Հարգելի գործընկերներ,
Մեր հասարակական քաղաքական կյանքի բոլոր ոլորտներում ձախողումներն այլևս համակարգային են, համատարած ու անկասելի… Ի թիվս բոլորի, ամենատագնապեցնողը արտագաղթի խնդիրն է… Եթե անգամ հիմք չընդունենք մամուլում շրջանառվող 60,000 թիվը, ապա ըստ ՀՀ սահմանային հաշվառման տվյալների` 2010թ.-ի հունվար-դեկտեմբեր ամիսներին միգրացիայի բացասական հաշվեկշիռը անցյալ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ ավելացել է 19,5%-ով` կազմելով շուրջ 30 հազար մարդ…
ԱՊՀ երկրների միգրացիոն միտումների ուսումնասիրությունը բացահայտում է, որ նախկին խորհրդային հանրապետությունների շարքում երկիրը մշտապես լքելու ամենամեծ ցանկություն ՀՀ քաղաքացիներն ունեն՝ բնակչության մոտ կեսը` 44%-ը… Վերածվել ենք որակյալ աշխատուժ արտահանող երկրի, արտագաղթողների 65%- ը 18-55 տարեկան ակտիվ աշխատուժ հանդիսացող տղամարդիկ են, որոնց 35%- ը մասնագիտական կամ բարձրագույն կրթությամբ… Ըստ ՄԱԿի մարդկային զարգացման տարեկան զեկույցի մոտ ապագայում արտագաղթողների թիվը կհասնի 200 000-ի… 1990թ. համեմատ ազգի վերարտադրողականությունը 82.4%-ից հասել է 54%-ի, և զարգացման նման սցենարի դեպքում 2040թ. մերձակայքում ՀՀ ազգաբնակչությունը կնվազի՝ հասնելով 1.5 միլիոնի…
Իհարկե, պատճառներն ակնհայտ են ու բացատրելի…
Անկայուն, անարդարություններով ու ցինիզմով լի մեր իրականության մեջ, երբ հասարակության մեծագույն մասը վաղվա օրվա հեռանկարը չի տեսնում, համոզում չունի իր իրավունքների պաշտպանության մեջ կամ պարզապես անկարող է օրվա հացի խնդիրը լուծել, պատկերն այսպիսին պիտի լիներ… Բայց, ավաղ, մեր ազգային անվտանգությունն ու պետության հեռանկարը կասկածի տակ դնող այս իրականությունը սրբագրումների ու հետևությունների չի դրդում երկրի իշխանություններին, նրանք նույնիսկ ակամայից խրախուսում են արտագաղթը… Հայաստան-Ռուսաստան միջպետական համաձայնագրով ՀՀ ում հաստատվել են Ռուսաստանի միգրացիայի դաշնային ծառայություններ, որոնք ՀՀ քաղաքացիների (իրենց ձևակերպմամբ հայրենակիցների) կազմակերպված արտագաղթ են իրականացնում… Դատարկվում է հայ գյուղը, և հարյուրավոր հայ ընտանիքներ, զրկվելով ՀՀ քաղաքացիությունից, այս ճանապարհով արտագաղթում են Ռուսաստան՝ լուծելու նրա դեմոգրաֆիական խնդիրները…
Այո, մենք շատ հեշտորեն զրկվում ենք մեր ամենաթանկ՝ մարդկային կապիտալից, մեր հոգևոր ու մտավոր սեփականությունից, ինչը տասնյակ տարիների ձեռքբերում է…
Իսկ ի՞նչ խնդիրներ են դրված մեր ազգային օրակարգում… Արդյո՞ք քաղաքականություն իրականացնողները գիտակցում են, որ վտանգված է պետության բանաձևը, որ պետական կառավարման ներկա մշակույթը միայն նպաստում է սոցիալական անհանդուրժողականությանն ու բևեռացման խորացմանը:
Այսօր, ավաղ, իշխանությունը ամեն գնով պահելու սիտուատիվ խնդիրն է օրակարգում… Իհարկե, այսպես դու ունես վարչական իշխանություն, բայց չունես հոգևոր, ինտելեկտուալ իշխանություն, այսինքն՝ հեղինակություն… Իսկ իշխանությունն առանց հեղինակության հեռանկար չունի…
