Ժամանակին, երբ արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանը դեռ այդ պաշտոնը չէր զբաղեցնում, այլ իրավաբան էր` հասարակ, բայց բավականին հայտնի, լրագրողները հաճախ էին նրան դիմում: Հատկապես, երբ սահմանադրագետի մեկնաբանություն էր պետք, որը չի խուսափում պաշտոնական տեսակետները քննադատելուց: Բայց իշխանությունը քաղցր բան է, և պետականամետ վախի մթնոլորտը համարձակ իրավագետին էլ կլանեց` մթնոլորտ, որը ստեղծվում է պաշտոնյաներին անհրաժեշտ չափով վախ ներարկելու, նրանց ավելորդ նախաձեռնություններից զերծ պահելու և վերահսկելի դարձնելու ներապարատային քաղաքականությամբ:
«Հրապարակ»-ը գրում է, որ նրանք, ովքեր չնչին ինքնուրույնություն են փորձում դրսևորել, պատժվում են, կամ էլ նրանց պարտադրում են հրաժարական տալ, ինչպես եղավ վճռաբեկ դատարանի նախկին նախագահ Հովհաննես Մանուկյանի պարագայում: Այլ կերպ չենք կարող բացատրել նախկինում ըմբոստ իրավագետի զգուշավոր պատասխանները լրագրողներին: Վերջինս գլխացավանքից հեռու մնալու «հրաշալի» գյուտ է արել: Բոլոր բարդ հարցերին, որոնք քննադատական մոտեցում են ենթադրում ոլորտի խնդիրներին, նա միևնույն պատասխանն է տալիս, օրենք ընդունված չի եղել, կամ էլ` դեռ օրենք չենք ընդունել: Օրինակ, Հրայր Թովմասյանին հարցնում են, թե ինչո՞ւ դատավորները չեն ենթարկվում պատասխանատվության Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից կայացված վճիռների հիման վրա, որոնցով հավաստվում են վերջիններիս կողմից կոնվենցիաների նորմերի խախտումների փաստերը: Պատասխանում է, որ դատավորը մեղավոր չէ, որովհետև կիրառվել են այդ պահին գործող այն օրենքները, որոնք դեռևս չեն համապատասխանել կոնվենցիային: Եվ ոչ մի խոսք այն մասին, որ նույն դատավորը, Սահմանադրության 6-րդ հոդվածի համաձայն, օրենքի և վավերացված միջազգային պայմանագրի միջև հակասության դեպքում պարզապես պարտավոր էր ղեկավարվել միջազգային պայմանագրով: Իհարկե, այս պահին մեր ողջ օրենսդրությունը դեռ չի համապատասխանում միջազգային պայմանագրերին, ինչը պնդում է նույն ինքը` Հրայր Թովմասյանը: Նշանակում է, Հրայր Թովմասյանը «դաբրո» է տալիս, որ դատավորները շարունակեն սահմանադրական նորմեր խախտել` անտեսելով վավերացված միջազգային պայմանագրերը:
Մի օրինակ էլ լրագրողների համար հոկտեմբերի 8-ին կազմակերպված էքսկուրսիայից Արմավիրի քրեակատարողական հիմնարկ, որը ներկայացվեց իբրև շինարարական աշխատանքներին ծանոթացնելու նպատակով կատարած այց: Ի դեպ, այս հիմնարկն արդեն 7-8 տարի է` «շինվում» է, բայց ոչ մի կերպ չի կառուցվում: Լրագրողներից մեկը հարցրեց, թե ինչու որոշ կալանավայրերում դատապարտյալները մահճակալներ չունեն: Նախարարը պատասխանեց, որ տեղյակ է այդ խնդրին, և որպես պատճառ նշեց կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառման քաղաքականությունը, իսկ որպես իրավիճակից դուրս բերող քայլ` նոր օրենքի ընդունումը, որի արդյունքում տնտեսական հանցագործություններ կատարած անձինք չեն դատապարտվի ազատազրկման: Կիսատ-պռատ մեկնաբանությունից դարձյալ հետևում է, որ վատ օրենքի պատճառով են խցերը գերծանրաբեռնված: Եվ ոչ մի խոսք այն մասին, որ կալանավայրերում մահճակալների պակաս կա, կամ թե որքան է սահմանափակվել վերջին 5-6 տարիներին ազատազրկվածների պայմանական վաղաժամկետ ազատման իրավունքը:
Մեր երկրում դատապարտյալների նկատմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատումը վերջին տարիներին, ի հեճուկս միջազգային պրակտիկայի և չափանիշների, կիրառվում է հազվագյուտ ընտրյալների նկատմամբ: Եթե Մարդու իրավունքների միջազգային դատարանը մահճակալների բացակայությունը որակի որպես կտտանքներ (իսկ սա անխուսափելի է, բազում փաստաբանների դիտարկմամբ), ապա օրենքի բացակայությունը կամ դրանց լավ ու վատ լինելը զրոյական արժեք են ունենալու: Մեզ` իրավական թեմաներով գրող լրագրողներիս, անշուշտ, հետաքրքիր են արդարադատության նախարարի «մասնագիտական» պատասխաններն այս կամ այն հարցի շուրջ, որոնք, ի դեպ, հնարավոր է միայն լրագրողական էքսկուրսիաների ժամանակ ստանալ, բայց հազիվ թե հետագայում էլ շարունակենք նրան դիմել, երբ նա դարձյալ հասարակ իրավաբան դառնա:
