Եվ այսպես, երեկ Մեծ Բրիտանիայի մայրաքաղաք Լոնդոնում մեկնարկել է Ամառային օլիմպիադան՝ քառամյակի գլխավոր մարզական իրադարձությունը: Ամառային օլիմպիական խաղերը ըստ էության նաև քաղաքական իրադարձություն են, քանի որ հին ու բարի ավանդույթի համաձայն` Օլիմպիական խաղերի ժամանակաշրջանում աշխարհում դադարեցվում են ռազմական խաղերը՝ լռում են հրանոթները: Սակայն այսօր մենք ցավալիորեն արձանագրում ենք, որ Օլիմպիադան կարծես թե կորցնում է իր այդ առաքելությունն ու ազդեցությունը, և ներկայումս աշխարհում շարունակվում են տարբեր զինված հակամարտությունները, որոնցից ամենաթեժը, իհարկե, Սիրիայում բռնկված քաղաքացիական պատերազմն է: Եվ սա մեզ՝ հայերիս համար կրկնակի ցավալի է, քանի որ այդ պատերազմի բովում է մի քանի տասնյակ հազարանոց հայ համայնքը: Հայերը կարծես թե անմիջական գործողությունների թատերաբեմում չեն, սակայն կասկած չկա, որ այդ ամենը անմիջականորեն սպառնում է նաև նրանցից յուրաքանչյուրին:
Այս իրավիճակում պետք է թերևս ուրախությամբ նկատել, որ հասարակական զգալի ընդդիմախոսության և ճնշման արդյունքում Հայաստանի իշխանությունն ու ազգային ավիափոխադրող «Արմավիա»-ն կատարեցին որոշակի քայլեր սիրիահայերին էական աջակցություն ցուցաբերելու ուղղությամբ: Այս դեպքում ասում են` լավ է ուշ, քան երբեք: Սակայն մյուս կողմից` Հայաստանի իշխանությունն ուղղակի իրավունք չուներ սպասելու այնքան, մինչև հասարակական ճնշումը կհասներ այնպիսի մի մակարդակի, որից հետո արդեն ուղղակի խայտառակություն կլիներ ոչինչ չանելը: Մինչդեռ Հայաստանը պետություն է, և Սիրիայի հայ համայնքի ներկայիս խնդիրները այդ պետության համար լուրջ փորձություն լինելով` ըստ էության պետք է հանդիսանային ցուցիչ՝ թե որքանով են հասուն մեր պետությունը, մեր պետական կառավարման համակարգը, և թե որքանով է այն կենսունակ նման իրավիճակներում:
Այս առումով իրավիճակն, իհարկե, տխուր է, և միակ ուրախությունը կամ մխիթարությունն այն է թերևս, որ գոնե հասուն գտնվեց Հայաստանի հասարակությունը այս իրավիճակում և հասարակության համարժեք կեցվածքի շնորհիվ հնարավոր եղավ ադեկվատության դաշտ բերել նաև պետական կառավարման իներտ համակարգը` ստիպելով նրան շարժվել և ինչ-որ քայլեր ձեռնարկել:
Շատ ուրախալի կլիներ, իհարկե, որ ինչպես Հայաստանի հասարակությունն ազդեց Հայաստանի իշխանության վրա և մղեց անհրաժեշտ գործողությունների, այնպես էլ համաշխարհային օլիմպիական հանրույթը կարողանար բավարար ճնշում գործադրել իր կեցվածքով կամ էներգետիկայով և գոնե Խաղերի երեք շաբաթների ընթացքում Սիրիայում դադարեր արյունահեղությունը: Մեզ դա շատ է պետք` առաջին հերթին հանուն հայ համայնքի և ընդհանրապես՝ հանուն անմեղ մարդկանց:
