Հայաստանի քաղաքական բոլոր ուժերը կամ գրեթե բոլոր ուժերը սպասում են սեպտեմբերին ու հանրությանն էլ խորհուրդ են տալիս սպասել սեպտեմբերյան վճռական իրադարձություններին: Ինչ է կատարվելու սեպտեմբերին կամ ինչ կարող է կատարվել` որևէ մեկը չի ասում: Օրինակ` Հայ ազգային կոնգրեսը հայտարարում է, որ սեպտեմբերին բեկումնային զարգացումներ կլինեն, բայց ոչ մի խոսք այն մասին, թե, օրինակ, ինչի շուրջ կլինեն կամ ինչ պատճառով, ինչ առիթով, ում շնորհիվ:
«Բարգավաճ Հայաստան»-ի նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը ԲՀԿ երիտասարդներին հորդորում է լավ հանգստանալ, քանի որ սեպտեմբերին լուրջ աշխատանքներ են սպասվում: Եվ կրկին ոչ մի խոսք, թե ինչ ոլորտում, որ ուղղությամբ, ինչ բովանդակությամբ: «Ժառանգության» ղեկավար Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հայտարարում է, որ մանդատ վերցնել-չվերցնելու հարցը կորոշի սեպտեմբերին, ու կրկին ոչ մի խոսք՝ ինչու սեպտեմբերին, ինչ է լինելու սեպտեմբերին, ով է օգնելու մանդատի հարցում կողմնորոշվելու:
Սա ոչ այլ ինչ է, քան ծաղր հասարակության հանդեպ: Ով է գիտակցաբար ծաղրում, ով` ակամայից, ով է փորձում կեղծել, իսկ ով է անկեղծ, և ինքն էլ չգիտի, թե ինչի է սպասում` արդեն կարևոր չէ: Հատկանշականը երևույթն է: Հայաստանի քաղաքական սուբյեկտները հասարակությանը դրել են օբյեկտի տեղ ու մտածում են, որ այդ օբյեկտը մտածելու, հասկանալու, վերլուծելու, հարցեր տալու կարողություն չունի և պատրաստ է մարսել ամենայն ինչ, ինչը որ կմատուցվի նրան:
Այս իրավիճակը Հայաստանի քաղաքական ներկայիս դաշտի անպտղության վկայությունն է: Հենց այդ իրավիճակն է, որ առաջ է բերում նոր քաղաքական դաշտի, նոր որակի քաղաքականության ձևավորման կենսական անհրաժեշտությունը, որպեսզի հասարակությանը չկերակրեն սեզոնային խոստումներով` խուսափելով որևէ բացատրությունից, կամ ցանկացած անհեթեթություն ներկայացվի որպես բացատրություն` համարելով, որ կարևորը պաթոսն է և ձայնի բարձրությունը, իսկ մնացյալը հասարակության խելքի բանը չէ, և կախարդված հանրությունը ուղղակի կսկսի պաշտել սեպտեմբերը, հետո` հոկտեմբերը, հետո` փետրվարը, հետո գարունը, ամառը, ձմեռը, ու այդպես շարունակ: Մինչդեռ հասարակությունը այդ ամենի հետևանքով ոչ թե սպասում է պաշտել տարվա եղանակները, այլ ուղղակի սկսում է ձանձրանալ քաղաքական գործիչներից և կուսակցություններից: Բայց դա լավ գործընթաց է:
Ի վերջո` այդ ձանձրույթը, մեղմ ասած` ձանձրույթը, ներկայիս քաղաքական դաշտի և կուսակցությունների հանդեպ երևի թե միակ ադեկվատ վերաբերմունքն է, որը կա՛մ կստիպի փոխվել կուսակցություններին և ադեկվատ դառնալ հասարակությանը, կա՛մ էլ հասարակությունն ինքը ձանձրույթից կսկսի մտածել իր շահերի սպասարկման նոր մեխանիզմներ ձևավորելու և դրանցով առաջ շարժվելու մասին:
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
