Կառավարության այսօրվա նիստում վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը հանձնարարել է պատրաստել պետական գնումների աջակցման կենտրոնի ղեկավարության պաշտոնանկության հրամանները: Այդ կենտրոնի ղեկավարը կապի և տրանսպորտի նախարար Գագիկ Բեգլարյանի եղբայրն է: Այդպիսով, նախարարի եղբորը ազատելու են աշխատանքից: Փաստորեն, Տիգրան Սարգսյանը սկսում է իրականացնել այն քարտ-բլանշը, որը նախատինքի տեսքով նրան տվեց Սերժ Սարգսյանը սեպտեմբերի 15-ին կառավարությունում տեղի ունեցած խորհրդակցությունից հետո: Գագիկ Բեգլարյանի եղբայրը փաստորեն դառնում է առաջին թռչող գլուխը այդ խորհրդակցությունից հետո:
Այստեղ, իհարկե, հարց է առաջանում, թե արդյո՞ք նա կլինի ամենամեծ գլուխը, որի մասին խոսում էր Սերժ Սարգսյանը՝ գլխավոր դատախազությանն ու ԱԱԾ-ին խորհուրդ տալով ձերբակալել մեծերին, ոչ թե մեկ կամ մեկուկես միլիոն դրամի վրա բռնվածներին: Իհարկե, ծիծաղելի կլինի, եթե Բեգլարյանի եղբայրը լինի ամենամեծը, որովհետև այդ դեպքում անլուրջ իրավիճակ կստեղծվի: Այնպես որ, պետք է լինեն նոր անուններ, նոր գլուխներ, որոնք կվկայեն իրավիճակը էապես փոխելու իշխանության քաղաքական կամքի մասին:
Այստեղ մեկ ուրիշ խնդիր էլ կա: Հասկանալի է, որ Սերժ Սարգսյանի ելույթը պարտադրում է որոշակի հատումներ կադրային իմաստով: Սակայն այստեղ էական է նաև սա՝ իսկ ի՞նչ է լինելու այդ հատվողների բիզնեսների հետ: Նրանք շարունակելո՞ւ են իրենց բիզնես գործունեությունը, թե, այսպես ասած, հետապնդումը շարունակվելու է մինչև նրանց բիզնեսներից հրաժարումը: Վերջին հաշվով, այստեղ ևս կա շոուի և իրականության սահմանազատման խնդիր: Պաշտոնյաները թողնում են պաշտոնը, դա ներկայացվում է որպես քաղաքական կամքի դրսևորում, սակայն նրանք շարունակում են լինել հաջող տնտեսվարողներ, շարունակում են իրենց բիզնես գործունեությունը, և, ըստ էության, ստացվում է միայն, որ զուտ ֆորմալ իմաստով են նրանց պատասխանատվության ենթարկել, իսկ իրականում ամեն ինչ շարունակում է մնալ նույնը, և կապիտալի ստատուս-քվոն Հայաստանում խախտված չէ հօգուտ մրցակցայնության, հօգուտ տնտեսության ազատականացման, հօգուտ հովանավորչության դեմ պայքարի:
Այսինքն, ակնհայտ է, որ Հայաստանում խնդիրները ունեն կոմպլեքս լուծման կարիք, այլապես ձևական են դառնում հնչեղ անուններով կադրային փոփոխությունները: Միայն կոմպլեքս միջոցառումների դեպքում է, որ Սերժ Սարգսյանն իր գործողություններում կարող է ակնկալել հասարակական զգալի աջակցություն: Այդ աջակցությունը նրա համար կենսական նշանակություն ունի, որովհետև օլիգարխիկ համակարգի դեմ պայքարում նա, անշուշտ, գտնվում է չափազանց խոցելի վիճակում: Միևնույն ժամանակ, Սարգսյանը չի կարող չպայքարել այդ համակարգի դեմ, որովհետև Հայաստանը հայտնվել է տնտեսա-քաղաքական և բարոյահոգեբանական փակուղում հենց այդ համակարգի հետևանքով: Իսկ քանի որ Սերժ Սարգսյանը Հայաստանի նախագահի պաշտոնին է, ապա նա կամ կդառնա այդ փակուղու զոհը, կամ պետք է պատասխանատվություն ստանձնի՝ երկիրը դուրս բերելու փակուղուց:
Այս առումով անխուսափելի է օլիգարխիկ համակարգի հարցերը լուծելը: Սակայն ավելի շուտ այդ համակարգը կլուծի Սարգսյանի հարցերը, եթե նրա գործողությունները չունենան հանրային, քաղաքացիական աջակցություն: Իսկ այդ աջակցության համար էլ հենց Սերժ Սարգսյանը պետք է հարցերը կոմպլեքս լուծի, ոչ թե ընդամենը տակտիկական PR-ի շրջանակում: Դա, օրինակ, ենթադրում է, որ իշխանության ուշադրության կենտրոնում պետք է հայտնվի նաև Սերժ Սարգսյանի եղբայրն՝ իր բիզնեսներով, քանի որ նրան ընդամենը խորհրդարանից, ասել է թե՝ տեսադաշտից հեռու պահելով, հարցն ամենևին լուծված չէ, այլ ընդամենը քողարկված: Եվ, խոշոր հաշվով, ներկայումս ավելի շատ այնպիսի տպավորություն է, որ ոչ թե համակարգի դեմ պայքար է գնում, այլ ընդամենը գնում է համակարգը որևէ ձևով քողարկելու գործընթաց:
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
