Հայաստանում քիմիական նյութերի և թափոնների կառավարման կարևորության մասին խոսում են բոլորը, սակայն մարդու առողջության և շրջակա միջավայրի վրա վտանգավոր քիմիական նյութերի և թափոնների անբարենպաստ ազդեցության նվազեցմանը, իսկ առավել ևս՝ կանխմանը մենք այդպես էլ չենք հասնում:
ՀՀ «Կայուն զարգացման» հայեցակարգը ենթադրում է տնտեսության այնպիսի շարունակական զարգացում, որը որևէ բացասական ազդեցություն չի թողնի մարդու առողջության և շրջակա միջավայրի վրա: Այդ նպատակին է կոչված նաև թափոնների էկոլոգիապես անվտանգ կառավարումը, որը հսկողության տակ է պահում թափոնների գործածության ոլորտը:
ՀՀ բնապահպանները վերջին շրջանում հաճախակի են խոսում մեր երկրում թափոնների գոյացման աննախադեպ չափերի մասին: Ներկա հրատապ հարցերից է մեծ քանակությամբ կուտակված` ժամկետանց և օգտագործման համար ոչ պիտանի քիմիական նյութերի, պեստիցիդների և դեղերի հեռացման ու ոչնչացման հիմնախնդիրը, քանի որ դրանք դասվում են վտանգավոր թափոնների շարքին և ենթակա են հեռացման միայն էկոլոգիապես անվտանգ եղանակներով:
Հանրապետության համար առաջնահերթ լուծում պահանջող հարցերից է հանդիսանում նաև կայուն օրգանական աղտոտիչներ պարունակող թափոնների` պոլիքլորացված բիֆենիլներով աղտոտված յուղերի ու սարքավորումների՝ շահագործումից հանման, փոխարինման և ոչնչացման հիմնախնդիրը:
Սակայն այս պարագայում, էկոլոգ Ալինա Խաչատրյանի խոսքով, մեր երկրում չափազանց դժվար է հաջողությունների հասնելը. «Վտանգավոր արդյունաբերական թափոնների էկոլոգիապես անվտանգ հեռացման հիմնախնդիրը այդպես էլ անլուծելի է մնում` հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հանրապետությունում երբևէ չեն եղել թափոնների վերամշակման ձեռնարկություններ ու վնասազերծման մասնագիտացված պոլիգոններ»,- նշում է էկոլոգը:
Ի դեպ, հենց այս պատճառով արդյունաբերական թափոնները, այդ թվում` վտանգավոր, առանց տեսակավորման և դասակարգման, հեռացվում են կենցաղային թափոնների հետ, ինչը չի համապատասխանում սանիտարահիգիենիկ նորմերին և ստանդարտներին, և կարող է ի վերջո հանգեցնել աղետի:
