Մարտի 1-ի հանրահավաքին ընդառաջ ՀՀ իշխանությունը բռնազավթած վարչախումբը հայտնվել է պատային վիճակում: Հայաստանյան իրականության համար սովորական դարձած ռեպրեսիվ մեթոդներն անգամ ոչ մի արդյունք այլևս չեն տալիս: Այսօր արդեն ընդդիմության, ավելի ճիշտ` Հայ ազգային կոնգրեսի կոնկրետ որոշումներից են կախված թե երկիրը որ ճանապարհով կընթանա և ինչ հանգրվանի կհասնի:
Մինչ ընդդիմությունը մարտի 1-ին կբացահայտի իր հետագա մարտավարությունը, վարչախումբը մի վերջին հնարավորությունն ունի իր իսկ ձեռքով կործանման եզրին հասցված և պատերազմի առջև կանգնեցված երկիրը զարգացման ռելսերի վրա դնելու: Իսկ հնարավորությունը վերաբերում է ընդդիմության սահմանների ճանաչմանն ու ամրագրմանը: Այլապես Հայաստանը կկանգնի ներքաղաքական ցնցումների առաջ` արտաքին թշնամուն հնարավորություն տալով գործել բնության օրենքներով:
Այսօր որքան ընդդիմությունը, նույնքան և անգամ դրանից առավել` Սերժ Սարգսյանի գլխավորած վարչախումբը խնդիր ունի խուսափելու նման զարգացումներից: Քանզի պատերազմի դեպքում պատասխանատվության խնդիրը առաջին հերթին կծանրանա Սերժ Սարգսյանի գլխավորած կառավարության ուսերին, իսկ անհաջող զարգացումների դեպքում ժողովրդական ցասման լավան ուղղակի կսրբի կտանի ողջ քրեաօլիգարխիկ բուրգը:
Խուսափել նման զարգացումներից վարչախումբը կարող է միայն մի դեպքում: Երբ հասկանա, որ քադաֆիական անուղեղության փոխարեն ուղղակի անհրաժեշտություն է խնդրին մոտենալ ռացիոնալ-բանական դիրքերից և ճանաչել Հայաստանում ընդդիմության օր օրի ահագնացող քաղաքական սահմանները: Այդ դեպքում խնդիր կդառնա համատեղ գծել այդ սահմաններն ու դրանց տալ կոնկրետ առարկայական բնույթ: Հայաստանի նորագույն պատմությունն այս դեպքում ունի նախադեպային ու իրեն արդարացրած կարևոր մի լուծում, որը եթե վարչախումբը բարոյական քիչ թե շատ սկզբունքներ ունի պահպանած իր մեջ, կարող է օգտագործել առաջիկայում:
1992 թվականի ամռանը Հայաստանն ապրում էր իր ծանրագույն օրերը: Կացությունը ռազմաճակատում բոլորովին վատ ընթացք էր ստացել. ընկել էր Շահումյանը, դատարկվում էր Մարտակերտը: Իսկ ներքաղաքական դաշտում ընդդիմությունն աթոռի համար պայքար էր մղում` շահարկելով բնակչության ծանր սոցիալական վիճակը: Ներքաղաքական դաշտում հետագա սրացումները կարող էին բերել պատերազմում պարտության ու քաոսի: Ուստի մի կողմ թողնելով ընդդիմության հետ բոլոր անհամաձայնությունները` հանրապետության ղեկավարությունը գնաց ընդդիմության հետ նոր սահմանների գծման ճանապարհով: 1992թ. սեպտեմբերին պետնախարար, իսկ 1 ամիս անց՝ արդեն պաշտպանության նախարար նշանակվեց ընդդիմության ներկայացուցիչ ԱԺՄ կուսակցության նախագահ Վազգեն Մանուկյանը: Այդ նշանակումը հնարավորություն տվեց մեղմելու ոչ միայն ներքաղաքական լարված մթնոլորտը, այլ նաև խոշոր հաջողություններ արձանագրել ռազմաճակատում:
Ներկայումս վարչախումբը հնարավորություն ունի մեղմելու հասարակական ընդվզումը, երկիրը դուրս բերել ճգնաժամից ու կանխել պատերազմի վերսկսումը, եթե միայն գնա ընդդիմության հետ իշխանությունը կիսելու ճանապարհով: Մյուս հնարավորությունները գտնվում են վարչախմբից դուրս և գրեթե անկառավարելի են նրա համար: Ուստի չգնալ սահմանների ճանաչման նշանակում է ժողովրդի ու ընդդիմության հետ «երկխոսության» մեջ մտնել քադաֆիական «մեթոդաբանությամբ», որը հղի է կանխատեսելի հետևանքներով: Կանխատեսելի անգամ վարչախմբի համար:
Եթե, իհարկե, ոչընտրի կողմից թմբկահարվող մեր ժողովրդի պատմության ութհազարամյա իմաստությունից վերջինս ինչ-որ բան սովորել է:
Լուսանկարը` Ֆոտոլուրի
