի մի բան: Որովհետև Հայաստանում քաղաքականություն չկա՝ կա կոպիտ, գռեհիկ առևտուր և խարդավանքներ, որոնք ոչ մի ընդհանուր բան չունեն երկրի ապագայի և հասարակության շահերի հետ: Հետևաբար Հայաստանում զբաղվել քաղաքականությամբ՝ ներկայիս իրավիճակում և մթնոլորտում, ըստ էության նշանակում է դուրս գալ հասարակության շահերի դեմ:
Եվ այս տեսանկյունից գրեթե բոլոր պոտենցիալ թեկնածուները կամ լռողները, ովքեր ինչ-որ հաշվարկների մեջ են, դուրս են եկել հասարակության և պետության շահերի դեմ: Որովհետև հասարակության շահերը հետապնդող գործիչը արդեն իսկ պետք է որ հստակորեն կողմնորոշված լիներ նախագահական ընտրությունների հարցում՝ կա՛մ հասարակության դեմ է, կա՛մ հասարակության հետ: Եթե հասարակության հետ է, ապա նախագահի թեկնածու առաջադրվել-չառաջադրվելու հարցը պետք է լուծեր հենց հասարակության հետ քննարկումներում, ոչ թե խորհրդավոր լռությամբ: Իսկ եթե հասարակության դեմ է, ապա այստեղ ինքնին ամեն ինչ պատրաստ է:
Ո՞ր մի պոտենցիալ թեկնածուն է այսօր իր առաջադրվել-չառաջադրվելու հարցը քննարկում հասարակության հետ: Ոչ ոք: Նրանք գիտեն, որ հասարակությանը հուզում է այդ հարցը, բայց ոչ ոք չի քննարկում այն հանրության հետ, որովհետև հանրությունը ոչ մեկի հոգսը չէ՝ նրանք զբաղված են քաղաքականությամբ:
Ահա այսպիսի իրավիճակ է նախագահական ընտրություններից առաջ, և այդ իրավիճակում ըստ էության արդեն հանրային և պետական շահի տեսանկյունից դադարում է նշանակություն ունենալ, թե խորհրդավոր լռություն պահպանողներից կամ հարցի շուրջ պտտվողներից ի վերջո ով ինչ որոշում կկայացնի:
Բանն այն է, որ միայն կայացված որոշումները չէ, որ ինչ-որ բաներ են պայմանավորում, այլ նաև այն իրողություններն ու գործընթացները, որոնք նախորդում են որոշումների կայացմանը, և որոնց ընթացքում էլ կայացվում են որոշումները: Ինչպե՞ս կարող են հասարակությանը ծառայել որոշումներ, որոնք կայացվել են հասարակությունից գաղտնի, խորհրդավոր, մեկուսի պայմաններում` այն դեպքում, երբ հարցն ամենևին պետական կամ ռազմական գաղտնիքներին չէ, որ վերաբերում է:
