Կոալիցիոն նոր հուշագրի ստեղծումը և մասնավորապես դրա տակ ԲՀԿ ստորագրությունը, ըստ ամենայնի, Սերժ Սարգսյանի հաղթանակն է Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ, և Սարգսյանի պատասխանը` նրա վերջին հարցազրույցին:
Եթե Քոչարյանը դրանով փորձում էր ցույց տալ, որ ինքն է եղել դրության տերը, երբ Սերժ Սարգսյանը նախագահ էր դառնում, ապա Սերժ Սարգսյանն այժմ կոալիցիոն հայտարարությամբ փորձում է ցույց տալ, որ ինքն է իշխանության տերը, ինչքան էլ որ Քոչարյանը փորձում է ցույց տալ, թե ազդեցություն ունի իշխանության վրա: Ընդ որում, Սերժ Սարգսյանը «ձեռնածեց» քոչարյանական ռևանշի ֆորպոստի համարում ունեցող Բարգավաճ Հայաստանին:
Այլ հարց է, թե արդյո՞ք ԲՀԿ-ն իսկապես սպասարկում էր կամ մտադիր էր սպասարկել Քոչարյանի վերադարձի ծրագիր, հարցն այն է, որ այդ կուսակցությունն ուներ այդպիսի համարում: Հետևաբար ԲՀԿ-ին ենթարկեցնելով իրեն` Սերժ Սարգսյանը, ըստ էության, գրեթե մահացու հարված է հասցնում Քոչարյանի քաղաքական ծրագրերին:
Իհարկե, Քոչարյանը հազիվ թե դադարեցնի Սերժ Սարգսյանի իշխանությունը վիճարկելու փորձերը, առավել ևս, որ այդ փորձերը կարող են նաև պետքական լինել արտաքին որոշ ուժերի, Սերժ Սարգսյանի վրա ճնշում բանեցնելու համար: Խոսքը մասնավորապես Ռուսաստանի մասին է, որտեղ վերին շրջանում սկսել էին հաճախ հյուրընկալել Քոչարյանին, ինչի հետևանքը եղավ նրա վերջին շրջանի ուղղակի և անուղղակի ակտիվացումը:
Բայց Սերժ Սարգսյանը կարծես թե ոչ միայն այդ ճնշմանն այժմ դիմակայեց, այլ նաև Քոչարյանի տակից որոշակիորեն տարավ այն հողը, որի հիմքով էլ նա գործածական և կենսունակ էր դառնում նաև արտաքին ուժերի ձեռքում: ԲՀԿ կոալիցիոն հուշագրի ստորագրումից հետո Քոչարյանին այլ ելք չի մնում, քան կա՛մ լռել և այդպիսով ընդունել Սերժ Սարգսյանի հաղթանակը, կա՛մ խոսել` այդ թվում և ԲՀԿ դեմ:
Այսինքն` Սարգսյանը կա՛մ լռեցրեց Քոչարյանին, կա՛մ նրան հանեց իր իսկ նախագիծը հանդիսացող ԲՀԿ-ի դեմ: Համաձայնեք, որ իրավիճակը շատ է հիշեցնում «Ռոստամ և Զոհրապ» հանրահայտ ֆիլմը` «Դու քո ձեռքով քո վերջը կտաս» հանրահայտ ֆրազով:
Փետրվարն ըստ երևույթին ճակատագրական ամիս է Քոչարյանի համար և իշխանության գալով 1998-ի փետրվարին, նա իշխանությունից կարծես թե մեկընդմիշտ հեռանում է 2011-ի փետրվարին: Խնդիրն այստեղ պարզապես այն է, որ Քոչարյանի «իսկ ձեռքով» տալով նրա «վերջը», Սերժ Սարգսյանն ի վերջո նաև իր «վերջին» է երևի թե անխուսափելիորեն հասնելու:
Չէ՞ որ եթե Ծառուկյանը Քոչարյանի մի ձեռքն էր, ապա մյուս ձեռքն էլ Սերժ Սարգսյանն է, կամ թեկուզ` էր ոչ վաղ անցյալում: Այնպես որ Քոչարյանի իշխանության «վերջը» վաղ թե ուշ լինելու է նաև Սարգսյանի իշխանության «վերջը», որովհետև տեղի ունեցողը համակարգի ինքնախժռման դասական գործընթաց է, որը անորոշ է, իհարկե, թե ինչքան կձգվի, բայց որը կանգ կառնի միայն այն ժամանակ,երբ իրենից այլևս ոչինչ չի մնա:
