Ադրբեջանում Ռուսաստանի դեսպան Վլադիմիր Դորոխինը, խոսելով Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացի մասին, հայտարարել է, որ բանակցությունն արդյունավետ չէ և «օկուպացիան շարունակվում» է: Այդ մասին հայտարարում է Հայաստանի ռազմավարական դաշնակից համարվող երկրի դեսպանը, ընդ որումʽ հայտարարում է այն կոնտեքստում, թե Ռուսաստանն ամենից լավ է հասկանում Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման անհրաժեշտությունը:
Այսինքն, Ռուսաստանը Հայաստանին օկուպանտ է համարում: Իհարկե, դեսպանը այդ մասին ուղղակի չի հայտարարումʽ չասելով, թե ով է օկուպացիան շարունակում, սակայն երևի թե ոզնուն էլ հասկանալի է ՝ ինչպես ռուսներն իրենք են ասում, որ խոսքը հայկական «օկուպացիայի» մասին է: Եվ եթե Ռուսաստանը սկսել է այդ մասին այդպես խոսել, ապա երևի թե հեռու չէ այն օրը, երբ Ռուսաստանը կխոսի շատ ավելի կոնկրետ և հայկական կողմին արդեն կոնկրետ կմեղադրի «ադրբեջանական հողեր օկուպացնելու» մեջ: Երբ այդ կարգի հայտարարություններն արվում են ՌԴ պետական քաղաքականության մասին խոսակցությունների կոնտեքստում, ապա դրանք արդեն բոլորովին այլ երանգ են ստանում և դառնում են առավել ևս այդ քաղաքականության մաս, այն դեպքում, երբ դեսպանների հայտարարություններն ինքնին պետական քաղաքականության կրիչներ են:
Այսպիսով, Ռուսաստանի պետական քաղաքականությունը Ղարաբաղի հակամարտության մասով կարծես թե արձանագրում է լեքսիկոնային բավականին ուշագրավ, միևնույն ժամանակ բավականին մտահոգիչ փոփոխություններ: Ինչո՞վ է սա պայմանավորված: Ըստ երեւույթինʽ պատճառները կամ մոտիվները բազմաթիվ ենʽ սկսած թեʼ գլոբալ տարածաշրջանային իրողություններով, երբ Ռուսաստանը փորձում է սիրաշահել Ադրբեջանին և այդպիսով դիրքավորվել հարավկովկասյան մահմեդական այդ երկրումʽ հստակ արձանագրելով արաբական գարնան շղթան, որը կարծես թե համառորեն շարժվում է դեպի կովկասյան տարածաշրջան ու ավելի ևավելի է ուրվագծվում Ադրբեջանի անկեղծության պահը ոչ այնքան իշխող ռեժիմի, որքան ընդհանրապես պետականության իմաստով:
Միևնույն ժամանակ, Ռուսաստանի բառապաշարի էական փոփոխությունները, ըստ երեւույթին, պայմանավորվում են նաև հայ-ռուսական հարաբերությամբ, դեպի Արեւմուտք Հայաստանի իշխանության առավել ինտենսիվացած ջանքերով, նաև Եվրասիական միության հարցում Հայաստանի վրա ճնշում գործադրելու նկատառումով: Ընդ որում, հետաքրքիր կլինի հետևել Հայաստանի փորձագիտական և, այսպես ասած, ազգայնական հանրույթի արձագանքին: Երբ, օրինակ, արևմտյան որևէ երկրի դեսպան կամ այլ դիվանագետ է անում ադրբեջանանպաստ հայտարարություններ, Հայաստանում նրան ծվեն-ծվեն են անում բոլոր մակարդակներում և հանգիստ չեն տալիս մինչև կյանքի վերջ: Տեսնենք, թե արդյոք նույնը սպասելու է Ռուսաստանի դեսպանին, թե՞ նրան որպես «ավագ եղբայր» տրված է ներման լայն արտոնություն, եւ Ռուսաստանի դեսպանը կարող է անարգել ասել ինչ կամենում է, որովհետև նա Ռուսաստանի դեսպանն է:
